Fotograf na wesele. Jakiego wybrać, jakie w tym procesie narzucić kryteria? A może da się w tym względzie nieco oszczędzić. Na początku tej części przedsięwzięcia ślubno-weselnego sprawdzamy, ile mamy pieniędzy do przeznaczenia na zdjęcia ślubne. Warto te kalkulacje przeprowadzić odpowiednio wcześnie, ponieważ najlepsi fachowcy mają zarezerwowane terminy na wiele miesięcy przed wykonaniem usługi.

Gdzie szukać fachowca?

Poszukiwania odpowiedniego fachowca możemy rozpocząć od rozpytywania wśród rodziny, przyjaciół czy znajomych. Oni mogą polecić nam sprawdzonego fotografa, bądź odradzić takiego, na którym się zawiedli . Jeśli nie mamy możliwości posłużenia się radą kogoś bliskiego, to musimy rozpocząć poszukiwania na własną rękę. Najczęściej sięgamy do ogłoszeń w prasie, Internecie czy innych miejscach. Tutaj spotykamy się z lawiną fachowców i tych udających fachowców. Musimy być bardzo ostrożni w tej materii. Na początek zapytajmy podczas rozmowy telefonicznej, jakie doświadczenie ma nasz potencjalny usługodawca, jakie parametry techniczne ma jego aparat, a także o stawkę, jakiej sobie życzy. Po tej wstępnej selekcji, zapewne na polu bitwy pozostanie nam kilku fotografów, z którymi warto się spotkać osobiście, by na własne oczy przekonać się, co potrafią ludzie, którzy mają szanse uchwycić w kadrze nasz dzień ślubu i wesela.

Kto pyta, nie błądzi

O co warto zapytać? Na pewno o wcześniejsze doświadczenie i ewentualne referencje innych klientów. Sam fotograf powinien wyjść z inicjatywą pochwalenia się swoim sprzętem, który współcześnie odgrywa spore znaczenie. Poprośmy także o wgląd w inne zdjęcia, niżeli te, które widzieliśmy tylko w portfolio. Zwróćmy wtedy uwagę na to, jak wyglądają te obrazy. Czy nie brakuje w nich oświetlenia lub czy nie jest go zbyt wiele, czy kadrowanie jest poprawne, czy też głowy są poobcinane. Zapytajmy także o detale związane z podpisaniem umowy. Ile zdjęć przekaże nam fotograf, czy otrzymamy „surówkę” i do której godziny będzie wykonywał swoją powinność. Często bywa tak, że fotograf opuszcza swój posterunek tuż po oczepinach, sądząc, że nic wielkiego już się nie wydarzy na weselu. Często jest to błędna opinia i umyka nam z albumu wiele cennych chwil. Warto zapytać także o dojazd do miejsca wykonywania usługi, o to, czy fotograf sam finansuje sobie tę podróż, czy też nie. Każdy fotograf powinien dysponować rezerwowym aparatem, w razie, gdyby pierwszy uległ awarii. Jeśli planujemy sesję plenerową to zapytajmy o pomysły fotografa na to przedsięwzięcie. Dodajmy swoje sugestie i może wyjdzie z tego ciekawe połączenie.

Jedno jest pewne: jeżeli tylko nas na to stać, to zatrudnijmy jak najlepszego fachowca. Zdjęcia ze ślubu i wesela to cenne pamiątki, którymi będziemy dzieli się z potomnymi. Warto, aby były one dobrej jakości, niekonwencjonalne i ciekawe.

pH

]]> http://www.porady-wesele.pl/slub/pamiatka-dla-potomnych/feed/ http://www.porady-wesele.pl/slub/trafic-w-gusta-biesiadnikow/ http://www.porady-wesele.pl/slub/trafic-w-gusta-biesiadnikow/#comments Thu, 19 Apr 2012 11:41:13 +0000 ola http://www.porady-wesele.pl/?p=695 Muzyka w czasie wesela wydaje się być podstawowym czynnikiem regulującym to, czy zabawa jest dobra lub zła. Warto więc wnikliwie przemyśleć wybór odpowiedniej oprawy muzycznej. Szalone tańce przy najnowszych hitach lub powolne i dostojne ruchy przy muzyce naszych babć? A może muzyka rodem z dyskoteki w remizie? Wszystko można załatwić.

Jaką kwotę przeznaczyć na muzykę na weselu?

Na początku tradycyjnie należy rozpocząć od ilości pieniędzy, jakimi dysponujemy na ten cel. Najtańszą opcją bywa zaangażowanie DJ-a. Ten z pewnością nie będzie fałszował nawet wtedy, gdy się upije. Zaletą jednoosobowego składu muzycznego jest także fakt, ze zajmuje on niewiele miejsca. Ma to szczególne znaczenie w przypadku, gdy sala weselna jest niewielkich rozmiarów. DJ spełni także praktycznie każdą naszą zachciankę muzyczną. Para Młoda nie będzie miała także problemu z doborem piosenki na pierwszy taniec, a goście będą mogli jej zadedykować każdą niemal piosenkę nie martwiąc się o to, czy orkiestra będzie potrafiła ją zagrać. Zatrudnienie jednej osoby na stanowisku muzycznym, to także korzyść związana z oszczędnością ilości posiłków, które na ogół trzeba sfinansować orkiestrze. Przyzwoity DJ powinien posiadać oczywiście swoje nagłośnienie oraz oświetlenie, stwarzające atmosferę wyjątkowości wydarzenia.

A może orkiestra weselna?

Młode Pary, mniej pragmatycznie podchodzące do kwestii wesela, powiedzą, że dzień taki zdarza się raz w życiu i musi on być wyjątkowy. Nic nie zastąpi muzyki na żywo, która jest spontaniczna, a sam fakt możliwości obserwowania muzyków na scenie jest interesujący. Orkiestry są oczywiście droższe od DJ-ów, choć typowo biesiadne kapele nie są jakoś przerażająco kosztowne. Skład w układzie: perkusja, akordeon, saksofon i gitara basowa wydaje się najbardziej typowym zestawieniem muzycznym na weselu. Ponadto zespół tego typu może zagrać dosłownie wszędzie, zarówna na sali weselnej, pod kościołem czy przy domu Panny Młodej.

Zachować rozwagę

Dobór odpowiedniej kapeli należy przeprowadzać z rozwagą. Po pierwsze musimy sprecyzować, jakie gusta muzyczne mają nasi goście. Kapele weselne mają ograniczony repertuar, z którym warto się wcześniej zapoznać. Lista utworów na tę wyjątkową zabawę powinna zawierać takie kawałki, które w jakimś stopniu odpowiadają wszystkim biesiadnikom, niezależnie od wieku i upodobań. Aby zweryfikować umiejętności wybranej orkiestry powinniśmy podejrzeć takowy zespół w akcji na innym weselu. Fragmenty filmów weselnych, czy nagrana w studiu płyta może mieć zupełnie inny odbiór niż na żywo, co najczęściej jest atutem takich składów. Gdy spodoba nam się jakiś artysta, to nie zwlekajmy z decyzją, tylko podpiszmy od razu wstępną umowę. Najlepsze kapele na rynku zamawiane są często nawet na dwa lata przed datą planowanego ślubu.

Szaleństwo

Coraz częściej na weselach widujemy więcej niż jedną kapelę. Bywa tak, że biesiadzie przez większość imprezy przygrywa jeden zespół, a na 1-2 godz. zastępuje ją np. kapela góralska, która urządza oczepiny i różnego rodzaju zabawy. W tym miejscu warto zaznaczyć, że współcześnie zatraca się rola wodzireja takich zabaw, którą przejęli DJ-e lub frontmani orkiestr weselnych.

]]> http://www.porady-wesele.pl/slub/trafic-w-gusta-biesiadnikow/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/porwanie-panny-mlodej-czyli-jak-nasze-prababki-woli-ojca-sie-sprzeciwialy/ http://www.porady-wesele.pl/inne/porwanie-panny-mlodej-czyli-jak-nasze-prababki-woli-ojca-sie-sprzeciwialy/#comments Wed, 30 Mar 2011 08:49:44 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=686 Jeśli rodzice odmówili amantowi ręki swej córki, istniał inny sposób zdobycia ukochanej - podstępne jej uprowadzenie. Zdarzało się to w dawnych czasach często, i przybierało różne formy. Porwanie nosiło nazwę „Raptus puellae” (porwanie dziewicy), choć nie zawsze było dokonywane przemocą, bez zgody ukochanej.

Uprowadzenia przyjmowały czasem formę zbrojnych napadów, kiedy kawaler używając siły, wbrew woli panny, grabił majątek i uprowadzał ją. Rodzina dziewczyny ścigała porywacza i wymierzano mu okrutną karę. Było to jedno z najcięższych przewinień w Polsce szlacheckiej, za które awanturnik płacił gardłem. Porwania takie uwiecznił w swej trylogii Henryk Sienkiewicz. W „Ogniem i mieczem” Bohun porywa Helenę Kurcewiczównę, a w Panu Wołodyjowskim Azja Tuhajbejowicz Basię Wołodyjowską (wprawdzie nie pannę, a zaślubioną, lecz było to uprowadzenie wybranki serca).

Porwania często dokonywane były przy udziale ukochanej i jej matki. Zdarzało się to w rodzinach, gdzie ze względów majątkowych ojciec narzucał córce innego kawalera. Sprzeciwiając się jego woli się córka wraz ze swym ukochanym układali intrygę. Nocą panna zabrawszy ubrania i klejnoty, wsiadała do karety swego lubego, by wziąć z nim potajemnie ślub. Udzielał go przeważnie zakonnik, czasem z własnej woli, czasem pod „lekkim przymusem”. Ojciec dziewczyny, postawiony przed faktem dokonanym, musiał najczęściej zgodzić się na ten związek.

Bywały też porwania panienek z klasztoru, na co duchowni najczęściej przymykali oczy. Uprowadzane były najczęściej sieroty dziedziczące duży majątek, których opiekunowie nie chcieli wydać za mąż. Powodem były oczywiście pieniądze, które musieliby zwrócić po ślubie swej podopiecznej.

Czasem porywano dziewczęta nawet w biały dzień, po zakończeniu mszy lub w drodze powrotnej z kościoła do domu. Niejednokrotnie protegujące swych dworzan zamożne damy zajeżdżały do dworów zabierając stamtąd do swych powozów córki szlachciców. Uprowadzenia niewiast kończyły się najczęściej pomyślnie, jeśli oczywiście nie dokonali ich awanturnicy. Zdarzało się, że rodziny młodych, chcąc uniknąć rujnującego i kosztownego wesela same pozorowały uprowadzenie córki.

Przykładem intrygi mającej połączyć parę kochanków jest szekspirowski „Romeo i Julia”. Zwaśnione rody Kapuletów i Montekich nie godziły się na związek dzieci, więc biorą one ślub potajemnie. Nieszczęśliwy zbieg okoliczności doprowadza do tragicznej śmierci Romea i Julii.

Przysłowia:

„Najpiękniejsza ta panna, która dziś za mąż idzie”

„Idąc za mąż płacze panna oczyma, a śmieje się w sercu”

„Kto do miłości skory, nie zważa na rygle i zapory”

„Miłości się sprzeciwiać trudno”

„Nie gwałtem trzeba, kto chce miłości obłowu”

Napisano na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”;

wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy 1976 r; tom drugi

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego; „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r.; tom drugi

Podobne praktyki robiły panny z sennikami. Treść pierwszego ustępu otwartego w Wielkanoc na dowolnej stronie sennika miała się spełnić w najbliższym czasie. Dziewczyna zaś, która z soboty na niedzielę spała w brudnej koszuli, miała nigdy nie wyjść za mąż. W sobotę wielkanocną dziewczęta malowały, następnie święciły jajka, którymi potem obdarowywały swoich kawalerów.

Przed świętami przygotowywano też „murzyny” czyli „szołdry” - mięso lub wędlinę zapiekaną w cieście, którą otrzymywał każdy z domowników. Panny oczywiście najładniejsze, gdyż właśnie nimi częstowały w Wielkanocny Poniedziałek swoich narzeczonych.

Młodzian chodzących z sikawkami i oblewających szczególnie dziewczęta w Poniedziałek Wielkanocny nazywano „Śmierguśnikami“. Słowo „Śmigus” - oznaczało uderzenie gałązką lub polewanie wodą, natomiast „dyngus- dyngować” - to otrzymywać wykup. Tradycyjny „lany poniedziałek” czyli „śmigus - dyngus” oznaczał „chłostanie” brzozowymi lub wierzbowymi „bacikami” dziewcząt oraz obdarowywanie przez nie oblewających prezentami.

Na Śląsku Cieszyńskim chłopcy uderzali dziewczęta „słodkim drzewem” czyli pędami trzciny cukrowej, a następnie oddawali je swoim wybrankom. One zaś na znak wzajemności zjadały „słodkie drzewko” i częstowały narzeczonych w karczmie wódką. „Śmigus-dyngus” był więc swoistą formą zalotów. Chłopcy najczęściej odwiedzali domy urodziwych dziewcząt:

„Przyszliśmy tu po śmirguście,…

piyknie dziouchy polejemy,

Dejcie…kołaczki cukrowane,

dejcie jajce pięć,

a byda wasz zięć”

Panienki na wydaniu uważały odwiedzenie ich przez „dynguśników” za wyróżnienie i przejaw sympatii. Pominięcie domu przez młodzieńców stanowiło duży afront. Istniał bowiem przesąd, iż mocno polana dziewczyna i „wysuszona karwaczem”(rózga wiklinowa) rychło weźmie ślub. Tak więc, im lepiej „wyśmiergusowana” panna, tym większe będzie miała powodzenie u młodzieńców. Chłopcy wyruszali pod dom swej wybranki już po północy, by nie zostać uprzedzonym przez innego „zalotnika”.

Na Śląsku przed wojną panował przesąd, że parobczak, który oblał dziewczynę zostanie jej mężem. Panny „za polanie” dawały swym kawalerom pisanki oraz „murzyny”. Chłopak musiał go napocząć, bo w przeciwnym razie skazany byłby na niewierność w małżeństwie.

Nieobdarowanie „polewającego” jajkami lub „szołdrem” były wielkim uchybieniem tradycji i powodem do obrazy przez wielbiciela. W domach, gdzie mieszkało kilka panienek przygotowywano często nawet około setki jajek- kroszonek, by wystarczyło dla adoratorów i żaden nie poczuł się urażony. Na barwnych kraszankach wypisywano (wyskrobywano) często różne sentencje i deklaracje miłosne.

Wtorek po świętach wielkanocnych zwany był „babskim śmiergustem” i wtedy to dziewczęta w ramach „słodkiej zemsty” polewały kawalerów.

Przysłowia:

„Sprawił im dyngus”

„Tylko jedna nocka będzie wielkanocka”

Napisano na podstawie”

1.Jerzy Pośpiech; Zwyczaje i obrzędy doroczne na Śląsku; Instytut Ślaski w Opolu; Opole 1987r.

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom pierwszy i trzeci

„Posłuchaj dziewecko, Coć kolędujemy

Piętak lub grajcarek za nasze śpiewanie

Nie będzie ci żadna szkoda, bo ci się stanie nagroda,

Kiedy się wydasz.”

Bardzo często kolędnicy odwiedzali bowiem domy panien na wydaniu i w swych kolędach, za hojne datki wróżyli szybkie zamążpójście. Młodzi chłopcy przychodzili do chat niosąc gwiazdę lub zieloną gałązkę jedliny. Obdarowywali nią gospodarzy, życząc im szczęścia, a panienkom rychłego zamążpójścia i wspaniałego męża.

„Ktora nam kolędę da,

Tego roku się wyda.

Która nam nie daruje,

Szczęścia sobie popsuje,

Bo się nigdy nie wyda”

W niektórych rejonach Polski południowej w XIX w. praktykowany był zwyczaj kolędowania młodzieńców w dzień św. Szczepana, a związany z planami ożenku. Zbierali się oni najczęściej w karczmie w godzinach wieczornych. Jeden z kawalerów prowadził przyjaciół przed dom wybranki swego serca, gdzie śpiewali bożonarodzeniowe pieśni. Następnie gromadzili się pod oknami chałup innych dziewcząt, a w najbliższą niedzielę lub Nowy Rok szli do swych narzeczonych po kolędę. One dawały chłopcom pieczone ciasta i kołacze.

Domy panien”do wzięcia” i szanowanych gospodarzy w wieczór sylwestrowy odwiedzała również grupa zwana dziadami. Byli to parobcy przebrani za niedźwiedzie, diabły, Żydów i baby sowicie za muzykowanie wynagradzani przez gospodarzy. Widowisko dawali oni przed zagrodą: tańce, śpiewy i wymyślne figle. Winszowali przy tym rodzicom pomyślności, a dziewkom hucznego weseliska w Nowym Roku.

Tam, gdzie mieszkały urodziwe panienki szczególnie chętnie zapraszany był turoń. Ta nietypowa postać posiadała olbrzymi, umieszczony na patyku łeb z rogami (często prawdziwymi) i poruszającą się z klekotem szczękę. Chłopiec trzymający go przykryty był skórą baranią lub derką. Turoń kłapał pyskiem do taktu melodii śpiewanych kolęd i dzwonił dzwonkiem. Miał on przynieść dziewczętom powodzenie u płci przeciwnej, po jego to bowiem wizycie drzwi za kawalerami podobno się nie zamykały.

Przysłowia:

„Biegać z wilczą skórą po kolędzie”

„Dać kolędę (ukarać kogoś)

Napisano na podstawie:

1. Jerzy Pośpiech „ Zwyczaje i obrzędy doroczne na Śląsku”; Instytut Sląski w Opolu; Opole 1987

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom drugi

„Górą tu stan młodzieński przed panieńskim chodzi,

Tamtym żon wolno, mężów tym szukać nie godzi”.

Koligacje rodzinne, pochodzenie, a głównie sprawy majątkowe były czynnikiem decydującym w wyborze męża dla córki. Zatem „zacność domu” i jego wpływy przesądzały o akceptacji lub odrzuceniu kandydata. Wiek, czy walory osobiste przyszłej żony czy męża nie były często wcale brane pod uwagę. Zdarzało się, że urodziwe panienki oddawane były karłom czy garbatym starcom, ponieważ posiadali majątek lub piastowali urząd we dworze. Miłość, uczucie zwane „wzajemnym afektem” to zjawisko w tych czasach dość rzadkie.

Małżeństwa kojarzone były umowami między rodzinami, często na długie lata prze osiągnięciem przez dzieci odpowiedniego do zawarcia związku wieku. Mariaż - ślub był czymś w rodzaju rodzinnego interesu, z którego ojciec dziewczyny często czerpał korzyści. Panienki wychodziły za mąż bardzo wcześnie, nawet w wieku 12-14 lat. Jan Pasek - polski pamiętnikarz okresu baroku opisuje, jak to mu swatano „dziedziczkę, która miała substancji lepiej niżeli na sto tysięcy, tylko dziewiąty rok była zaczęła”. Młody wiek dziewcząt wzbudzał często sprzeciw:

„W osiemnastu na kobierzec panna, że i w ciele,

I w rozumie dojrzeje, niechaj idzie śmiele”

Dziewczęta bowiem zostając matkami w okresie, kiedy ich organizm nie osiągnął pełnej dojrzałości fizycznej, przypłacały to często zdrowiem, a nawet życiem. Na ślubnym kobiercu stawały nie tylko panienki w kwiecie wieku, ale również i kobiety dojrzałe i stateczne. Tu oczywiście największe znaczenie miała jej wyprawa i posag, a mąż był często młodszy od swej wybranki.

Mężczyźni żenili się przeważnie stosunkowo późno. W przeciwieństwie do dziewcząt pobierających kilkuletnią naukę w klasztorach, odbywali oni długie podróże, służbę wojskową czy pracowali na dworach. Ponadto oczekiwali na „schedę” po ojcu, późno więc podejmowali decyzję o „ustatkowaniu się”. Osiadali na wsi, a ponieważ ich podeszły wiek oraz gospodarstwo wymagało troskliwej, kobiecej ręki, decydowali się na ożenek. Związki z dużo młodszymi dziewczętami wzbudzały często dezaprobatę.

„Zgrzybiali starcy, których wiek już cienki,…

pojmują panienki” mówił z oburzeniem wybitny barokowy poeta Wacław Potocki.

Nic dziwnego, że związki w ten sposób kojarzone często się rozpadały, a dziewczęta były w nich nieszczęśliwe.

„Pojmie z pieniędzmi mieszczkę, pojmie babę młody,

Grzeczny i rodowity szlachcic. Stąd rozwody”

Przysłowia:

„Gdzie mąż stary, żona młoda, każe czepiec, słucha broda”

„Jak ogień bywa z woda, tak i stary z żoną młodą”

„Młoda żona staremu trucizna”

„Trudna zgoda z mężem starym żona młoda”

Napisano na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”;

wydanie trzecie; Państwowy Instytut Wydawniczy 1976; tom drugi

2.Julian Krzyżanowski; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom trzeci

Bracia szlachcica sanockiego, po jego małżeństwie z dziewczyną z „ludu” tymi słowami wyrazili swój sprzeciw: „tedy przeciw nierządnemu małżeństwu protestują i oświadczają, że żadnego z tej nieszlachetnicy spłodzonego za poczciwego nie przyznawają”.

Zdarzały się związki dziedziców z chłopkami, czy córek właścicieli ziemskich z chłopami, ale głównie wśród drobnej szlachty. Chęć wzbogacenia się i zdobycia tytułu szlacheckiego, dawały bowiem często górę nad przestrzeganiem zasady „nierówności stanu”. Kobiety często wykorzystywały swój urok i spryt, by zdobyć względy „panicza” i „wejść do wyższych sfer”.

„Pojmie z pieniędzmi mieszczkę,

pojmie babę młody,

grzeczny i rodowity szlachcic”

Pisał o tych związkach w satyrze polski poeta okresu baroku Wacław Potocki.

W Polsce szlacheckiej przestrzegano też zasady, aby wdowcy nie żenili się z siostrami swoich zmarłych żon. Tak związek Zygmunta III z siostrą swej pierwszej żony, był przyjęty nieprzychylnie.

„Incestum twój( …) do nas przyprowadzasz(…)

Wejrzyż, królu, z ta miła swoją Rakuszanką,

Spłodzisz z nią dziatki(…)żałosne(…)

I to królu będzie sąd z tobą sprawiedliwy”.

Związek ten nazwano incestum - nieczystym i grzesznym.

O małżeństwie króla Jana Kazimierza (syna Zygmunta III) z wdową po swym bracie pisze Potocki:

„Ojciec jedną po drugiej dwie miał siostrze, a ci

Jedną Ludwikę żoną dwu rodzonych braci.

Nie bierz siostry po siostrze, nie bierz żony bratni.

I króle niech słuchają, nie tylko prywatni”.

Im więc wyższe i zamożniejsze stany, tym surowiej przestrzegano zasad związków w obrębie jednej grupy społecznej.

Najsłynniejszym mezaliansem w literaturze polskiej, parą odrzuconą przez środowisko arystokracji był związek ordynata Michorowskiego z guwernantką Stefcią Rudecką w „Trędowatej” Mniszkówny. Dziewczyna była przyjęta przez rodzinę ordynata i towarzystwo wyższych sfer ziemiaństwa jako osoba gorsza, nieodpowiednia, „trędowata”.

Przysłowia:

„Posag wdzięków pannie dodaje”

„Posagu teraz pytają, a o cnoty mało dbają”

„Bez wianka /wiana/ panna, bez śniegu sanna nic nie warta”

Napisano na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”,

wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy tom drugi

3. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom trzeci

To jedna z serenat napisana przez barokowego poetę, dworzanina na królewskim zamku - Andrzeja Morsztyna:

„Ty śpisz, ja czuję; tyś w łóżku, ja kwilę

pod niebem, z czego mękę mam we dwoje(…)

Dobranoc serce moje”

Pieśni te i sielanki były miłosnym wyznaniem, opiewającym zalety damy serca lub pełnym tęsknoty westchnieniem. Wyrażały oddanie i uległość młodzieńca wobec pani jego serca. Stanowiły obraz najgłębszych uczuć: od radości po rozpacz nieszczęśliwie zakochanego.

Pieśni miłosne, sonety często bardzo zmysłowe przesyłano wybrankom jako wyraz hołdu i zachwytu nad urodą i zaletami kochanki:

„Biały łabędź i białym okrywa się piórem,…

Biała perła, nie częstym używana sznurem,

Biały kwiat liliowy za świeża zerwany,

Ale bielsza mej panny płeć twarzy i szyje

Niźli…łabędź,…perłę…liliję.”

Tak wyraża swój podziw dla kobiecego piękna w sonecie „O swej pannie” barokowy poeta Andrzej Morsztyn.

Będący pod wrażeniem niewieściego uroku poeci porównywali ją często do bogini czy nimfy.

„Komuś za cnotę…powab…za czystość…

powinna Minerwie.

Kto-ć dał płeć subtelną, śliczną cerę?…- Wenera.

Skąd w nich pochodnie i blask skąd?- od Kupidyna.

O szczęsna dziewko, której dają dary z góry:

Kupido, Wenus, Minerwa, Merkury”.

Okresem rozkwitu liryki sentymentalnej był barok, a jej kolebką dwór królewski, gdzie dominowała tzw. poezja dworska - subtelna i uczuciowa: drobne wierszyki i komplementy. Mistrzem pieśni miłosnej, „poetą serca” był Franciszek Karpiński, wykonujący swe utwory przy akompaniamencie gitary.

„Już miesiąc zeszedł(…)

Pewnie mnie czeka mój Filon miły

Pod umówionym jaworem(…)

Prowadź mię teraz, miłości śmiała,

Gdybyś mi skrzydła przypięła,

Żebym najprędzej bór przeleciała,

Potem Filona ścisnęła”.

Piękny ten sonet o „Laurze i Filonie” jest znany i często wykonywany do dziś.

Śpiewały o miłości też i panny, ale były to utwory krótsze i prostsze. Przekazywane przeważnie z ust do ust, rzadko zapisywane, niektóre jednak przetrwały w ludowej tradycji do dziś. Wykonywane były przez niewiasty tylko w ich gronie, bowiem nie wypadało śpiewać przy mężczyznach.

Pieśni miłosne spotykały się często z krytyką „moralistów“, aby „panna złej rzeczy nie przysłuchała“. „Używanie człowiekowi chrześcijańskiemu(…) pieśni co Wenusa wprawują zakazane jest“.

Przysłowia:

„Taki owoc jaki krzew, taki śpiewak, jaki śpiew”

„Słodko życie prześni, kto smakuje w pieśni”

Napisano na podstawie:

1. K. Budzyk -Z.Libera - J.Pietrusiewiczowa Wypisy z literatury polskiej dla klasy IX Państwowy Instytut Wydawnictw Szkolnych Warszawa 1959r.

2. Ignacy Chrzanowski „Historia literatury niepodległej Polski”; Państwowy Instytut Wydawniczy wydanie jedenaste

3. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”; Państwowy Instytut Wydawniczy 1976; wydanie trzecie; tom drugi.

Wyrazem uwielbienia i szacunku oddawanego ukochanej były więc listy miłosne, bardzo subtelne, pełne komplementów pod jej adresem. Były one raczej formą wzajemnego wyrażenia grzeczności niż afektu, który raczej rzadko towarzyszył małżeństwom w tych czasach. Pisane najczęściej dla konwenansu bardzo wytworne, charakteryzuje je wyszukany styl. Język niezwykle subtelny, pełen wyrafinowanych słów, opiewających cnoty i wdzięki pani serca.

Moda na używanie określeń wyrażających uczucia zrodziła się już w okresie renesansu, a rozwój tzw. liryki sentymentalnej nastąpił w epoce baroku.

„Lotnym impetem, bo afektem najniższy ukłon do nóżek składam WMMPanny(…), skrzydlatym sercem pod same stopki sunę:

Z samej Olimpu góry,

Gdzie Jowiszowe córy,

Równe urodzie twojej,

Ponętą tej drogi mojej.”

Oto inny przykład „miłosnej” epistolografii:

„Madame, by kto wiedział większe paroksyzmy serca, nieuleczalna choroba, gdzie kto kogo kocha, a gdy nie widzi(…). Ponieważ się twoją nie może cieszyć prezencją, bez której umiera, zechcesz go przynajmniej listem twą ręką pisanym ożywić”

Wobec kobiet używano odpowiednich form grzecznościowych: „madame” pisano do pań i panienek szlacheckiego pochodzenia, natomiast listy do mieszczanek adresowano „mademoisele”.

Oczywiście nie zawsze dama chciała korespondować ze swoim wielbicielem, odpisywała mu wtedy:

„Żem tak długo nie odpisywała WMMPanu, gdyż te wszystkie ukłony(…) przyjąwszy, za nie dziękuję. Afektem nie pogardzam, lecz woli Bożej do efektu nie masz. Więc(…) ręki swojej do listów(…)nie racz trudzić”

Czasem listy do lubej przybierały formę miłosnego liryku. Tak słowami szczerego oddania i uwielbienia pisał do kochanki żak krakowski w czasach wcześniejszych, w okresie średniowiecza:

„W jedności, stałości serca mego(…)

Jedno tobie najmilsza!

Moje pocieszenie,(…)

I pokłonienie

Na obydwie kolana(…)

A póki się nie zedrą słowa listu tego,

Póty ty, ma najmilsza, nie wynidziesz

z serca mego. Amen”

Przysłowia:

„Nie już ten kocha, co wzdycha”

„Kto kochania nie zna, ten żyje szczęśliwy, ma nockę spokojną i dzień nietęskliwy”

„Cierpliwość u kochanka, pieniądz u biedaka prędko ulecą, jak woda z przetaka”

„O kochanka łatwiej niż o pieniądze”

Napisano na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”; wydanie trzecie; Państwowy Instytut Wydawniczy 1976; tom drugi

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego; „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r.; tom trzeci

W wieczór przed św. Barbarą, której imieniny obchodzono 4 grudnia, dziewczęta wychodziły na dwór i trzęsły płotem. Potem nasłuchiwały, z której strony słychać szczekanie psa, stamtąd miał bowiem przybyć kochanek. Płot musiał być stawiany przez ojca i syna, a oboje winni nosić święte imiona. Zwyczaj ten powtarzany był w wigilię Świąt Bożego Narodzenia.

Św. Łucja, obchodzona 13 grudnia również sprzyjała wróżbom panien na wydaniu. W dniu tym dziewczęta i chłopcy sadzili gałązki czereśni: Czyja zakwitnie najwcześniej, ta lub ten pierwszy weźmie ślub. Jeśli gałązka uschnie, znaczyło, że jej właściciel nie stanie na ślubnym kobiercu. Do innych wróżb przedmałżeńskich należy struganie warzechy przez kawalerów. Czynność tę rozpoczynał w dniu św. Łucji i wykonywał codziennie, aż do Wigilii. W ten właśnie wieczór wychodził z warzechą w pole i nasłuchiwał odgłosów. One bowiem miały być znakami mówiącymi

o jego przyszłej żonie. Gdy usłyszy trzask bicza wybranka będzie gospodarską córką. Od dnia 13 grudnia, codziennie do Wigilii odkładano codziennie po kawałku drewna, które palono w przeddzień Bożego Narodzenia. Z kształtu popiołu wróżono przyszłość. Jeśli ułożył się na kształt kwiatu - zwiastowało to ożenek.

Dziewczęta i chłopcy praktykowali też w tym dniu wróżbę podobną do andrzejkowej. Pod poduszkę wkładali 12 karteczek z imionami, codziennie do Wigilii losując po jednej karteczce. Ostatnia - zawierać miała imię przyszłego ukochanego lub ukochanej. Bardzo ciekawy zwyczaj dotyczący panien na wydaniu związany z był z Popielcem. Dziewczęta które w okresie zapustów nie wyszły za mąż były przywiązywane do kłody lub kloca i musiały ją ciągnąć przez całą wieś, do karczmy, gdzie następowało wykupienie.

„U której panny w tym roku

Mąż nie będzie podle boku,

Taka musi już kloc ciągnąć”

Jeśli kobieta nie wzięła ślubu, musi „pień włóczyć pospolicie, dając znać, że bez druha już to drwa, nie życie“.

Przysłowia:

„Od Łucyje do Wilije”

„Wyszedł, jak Barbara na trynach” /ponieść stratę/

Napisano na podstawie:

1. Zwyczaje i obrzędy doroczne na Śląsku; Instytut Śląski w Opolu; Opole 1987

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom drugi i trzeci

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/o-wrozbach-panien-na-wydaniu-czyli-jak-sw-barbara-i-sw-lucja-pannom-na-slasku-kawalerow-wybierac-pomagala/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9espojrzyj-w-lustro-a-ujrzysz-twarz-kochanka-swego-czyli-o-wrozbach-wigilijnych-panienek-do-wziecia-na-slasku/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9espojrzyj-w-lustro-a-ujrzysz-twarz-kochanka-swego-czyli-o-wrozbach-wigilijnych-panienek-do-wziecia-na-slasku/#comments Wed, 30 Mar 2011 06:28:36 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=643 Okres Świąt Bożego Narodzenia, a szczególnie wieczór wigilijny obfitował we wszelkiego rodzaju przepowiednie i praktyki wróżbiarskie dotyczące niepewnego losu. Noc wigilijna zaś jako wyjątkowa, posiadała niezwykłą moc spełniania życzeń dotyczących naszego życia. Szczególnie dziewczęta na wydaniu ciekawe były swoich przyszłych partnerów.

Po wigilijnej wieczerzy córka strzepywała przed domem obrus lub trzęsła płotem, mówiąc: “Trzęsę Cie płotku, skąd przyjdziesz chłopku?”. Oczekiwała na odgłos szczekającego psa, bowiem ze strony, z której doleciał, miała się spodziewać męża.

W wigilijny wieczór ustawiano cztery garnki lub talerze do góry dnem, chowając pod nimi: pieniądz, kromkę chleba, czepek lub kawałek węgla. Jeśli panna, po odkryciu jednego, znalazła tam czepek, oznaczało to szybkie jej zamążpójście. Czasem używano innych symboli: wianek to dalsze panieństwo, mirt małżeństwo, w niektórych rejonach również staropanieństwo.

Inną wróżbą było zamiatanie przez dziewczę izby na opak tj. od drzwi ku oknu i wyrzucenie śmieci za płot. Następnie klękało ono na nich, modląc się o męża. Nasłuchiwało odgłosów, bowiem one miały oznaczać zawód przyszłego małżonka: stukanie - przepowiadało cieślę, dzwonienie - kowala.

Istniał też inny zwyczaj - panienka wychodziła na dwór, wypatrując nadlatującego ptaka. Jeśli był nim wróbel przepowiadało to młodzieńca na kawalera, kruk lub wrona, oznaczały wdowca. Miał on przyjść z tyloma dziećmi, ile razy zakracze ptak.

Dziewczęta wykonywały z zielonych gałązek jedliny wianuszek i kładły go podczas wieczerzy pod stół. Następnie rzucały w sadzie na drzewo owocowe jeśli do trzech rzutów zawisnął on na gałązce - rychły ślub był pewny.

Ciekawym obyczajem było też udawanie się dziołszek do chlewików i wołanie na prosię „nuśka latoś“. „Zakwiczenie” świni, wróżyło wydanie się panienki w nadchodzącym roku. Jeśli nie wydała ona żadnego odgłosu, panienka ponawiała pytanie: „za dwa roki?”, „za, trzy?”- aż do skutku, póki świnia nie “zakróliła“.

Popularny był też zwyczaj smarowania klamki miodem, aby „się galan przylepił“. Dziewki po wilii obiegały trzykrotnie dom i zaglądały do głównego okna, wierzyły bowiem, że zobaczą tam wizerunek swego narzeczonego. „Młódka” mogła go również zobaczyć patrząc na komin. Ujrzeć ukochanego można też było w lustrze, siedząc przed nim nieruchomo od wieczerzy do północy.

Aby poznać, kto zostanie mężem należało od św. Łucji każdego dnia prząść lnianą nić. Udając się w Wigilię na spoczynek, przywiązywano nią swój duży palec do nogi od stołu. W nocy miał się wtedy przyśnić wybrany.

Niektóre wigilijne praktyki magiczne przypominały wróżby andrzejkowe. Puszczanie na wodę igiełek lub listków mirtu (których zetknięcie przepowiadało ślub), lanie wosku lub losowanie karteczek z imionami kawalerów. Istniał też przesąd, że kształt rzuconej obierzyny z jabłka wskaże inicjał imienia lub nazwiska przyszłego męża.

Dużą popularnością cieszył się zwyczaj umieszczania przez panny kości na progu domu. Dziewczyna, której kość najwcześniej zje pies, pierwsza wyprawi wesele.

Wierzono, że jeśli furmanka w drodze do kościoła na mszę o północy nie zabierze napotkanej dziewczyny, zostanie ona starą panną. Na pasterkę panny zabierały pod pachą jabłko, by w drodze powrotnej - jeśli nie zostało upuszczone - zapytać pierwszego napotkanego mężczyznę o imię. Tak bowiem miał nazywać się przyszły narzeczony. Dziewka, która pierwsza wróciła z kościoła, miała niebawem stanąć na ślubnym kobiercu.

Istniał też przesąd dotyczący świątecznej choinki. Niezamężne dziewczęta szły do lasu po swoje „szczęście”, po czym pięknie wystrojoną stawiały przed domem. Każda z nich pilnowała swego drzewka, gdyż to właśnie ono gwarantowało jej zamążpójście w nadchodzącym roku.

Kawalerzy natomiast podglądali w wigilijny wieczór swoje dziewczęta i jeśli młodzieniec ujrzał ukochaną zwróconą twarzą do okna lub drzwi, było oznaką, że z „tego coś bydzie“.

Przysłowia:

„We wilię jasno, na biedne dziewki ciasno; we wilię chmurno na biedne dziewki górno”

„Nie przebieraj, panno, żebyś nie przebrała, żebyś za kanarka wróbla nie dostała”

Napisano na podstawie:

1. Zwyczaje i obrzędy doroczne na Śląsku; Instytut Śląski w Opolu; Opole 1987

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom drugi i trzeci.

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9espojrzyj-w-lustro-a-ujrzysz-twarz-kochanka-swego-czyli-o-wrozbach-wigilijnych-panienek-do-wziecia-na-slasku/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/jak-uwic-swietojanski-wianek-czyli-wszystko-o-wrozbach-nocy-kupaly-praktykowanych-na-slasku/ http://www.porady-wesele.pl/inne/jak-uwic-swietojanski-wianek-czyli-wszystko-o-wrozbach-nocy-kupaly-praktykowanych-na-slasku/#comments Wed, 30 Mar 2011 06:15:10 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=639 Wróżby świętojańskie praktykowane były w wigilię św. Jana Chrzciciela, którego imieniny obchodzimy 24 czerwca. Noc świętojańska czyli popularne sobótki to najkrótsza noc w roku, dlatego już od czasów pogańskich nadawano jej magiczną moc. Poświęcona była bóstwom słońca, wody i miłości, dlatego zwana była często kupalnocką lub Nocą Kupały (Kupidyna).

Obrzędowe palenie wieczorem ognisk, połączone ze śpiewem, tańcami - to radosne święto lata i miłości. Dziewczęta zbierały zioła, które nabierały szczególnej, magicznej mocy działającej często jak afrodyzjak; miały zwabić i wzbudzić w chłopcu miłość do niej:

“Hej, narwia jo ci

kans maryjonkie,

Co bys nie uciykl

Preczka kochanku”

Następnie wiły z nich wianki symbolizujące czystość i rzucały je na wodę. Panna puszczała dwa wianki z zapalonymi świecami. Wróżba przepowiadała, iż ich zetknięcie zwiastuje szybkie zamążpójście, a rozpłynięcie na dwie różne strony oznaczało, iż w najbliższym roku nie znajdzie kawalera. Również wyłowienie wianuszka przez chłopca wyrokowało rychły ślub.

Wróżono też, rzucając wianki na drzewo. Panna obracała się tyłem ciskając go za siebie upleciony . Gdy zaczepił się o gałązkę, dziewczyna miała szybko stanąć na ślubnym kobiercu, jeśli natomiast „kwiatowy bukiet” upadł na ziemię, wróżba była dla niej niepomyślna.

Tradycja wróżb świętojańskich przetrwała do dziś. W corocznej uroczystości na wałach pod Wzgórzem Wawelskim w Krakowie tzw. Wiankach Wiślanych biorą udział rzesze krakowian i turystów z całej Polski. To niezwykle barwne widowisko połączone jest z występami zespołów muzycznych i pokazami sztucznych ogni.

Ze zwyczajami świętojańskimi wiąże się legenda o kwiecie paproci, który zakwitał tylko jeden raz w roku w „noc Kupały”. Młodzieńcom miał on przynieść szczęście w miłości, dlatego tez wielu śmiałków wybierało się po północy do lasu, by przy blasku księżyca szukać cudownej paproci.

Jedna z pięknych ludowych baśni opowiada o chłopcu, któremu kwiat paproci w noc świętojańską wpadł przypadkowo do obuwia. Dzięki niemu znalazł skarb. Niestety przypadek sprawił, że traci swoje szczęście, gubiąc go.

Kwiat ten opiewany jest w pięknym, nastrojowym utworze zespołu „ Alibabki”:

„Zakwita raz, tylko raz biały kwiat.

Przez jedna noc pachnie tak,

A pachnie tak, jak piołun i wanilia(…)

Oczami snu spojrzymy zakochani(…)

I nie wie nikt dla kogo zakwitniemy,

Ja i ten kwiat”

Może i wy w noc świętojańską wybierzecie się nad staw lub rzekę i rzucicie uplecione własnoręcznie z polnych kwiatów barwne wianuszki na wodę?

Może wyłowi je jakiś urodziwy młodzieniec ?

Może wasz wianek upajającym zapachem zwabi kawalera ?

Może warto spróbować, to jedyna taka noc w roku: letnia, ciepła, a opiekę nad nią sprawuje sam Kupidyn.

Może i was dosięgnie „strzała Kupidyna”, a Wenus (matka Amora) stanie się wasza patronką?

Wszak to przecież pierwszy dzień lata - czasu słońca, miłości i radości.

Przysłowia:

„Przed świętym Janem najdłuższy dzień panem”

„Dziś Kupała, jutro Jan będzie chłopcy biada wam”

Napisano na podstawie:

1.Jerzy Pośpiech; „Zwyczaje i obrzędy doroczne na Śląsku”; Instytut Ślaski w Opolu; Opole 1987r.

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom drugi

Ważną częścią wieczoru andrzejkowego były wróżby dotyczące głównie zamążpójścia, ponieważ Andrzej z greckiego aner, andros znaczył mąż. Dziewczęta ścieląc wieczorem łóżko potrząsały pierzyną mówiąc

„Pierzyneczko trzęsę cię, święty Jędrzeju proszę cie,

Racz mi też ty objawić, z kim będę wiek prawic.”

Sny w tę noc miały się spełniać. Jeśli więc panna ujrzała chłopca, to on miał być jej oblubieńcem. Innym zwyczajem było wyrywanie kupki słomek ze słomianego dachu. Jeśli są one do pary - przepowiadają młodzieńca na męża, jeśli nie - zostanie nim wdowiec.

Praktykowano też zwyczaj z trzewikami. Dziewczyna rzucała za siebie bucik, jeśli upadł końcem, a nie napiętkiem w stronę drzwi, wróżba była dla dziewczyny pomyślna. Podobnie rzucano ostrużyny z jabłek, z ich ułożenia odczytywano pierwszą literę imienia lub nazwiska przyszłego męża.

Najbardziej znanym było oczywiście lanie wosku (dawniej również ołowiu). Stopiony wosk nabierano na łyżkę i przez otwór w kluczu przelewano do miednicy z zimną wodą. Z kształtu zastygłej bryłki wróżono przyszłość. Figurki przypominające kota, psa lub dziecko były symbolem staropanieństwa lub poważnych kłopotów w drodze do zamążpójścia. Ptak lub postać mężczyzny oznaczały powodzenie panienki u chłopców. Jeśli odlew natomiast podobny był do kwiatu - dziewczynę czekało “cudowne życie”, a kształt gniazdka wróżył szybkie wesele.

Kawalerowie byli przekonani, że ten któremu odleje się najładniejszy kwiat, będzie miał najurodziwszą narzeczoną. Z kształtu wylanego wosku można też wnioskować o zawodzie przyszłego męża, np. gwóźdź -  oznaczał kowala.

Do popularnych praktyk andrzejkowych należały również:

• zdejmowanie przez dziewczęta lewych butów i ustawianie ich na przemian kierując w stronę drzwi; ta bowiem, której trzewik pierwszy przekroczył próg jako pierwszy stanie na ślubnym kobiercu;

• ustawianie na stole trzech talerzy, pod które wkładano: obrączkę, lalkę i różaniec. Gdy panna wylosowała obrączkę , miała wkrótce wyjść za mąż, jeśli różaniec - pójść do klasztoru, wybranie lalki przepowiadało, że zostanie panną z dzieckiem;

• puszczanie na wodę dwóch listków mirtu lub igiełek; symbolizowały one parę (chłopca i dziewczynę), dlatego ich połączenie było pomyślną wróżbą dla młodych;

• zrobienie kulek z chleba z umieszczonymi w środku karteczkami z imionami chłopców, karteczka, która wypłynie po wrzuceniu do wody pokaże imię przyszłego narzeczonego;

• rozkładanie kości na podłodze przez dziewczęta, a czyją jako pierwszą porwie pies, ta weźmie najwcześniej ślub;

• wkładanie przez panny pod poduszkę kartek czystych i z imionami kawalerów, wyciągnięta w dzień św. Andrzeja (oczywiście przy zamkniętych oczach) miała obwieszczać przyszłego męża, pusta kartka to zwiastun staropanieństwa;

• wpuszczanie do chaty gąsiora, dziewczyna, do której podejdzie najwcześniej w nadchodzącym roku stanie na ślubnym kobiercu. Gąsiora zastępował czasem chłopiec, któremu zawiązywano oczy;

• liczenie sztachet w płocie w zasięgu rozłożonych rąk, parzysta ilość to ślub w nadchodzącym roku

• potrząsanie przez panny na wydaniu w noc św. Andrzeja płotem i wypowiadanie słów:
  „ Św. Andrzeju, kocham cie,
  pomóż mi wywołać tego,
  co ja go kocham”

• ucinanie gałęzi wiśni lub bzu i sadzenie jej, wierzono, że jeśli gałązka zakwitnie do czasu Świąt Bożego Narodzenia, jej właścicielka w nadchodzącym roku spotka swego ukochanego

Często praktykowano zwyczaj przebierania chłopców za tzw. Jędrzejów, ubranych w kożuch na opak i słomiana czapkę. Odwiedzali oni głównie domy, gdzie mieszkały panny na wydaniu płatając rozmaite figle. Wielkim afrontem dla dziewczyny było pominięcie jej chaty.

Może i wy urządzicie niezapomniany wieczór Andrzejkowy wzorując się na starych zwyczajach i praktykach związanych z tym dniem? Wspólnie spędzone przez dziewczęta i chłopców wieczory, połączone z miła zabawą i wróżbami to przecież najlepszy sposób na bliższe poznanie się młodych.

Może dowiecie się czegoś ciekawego o swoim partnerze? Może śmiech wywołany odgadywaniem symboliki woskowych figurek, będzie towarzyszył Wam przez długie lata, bo św. Andrzej to przecież jeden z patronów zakochanych?

A może sami wymarzycie sobie przyszłe życie, bo interpretacji znaczenia odlanych kształtów jest niezliczona ilość? Potrzeba do tego tylko trochę wyobraźni i dużo poczucia humoru. A mąż dobry i jak malowany- gwarantowany.

Przysłowia:

„Na świętego Andrzeja dziewkom z wróżby nadzieja”

„Nie dba o wróżby, kto jest z bożej służby”

„Czego ludziom trzeba, to sobie wywróżą”

“Noc Andrzeja Świętego przyniesie nam narzeczonego”

Napisane na podstawie:

1. Zwyczaje i obrzędy doroczne na Śląsku; Instytut Śląski w Opolu; Opole 1987.,

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom pierwszy i trzeci.

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/jak-wywrozyc-sobie-meza-czyli-o-dawnych-i-dawniejszych-zwyczajach-andrzejkowych/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eprzenosiny-czyli-jak-nasze-prababki-z-rodzinnym-domem-sie-zegnaly/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eprzenosiny-czyli-jak-nasze-prababki-z-rodzinnym-domem-sie-zegnaly/#comments Tue, 29 Mar 2011 13:17:11 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=628 Przenosiny to zwyczaj opuszczenia domu rodzinnego przez mężatkę, by zamieszkać u boku męża. Czasem dokonywano tego tuż po oczepinach, najczęściej jednak po paru tygodniach. Śpiewano pieśni o pożegnaniu, udzielano błogosławieństwa, winszowano nowo zaślubionej.

Najbardziej znaną jest do dziś śpiewany utwór o opuszczaniu domu rodzinnego i dziewczęcych zajęć wykonywany przez druhny panny młodej:

„Ach mój wianeczku różany,(…)

Teraz za mąż idę,

Więcej tu nie przyjdę.

Bóg cię żegnaj, panie ojcze(…)

Już dobranoc, pani matko(…)

I ciebie już żegnam ziele,

Któregom nasiała wiele”

W nowym domu przyjmowano młodą parę chlebem i solą, jak kazał staropolski obyczaj. Towarzyszyły temu przemowy, składano życzenia. Następnie proszono młodych do izby i oprowadzano kolo stołu. Mężatce kazano dotykać pieca, co miało symbolizować przyłączenie jej do nowego ogniska rodzinnego

Przysłowia:

„Dobra żona w dom, Bóg w dom”

„Rzuć chleb i sól poza siebie, a zawsze przed tobą będzie”

Napisano na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”, wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976 r., tom drugi,
2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom pierwszy i trzeci,

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eprzenosiny-czyli-jak-nasze-prababki-z-rodzinnym-domem-sie-zegnaly/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eschab-karmnego-wieprza-tlusty-czyli-czym-gosci-na-szlacheckich-weselach-raczono/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eschab-karmnego-wieprza-tlusty-czyli-czym-gosci-na-szlacheckich-weselach-raczono/#comments Tue, 29 Mar 2011 12:56:19 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=621 Na weselach w dawnej Polsce młoda para po powrocie z kościoła witana była przemowami. Krewni państwa młodych w imieniu ich rodziców wymieniali sobie wzajemnie grzeczności i podziękowania. Po tych powitaniach zasiadano do uczty weselnej: suto zastawionych, „pełnych jadła i napoju” stołów.

Nie zabrakło na nich: „dobrego kapłona”, „schabu karmnego wieprza“, flaków, wołowej pieczeni czy pieczonych kaczek i gęsi. Były potrawy z dziczyzny i cielęcina, mięsiwa różnego gatunku, pieczone na sucho lub polane sosem. Kuchnia polska słynęła też z wyśmienicie podanych różnych gatunków ryb. Podawano ulubione polskie zupy: barszcz i rosół oraz tradycyjną staropolską - bigos.

Deser stanowiły przeróżne baby, ciasta, torty z kolorowymi lukrami i masami, czekolada konfitury i owoce. Popijano rozmaitymi miodami pitnymi, okowitą, piwem i różnymi gatunkami win sprowadzanymi z zagranicy (z Hiszpanii, Francji i Włoch). Gorzałkę pędzono domowym sposobem w alembikach, a znano jej ponad 200 różnych odmian.

Szlachcic polski cenił bowiem dobre i obfite jedzenie oraz „mocne napoje”. Raczył w swym domu przybyłych wszystkim „czym chata bogata”. Odzwierciedleniem prastarej słowiańskiej gościnności jest maksyma: “Gość w dom, Bóg w dom“. W zamożniejszych magnackich domach bywały i wykwintne dania: buliony, pasztety, marcepany, lody, lemoniady. Weszła tam moda na kuchnię francuską, jadano więc żaby i ostrygi. Widać było tez wpływy orientalne: bakalie, mleczko migdałowe czy wodę różaną i orzeźwiające lemoniady.

Oto opis potraw na szlacheckim stole w Mickiewiczowskim „Panu Tadeuszu”

„Zaś dla mężczyzn więdliny leżą do wyboru:

Półgęski tłuste, kumpia, szkrzydliki ozoru,

Wszystkie wyborne, wszystkie sposobem domowym

Uwędzone w kominie dymem jałowcowym;

W końcu wniesiono zrazy na ostatnie danie”

Parzono aromatyczną kawę i podawano różne gatunki herbat:

„Tu roznoszono tace z całą służbą kawy,(…)

Takiej kawy jak w Polszcze nie ma w żadnym kraju:(…)

(…) ma czarność węgla, przejrzystość bursztynu,

Zapach moki i gęstość miodowego płynu.

Wiadomo, czym dla kawy jest dobra śmietana”

Chwalił trunek z „ziarn w najlepszym gatunku” Adam Mickiewicz w „Panu Tadeuszu”. Zbytek bowiem na polskich, wielkopańskich domach był ogólnie znany, a stare porzekadło „Za króla Sasa, jedz, pij i popuszczaj pasa” odzwierciedlało w pełni zasobność i obfitość stołów:

„Grzanki, pianki; kaszki i fraszki; polewki i przelewki;

Gęś, kapłon, pieczenia to potrawy do jedzenia

lub z sałata cielęcina lub na powtórki

Przy sałacie i ogórki“

Uczty weselne w wielkopańskich szlacheckich dworach czy magnackich pałacach zaskakiwały nie tylko wystawnością przyjęcia, ale i pełną godności gościnnością, z jaką podejmuje się licznie zaproszonych gości. Powinno być bowiem uroczyście i bogato. Doprowadzały one często majątki do ruiny, albo poważnie je zadłużały. Wszystkie potrawy poustawiane na śnieżnobiałych, pięknie haftowanych obrusach, w drogich porcelanach i fajansach. Srebrne i złocone zastawy i dekoracyjne świeczniki powodowały, że stoły te wyglądały niezwykle strojnie. Tak wyglądał stół szlachecki w Mickiewiczowskim „Panu Tadeuszu”.

„Ogromnym kręgiem na kształt karetnego koła.

Serwis ten był nalany ode dna po brzegi

Piankami i cukrami, białymi jak śniegi,

Udawał przewybornie krajobraz zimowy;

W środku czerniał ogromny bór konfiturowy

Stronami domy, niby wioski i zaścianki,

Okryte zamiast śronu cukrowemi pianki

Na krawędziach naczynia stoją…

z porcelany wydęte osoby

W polskich strojach.”

Typowym ciastem obrzędowym wspólnie spożywanym przez weselników był tzw. kołacz lub korowój, a nazwa jego pochodziła od kształtu.

Oczywiście wspaniałej uczcie towarzyszyły niekończące się toasty. Symbolicznym gestem było tłuczenie kieliszka, co znaczyło, ze nikt nie może już pić z naczynia, w którym spełniono czyjeś zdrowie. Zwyczaj ten jest praktykowany w ludowej, weselnej tradycji do dnia dzisiejszego. Na uroczystościach ślubnych prawie zawsze były obecne osoby duchowne i to właśnie one poświęcały wszystkie dania przed ich spożyciem.

Przysłowia:

„Jadła było po uszy”

„Wesela i chrzciny- z kieszeni wymieciny”

„Co pilność ugoni, zbytek uroni”

Napisano na podstawie:

1. M. Lemnis, H. Vitry ;W staropolskiej kuchni ;Wydawnictwo Interpress Warszawa 1989 r.

2. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”, wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy tom drugi

3. Adam Mickiewicz „Dzieła” Wydanie Narodowe, Spółdzielnia Wydawnicza Czytelnik, tom czwarty, Pan Tadeusz”, 1959 r.

4. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom drugi i trzeci

W zamożniejszych domach weszła z czasem moda na tzw. „cukrową wieczerzę”. Na przyjęcie organizowane przez pana młodego, byli zapraszani jedynie starsi. Na ucztę tę składały się różnego rodzaju słodycze, np. marcepan i napoje: miód, szampan. Ta wesoła zabawa, odbywająca się w sypialni lub pokojach pana młodego, pełna toastów i wiwatów na cześć nowożeńców, była kontynuacją tradycji pokładzin. Oczywiście jej forma była nieco zmieniona.

Przysłowia:

„Słodycz małżeńska często z cukrową kolacją się kończy”

„W małżeństwie sam Bóg błogosławi”

Napisano na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”, wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy tom drugi,

2 Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom drugi.

Brały w nim udział wyłącznie osoby starsze, przeważnie kobiety. Po podstrzyżeniu włosów nakładano nowo zaślubionej niewieście na głowę czepek. Młoda panna początkowo broniła się, zrzucała czepek, w końcu jednak ulegała.

Przy oczepinach śpiewano znaną starą pieśń o chmielu:

Oj, chmielu, chmielu, ty bujne ziele,
Nie będzie przez cie żadne wesele…
Żebyś ty,, chmielu na tyczki nie lazł,
Nie robiłbyś ty z panienek niewiast”.

Była to pieśń kobiet zamężnych, śpiewana przez tzw. swachy, a tradycja jej przetrwała na ludowych weselach do dnia dzisiejszego. Wśród magnaterii, w bogatych dworach czepki były niezwykle kosztowne i wystawne „był on z drogich koronek z różowymi wstążkami i kwiatami, a pod nim, podług ówczesnej mody, diadem diamentowy“. Po ślubie zdobiły często ołtarze, ofiarowane przez pannę młodą kościołowi.

Przysłowia:

„W czepku chodzi” (o mężczyźnie zniewieściałym)
„Mąż będzie ją kochał, bo jej ładnie w czepku”

Napisane na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”, wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976 r. tom drugi

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom trzeci

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/oczepiny-czyli-jak-w-dawnej-polsce-niewiasta-mezatka-sie-stawala/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9ez-tegoc-to-drzewa-latorosl-wyrosla-czyli-jak-panne-mloda-mezowi-w-polsce-szlacheckiej-oddawano/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9ez-tegoc-to-drzewa-latorosl-wyrosla-czyli-jak-panne-mloda-mezowi-w-polsce-szlacheckiej-oddawano/#comments Tue, 29 Mar 2011 12:21:03 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=611 Na weselach szlacheckich, po powrocie z kościoła nowożeńców witano przemowami. Rodziny pana i panny młodej wymieniały sobie wzajemnie grzeczności. Na wstępie osoba z kręgu panny młodej (w imieniu jej rodziców) „oddawała” córkę jej mężowi, zachwalając przy tym jej zalety:

„Wspomni i własne panienki przymioty…

Bojaźni Bożej i serce pokorne”.

Wyrażano też uznanie dla cnót i pobożności domu: “z tegoć to drzewa latorośl (dziecko, potomek) wyrosła“.

Po „oddaniu” panny młodej następowało podziękowanie za nią złożone przez przyjaciół nowo zaślubionego małżonka: “Jegomość w tej sprawie poczuwa powinności (uważa za wskazane), kiedy za wyświadczony afekt, który mu ofiarowany symbolizuje przyjaciel (panna młoda) WMPan rodzicom pokornie dziękuję“.

Wdzięczność rodzinie wyrażano czasem w żartobliwy sposób. Na uroczystości weselnej kanclerza wielkiego koronnego Jana Wielopolskiego z siostrą żony króla Jana III Sobieskiego przekazując pannę oblubieńcowi wygłoszono długą mowę. Podkreślano symbolikę herbu rodowego z “trzema młotkami, jeleniami i liliami”. Ten długi wywód hetman Sieniawski (w imieniu kanclerza) skwitował krótko: “Herbów nie wywodze, tylko przyznawam, że herbowy koń IMCi Pana Młodego będzie się umiał paść na tych liliach“. Potwierdzenie ma tutaj stare przysłowie „dobry żart tynfa (srebrna moneta) wart“.

Po przemowach zasiadano do uczty weselnej: suto zastawionych, „pełnych jadła i napoju” stołów, bo gościnność była od dawna cechą narodową Polaków (szczególnie widoczna w magnackich i szlacheckich dworach). Bigos z “wyszukanymi cząstkami najlepszego mięsiwa“, pieczone jagnięta, prosiaki, dziczyzna, a szczególnie potrawy z ryb, z których słynęła polska kuchnia. Do tego wyśmienite trunki: gorzałka „pędzona domowym sposobem”, lekkie piwa, miody, wina, które pod koniec epoki szlacheckiej były najczęściej pitym napojem Nie zabrakło też wszelkiego rodzaju wypieków: ciast, bab i tortów z różnymi masami i lukrami.

Przyjęcie weselne na wsi składało się z obrzędowych potraw, po spożyciu których śpiewano pieśń dziękczynną:

„Dziękujemy Panu Bogu, da i tobie, panie gospodarzu,

Z panią gospodynią, po obiedzie, po dobrym”

Najbardziej znanym obrzędowym ciastem zjadanym wspólnie przez wszystkich weselników był tzw. kołacz lub korowaj. Tak pisał o nim poeta polskiego odrodzenia Szymonowic:

„Kołacze grunt wszystkiemu;

Bez kołaczy jakoby nie było wesele.

Al przed kołaczami panie nadobne śpiewają.”

Po uczcie, przy dźwiękach muzyki następowały tańce, które często rozpoczynano starym, narodowym polskim polonezem. Adam Mickiewicz w „ Panu Tadeuszu” niezwykle barwnie przedstawił ów taniec:

„Poloneza czas zacząć.- Podkomorzy rusza
I wąsa podkręcając podał rękę Zosi(…)
Za podkomorzym szereg w pary się gromadzi,(…)
I szły pary po parach hucznie i wesoło,
Rozkręcało się, znowu skręcało w kolo,
Jak wąż olbrzymi, w tysiąc łamiący się zwojów,
Mieni się cętkowata, różna barwa strojów „

Czasem w ostatniej parze ojciec prowadził córkę, a następnie oddawał ją zięciowi. Balowano, tańczono i śpiewano przy dźwiękach przeważnie żydowskiej kapeli do „białego rana”.

Przysłowia:

„Nie wszczepisz latorośli młodej w stary korzeń”

„Cnota pochwalona niech będzie wsławiona”

„Najpiękniejsza ta panna, która dziś za mąż idzie”

Napisane na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”,

wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy tom drugi

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom pierwszy i trzeci

Oto najczęściej śpiewana pieśń:

‘”Siadajże, siadaj, moje kochanie,
Nic nie pomoże twoje płakanie”

Panna młoda słowami ludowej przyśpiewki żegnała się ze swoim domem: z rodzicami, braćmi, siostrami. Następnie ruszał okazały orszak weselny. Na czele powóz z panną młodą, obok którego ze swymi towarzyszami jechał wierzchem na koniu pan młody. Za nimi ruszał barwny korowód weselników, gdyż goście przyjeżdżali w najpiękniejszych ubiorach.

Polski szlachecki strój rodowy, wykonany był z kosztownych materiałów, ozdobionych licznymi klejnotami. Ludowe stroje wieśniaków: dziewczęta i kobiety w kolorowych wiankach, czepkach, wstążkach na głowach, mężczyźni również odświętnie odziani.

Za czasów pogańskich i jeszcze przez długi okres małżeństwo zawierano tradycyjnie (zrękowiny, oczepiny, przenosiny), ceremonię ślubu w kościele zaczęto praktykować dość późno. W dawnej Polsce początkowo tylko szlachta i mieszczanie utrzymywali tę tradycję. Na wsiach, gdzie często do kościoła było bardzo daleko, nie przywiązywali do niej większej wagi.

Na ślub kościelny składało się szereg praktyk, mających zapewnić młodym szczęście: wróżono z palących się świec i zachowania nowożeńców. Zgaśnięcie świecy podczas ceremonii było bardzo złym znakiem. Do ołtarza pannę młodą prowadziła najczęściej jej rodzina, pana młodego zaś jego krewni. Po ślubie młoda mężatka szła już otoczona rodziną męża.

Na początku ceremonii ksiądz pouczał młodych o świętości sakramentu i pytał, czy nie ma powodów, uniemożliwiających zawarcie sakramentu. Następnie młodzi składali sobie ślubowanie: “że jeśli Bóg przepuści na nią (niego) niemoc lub niedostatek…. Nigdy jej (jego) nie opuści”. Uwieńczeniem ceremonii była przysięga małżeńska. Ksiądz ujmował ręce młodych i łącząc je wypowiadał słowa, które powtarzali nowożeńcy: „Ja N… biorę ciebie K…za moją własną żonę (męża) i ślubuje tobie chować wiarę małżeństwa świętego, aż do mej śmierci . Tako mi Pan Bóg dopomóż, Panno Maria i wszyscy święci”.

Z kościoła nowo zaślubieni wraz z weselnikami wracali do domu, gdzie rozpoczynała się uczta połączona z huczną zabawą przy dźwiękach muzyki.

Przysłowia:

„Od Boga był ślub, od ludzi jest sąd, od matki będzie wesele”

„Toć on mi ślubował do śmierci, a nie do sztwierci”

„Od ślubu jedziemy, świec nie potrzebujemy”

Napisane na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”, wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976 r. tom drugi,

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom trzeci.

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eslubuje-chowac-wiare-malzenstwa-swietego-czyli-jak-nasi-pradziadowie-przed-bogiem-milosc-slubowali/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9erozpleciny-czyli-jak-nasze-prababki-do-ceremonii-zaslubin-przygotowywano/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9erozpleciny-czyli-jak-nasze-prababki-do-ceremonii-zaslubin-przygotowywano/#comments Tue, 29 Mar 2011 11:43:14 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=603 Rozpleciny i ubieranie panny młodej to uroczysta ceremonia przygotowania narzeczonej do ślubu. Dziewczęta nosiły warkocze, mężatki natomiast schowane pod czepkami krótkie włosy. Zwyczaj rozplecin, czyli rozpuszczenia warkocza symbolizował opuszczenie grona panien. Towarzyszyły mu pieśni o dziewczynie, która rozpuszcza włosy albo o bracie sprzedającym siostrę mężowi:

„Panno czas już rozpuścić warkocze rozwite”

Czas oblec szaty takiej sprawie przyzwoite,

Strojcie pannę do ślubu”

Z ceremoniałem ubierania panny młodej do ślubu związanych było wiele praktyk mających zapewnić szczęście w małżeństwie. Pod koronę weselną (bogato zdobiony klejnotami wieniec) wkładano chleb, pieniądz i cukier, by nigdy nie brakowało grosza i chleba. Cukier to symbol przyszłego słodkiego życia. Wieńce te w zamożnych domach często złote i srebrne, składano po ceremonii ślubnej w kościele.

Zwyczaj wkładania ślubnych obrączek podczas ślubu był początkowo praktykowany tylko w bogatszych warstwach społecznych. Ślubna obrączka była przez długie lata równocześnie pierścionkiem zaręczynowym, często bardzo kosztownym. Ten cenny dar wręczała pannie młodej uroczyście, z przemową osoba z orszaku jej wybranka.:

„Nie samemu tylko Annibalowi (Hanibal - wódz rzymski) wielkie z Rzymian zwycięstwo oznajmiły pierścienie; i Wści Mciwej Pannie dnia dzisiejszego o nimże znać dają. Zwyciężyłaś, WMPanno, kiedyś serce Jegomości pod moc swoją podbiła, której wiktorie (zwycięstwo) ten złoty pierścionek znak daje“.

Pierścień był symbolem moralnego zobowiązania chęci do współżycia.

Przysłowia:

„Kto nosi pierścień ten ma zaręczenie”

„Dziewczyna u matki ma warkoczyk gładki”

Napisano na podstawie:

1. Julian Krzyżanowski; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom pierwszy i drugi,

2. Jan Stanisław Bystroń; Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII; Państwowy Instytut Wydawniczy 1976r.

„A wierniem ja Panu Bogu służyła,

Kiedym ja tę jabłoneczkę sadziła(…)

Posadziłam w ogródeczku przy drodze,

Którędy mój kochaneczek przyjedzie”

W innych proszono o wicie wianka przez wszystkich członków rodziny. Po ich odmowie czynność tę wykonywał pan młody. „Wieczorowi dziewiczemu” towarzyszyły wzruszające sceny, w których panna młoda prosi rodziców o błogosławieństwo. Oto kilka przysłów związanych z dziewką, panną:

„Dziewka do lasa niech rośnie, warkocz do pasa”

„Gdy dzieweczka, to ją czesz, a gdy większa, to ja strzeż, jak dorośnie zapłać komu, by ja zabrał z twego domu“

„Na to się dziewczęta rodziły, żeby chłopców zwodziły”

Napisano na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”, wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy; 1976 r. tom drugi,

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom pierwszy

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9ewieczor-dziewiczy-czyli-jak-sie-nasze-prababki-ze-stanem-panienskim-sie-zegnaly/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eakt-wesolosci-swa-prezencja-chciej-kontentowac-czyli-jak-w-dawnych-czasach-gosci-na-wesele-spraszano/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eakt-wesolosci-swa-prezencja-chciej-kontentowac-czyli-jak-w-dawnych-czasach-gosci-na-wesele-spraszano/#comments Tue, 29 Mar 2011 07:30:43 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=586 Zwyczaj zapraszania gości na wesele to wizyta złożona przez pannę lub pana młodego u rodziny i sąsiadów celem poproszenia o udział na uroczystości ich zaślubin. Na wesela, wyjątkowo hucznie urządzane na dworach szlacheckich i magnackich, zapraszano wielu gości, czasem z bardzo daleka. Na długo przed uroczystościami rozsyłano więc do nich zaproszenia lub osobiście jeżdżono do sąsiadów.

Oto przykład tekstu jednego z zaproszeń: „Czyli na wesele, czyli na pogrzeb mam prosić WMM Pana: na wesele, gdy córę moją wydam, na pogrzeb, gdy jej się z domu pozbywam oddając ją przyszłemu małżonkowi smutek ojca, że córy pozbywa, wesele małżonkowi, że nabywa przyjaciela. Ich akt wesołością, mój smutek prezencją chciej kontentować”.

Do dobrego tonu należało danie odpowiedzi: „Zdumiałem się… gdzie wesele, tam i pogrzeb!… Więc na wesele i ten pogrzeb stawię się; na wesele, że WMM Pan ukontentujesz Jegomości Pana Młodego intencje, na pogrzeb, że w grobowcu serca jego swoją pogrzebiesz córę“.

Uroczystość zaślubin zawsze starano się uświetnić udziałem dostojników. Był to zaszczyt dla rodziny, gdy Jaśnie Wielmożny dodał jej swą obecnością splendoru. Oto treść jednego z takich zaproszeń: „Mijając starodawne aktów weselnych ceremonie Jaśnie Wielmożnego Mości Pana na tenże akt upraszać poważam się(…) dzień tym pogodniejszy będzie, gdy mu(… )senatorska przyda purpura.“

Na włościańskich weselach udział brała prawie cała wieś. Tam panna młoda z drużkami obchodziła wszystkie domostwa: od dworu i plebanii, po karczmę i chałupy, prosząc na swe wesele. Natomiast kawaler odwiedzał gości ze swojej rodziny. Każda z proszonych na ślub osób miała przypisaną określoną rolę: orszak pana młodego to jego rodzina i nieżonaci drużbowie, natomiast orszak panny młodej składał się z jej rodziny i niezamężnych druhen.

Starsi, bliscy krewni przemawiali na uroczystości w imieniu młodych, druhny i drużbowie śpiewali natomiast pieśni. Osobną grupę stanowiły starsze kobiety i „swachy”. Nad całością czuwał kierujący ceremoniałem marszałek lub starosta weselny. Musiała to być osoba niezwykle energiczna, „wygadana” i pomysłowa.

Nowożeńcy, jak również ich rodzice zachowywali się na weselu raczej biernie. W ich imieniu śpiewały grupy druhen oraz przemawiali bliscy krewni. Centralnymi postaciami uroczystości byli oczywiście Państwo Młodzi. Samo to określenie wyznaczało im rolę, jakby władców tego zamkniętego świata weselnego.

Szczególnie tym zaszczyceni czuli się oczywiście włościanie (wieśniacy i wieśniaczki), którym tytuł „pan” czy „państwo” kojarzyło się z właścicielami dworu, czyli ich dobrodziejami - osobami dostojnymi i ważnymi. Pieśni śpiewane o nowożeńcach przedstawiają ich w glorii, często jako wielkich i możnych władców. Nowożeńcy występowali więc w pełnej okazałości. Stroje panny młodej i rodziny (szczególnie wśród dobrze sytuowanych warstw) imponowały bogactwem i elegancją, wyszukane ozdoby, drogocenne klejnoty.

Pan młody, chcąc okazać się godnym domu, z którym się koligacił, prezentował się równie zamożnie. Orszak weselny przedstawiał się niezwykle wykwintnie i strojnie:

„Jedzie ze swoją drużyną panic urodziwy,…

Koń łysy, białonogi, rząd na nim ze złota,

Już z konia pozsiadali, wszystko się podworze,

Roześmiało jako niebo od wesołej zorze”

Zjazd sąsiedzki z okazji ślubu był bardzo wielki, a goście przybywali nawet na kilka dni przed ceremonią. Dwory były często za ciasne, by wszystkich przyjąć. Spano więc w oficynach, stodołach, na strychach, czy w karczmach. Wesele było czasem jedyną sposobnością do wspólnej zabawy i ucztowania panów ze dworu z wieśniakami. Nie zważano więc na niewygody, byle było swojsko i radośnie, nie brakowało jadła i picia.

Oto kilka przysłów związanych z proszeniem gości:

„Jaki gość taka uczta”

„Dla dobrego gościa nie żałuj”

„Gość w dom Bóg w dom”

„Sześć rzeczy powinien mieć szlachcic w domu dla gościa: kapłon tłusty, piwo dobre, chleb chędogi, ocet mocny świece jasne i gorzałkę przednią”

Napisano na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „ Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII wydanie trzecie,

tom drugi, Państwowy Instytut Wydawniczy 1976r.

2. Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom pierwszy

Młodzi przed ślubem znali się przeważnie słabo, ich małżeństwo układali starsi. Kojarzeniem par zajmowali się swatowie lub dziewosłęby. Były to osoby starsze, żonate, doświadczone w takich sprawach, zręczni dyplomaci. W imieniu konkurenta odwiedzali dom jego wybranki, często musieli bronić swego klienta, zachwalać jego zalety, by uzyskać zgodę rodziców na ślub.

Choć wszystko było należycie przygotowane, a kawaler dobrym kandydatem na męża, zwyczaj wymagał, by dziewczyny odmawiać, szukając różnych powodów. Dziewosłęb musiał być więc niezwykle wymowny (elokwentny). O osobie nie spełniającej tego warunku mówiono “przyjechali dziewosłęby, żaden nie otworzy gęby”.

Panny o zdanie nie pytano, była ona całkowicie podporządkowana woli rodziców. Informowano ją tylko o postanowieniu, co miała przyjąć zawstydzona i przerażona. Pozytywny finał swatów kończono przy kieliszku pertraktacjami o sprawach majątkowych oraz ustaleniem terminie ślubu. Konkurent w nich nie uczestniczył, często znajdował się w pobliżu, by poznać decyzję rodziców swej lubej. Kawaler towarzyszył dziewosłębom jedynie w środowisku wyższych społecznie sfer.

Po oddaniu ręki swej córki kandydatowi następowały zrękowiny (zaręczyny) młodych. Okres ten na wsiach trwał krótko, ale wśród szlachty, gdzie projekty koligacji rodzin układano bardzo wcześnie, ciągnął się nawet latami.

Odpowiedź odmowną dawano pośrednio, a do dobrego tonu należało przyjęcie jej bez okazania żadnych uczuć i natychmiastowy wyjazd. Znakiem rekuzy (odmowy) był wieniec grochowy, który wieszano na drzwiach pokoju konkurenta lub wrzucano do jego powozu. Innym symbolem była zupa zwana „czerniną” „szarą” lub „czarną polewką“, zrobiona z krwi zwierzęcia.

Ona właśnie została podana Jackowi Soplicy proszącemu o rękę Ewy Horeszkówny w Mickiewiczowskim „Panu Tadeuszu”.

“Kłótnik Jacek Soplica , zwany Wojewoda(…)

Do zamku nieproszony coraz częściej jeździł,

W końcu u nas jak w swoim domu się zagnieździł,

I już miał się oświadczać, lecz pomiarkowano

I czarną mu polewkę do stołu podano“.

Tak o rekuzie danej Soplicy opowiada sługa Stolnika Horeszki - Gerwazy.

Na Żmudzi symbolem odmowy było tzw. szupienie- gęsta grochówka lub kasza z ogonkami wieprzowymi. Na południowych i wschodnich terenach, gdzie sadzono kawony (arbuzy) właśnie ich podanie konkurentowi oznaczało odmowę. W sferach ziemiańskich Ukrainy zastępował go ananas. Zwyczaj nakazywał również podanie dziewosłębom (swatom) przez rodziców kieliszka do wódki. Nieuczynienie tego, oznaczało niewyrażenie zgody na zamążpójście córki.

W XVII w. magnateria i zamożniejsza szlachta używała przy zrękowinach pierścionka. Był to często sygnet herbowy składany pannie przez młodzieńca. „Ba, już pono oddałeś pierścionek, zadatek twoich chęci i trwałych zamysłów” pisał znakomity satyryk okresu baroku Opaliński w jednym ze swych utworów. Pierścionek często był jednak tylko podarunkiem ofiarowanym swej lubej przez wielbiciela. „Naści ten pierścionek, upominek mały“- mówi w sielance Szymonowica (wybitnego polskiego poety okresu odrodzenia) Daphnis do „dziewki”.

W epoce baroku, kiedy to sentymenty i uczucia zaczęły odgrywać większą rolę, konkury (staranie się o rękę panny) stały się subtelną grą. Miłe gesty, komplementy, aluzje amanta (wielbiciela) pod adresem swej lubej wyrażały jego zamiary. Zabieganie o względy panny na wydaniu dawniej w Polsce nazywano również smaleniem (paleniem) cholewek, zalotami, umizgami lub pójściem w konkury.

Do dobrego tonu hołdując starej polskiej gościnności, należało również sute obdarowanie na wyjezdnym zalotnika przez gospodarzy. Konkurent ze swej strony wynagradzał służbę domową.

Oto kilka przysłów polskich związanych ze swatami, zalotami i zaręczynami:

„Na każdym weselu swat, na każdej stypie dziad”

„Swatów odprawa- chłopcu żal/wstyd/, pannie zabawa

„Im dalej w czas, tym kosztowniejsze zaloty”

„Szpetnemu zaloty, choremu droga, ślepemu ubicie celu jakoś się nie nadają”

„Zaletnik musi mieszek mieć otwarty”

„Wczesne zaloty sprawiają kłopoty”

„Nie każde zaręczyny kończą się weselem”

„Zaręczyny to ślub dla polskiej dziewczyny”

Napisane na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”, wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976 r. tom drugi,

2. Adam Mickiewicz „Dzieła” Wydanie Narodowe, Spółdzielnia Wydawnicza Czytelnik, 1959 r. tom czwarty, Pan Tadeusz”

3. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom trzeci

W monotonii życia dawnych miast i wsi wesele stanowiło nadzwyczajny okres, wychodzący jakby ponad przeciętność codzienności. Wieś zapominała o ciężkiej pracy, śpiewano o bogactwie domu weselnego, wspaniałych potrawach, a młodzi występowali jako wielcy państwo. Wagę chwili miał podkreślać zbytek na dworach niewspółmierny często do sytuacji majątkowej, czy królewski wręcz przepych zamków magnatów, rujnujących nieraz ogromne fortuny. Najważniejsze, by było jak najwięcej gości, pod dostatkiem jadła i napojów, darów, byle było uroczyście. Weselu towarzyszyła więc zabawa dzieci, radość i szczęście dorosłych oraz rozrzewnienie starszych osób.

Obrzęd weselny był w pierwotnej formie skomplikowany. Połączeniu młodej pary towarzyszyły liczne zabiegi mające na celu zapewnienie szczęścia i płodności. Następowało wyłączenie panny młodej ze społeczności dziewcząt i przyjęcie jej do grona mężatek oraz opuszczenie przez nowożeńca grona kawalerów i wejścia do zespołu żonatych.

W zwyczajowy sposób przeprowadzano pannę młodą, co połączone było z pożegnaniem domu rodzicielskiego i przyjęciem na progu nowego domostwa. Wiązał się z tym szereg praktyk służących odwróceniu nieszczęścia i odpędzeniu złych mocy oraz magicznych zabiegów mających sprowadzić szczęście i bogactwo. W związku z weselem czyniło się też wróżby co do przyszłego pożycia czy ilości potomstwa. Liczny udział w tych uroczystościach, dodawał im powagi i przepychu, powodując przedłużenie na szereg dni. Do tego tradycyjnego ceremoniału dołączone były śpiewy, tańce i wystawna uczta. Tak więc okres weselny to cykl zwyczajów, między którymi następuje wesoła zabawa.

Obrzędy weselne w różnych środowiskach wykształcały się rozmaicie. W środowiskach wiejskich ulegały niewielkim zmianom, lecz w wyższych społecznie i majątkowo odbiegały znacznie od pierwotnych wzorów. Zwyczaje, z którymi łączono bardzo istotną treść, stawały się swoistym spektaklem, a forma obrzędowa stawała się coraz bujniejsza, włączając coraz to nowe elementy. Wesele przybierało tam często niemal teatralne formy. Stawało się swoistym widowiskiem, w którym poszczególne osoby niczym aktorzy miały wyznaczone role np. grupa w odpowiedniej chwili śpiewająca pieśni. Miało to wpływ na mniejsze odczuwanie świętości chwili. Obrzęd kościelny bowiem nadając związkowi młodych sankcję religijną, przyczyniał się tym samym do zmniejszenia znaczenia zwyczajów typowo świeckich.

Wpływ na zmianę starego obyczaju miała też jego wystawność. Rodzina chciała publicznie zademonstrować zamożność i swoje stanowisko społeczne, czekając pochwał i uznania. Dlatego zbytek często usuwał na dalszy plan istotną część obrzędu: symboliczny wianek panieński stawał się kosztowną srebrną lub złotą koroną. Zwyczajowe dary o magicznym symbolu okazją do popisu bogactwa, a tradycyjne potrawy zastępowały wykwintne dania kuchni innych narodów.

Moda zagraniczna wpłynęła na obchody weselne głównie na dworze królewskim i pałacykach magnackich, mających bliższy kontakt z innymi krajami. Czytając relacje o weselach na zamku panującego władcy, mamy czasem wrażenie, że dzieje się to w zupełnie obcym kraju. Natomiast na dworach ziemiańskich nastąpiło połączenie obu elementów: utrzymywał się stary obyczaj, a na nim nawarstwiał się powoli zwyczaj obcy. Zebranie weselników było często mieszaniną polskich i obcych strojów. Na tle rodzimym widać było coraz więcej zapożyczeń i ozdób obcego pochodzenia.

Z początkiem osiemnastego wieku staroświeckie wesele wiejskie uważane było przez magnatów za coś osobliwego. Tak więc o kształcie ceremonii decydował stan majątkowy, poziom kulturalny rodziny oraz natężenie obcych wpływów. U podstawy stała jednak odwieczna obrzędowość weselna, sięgająca czasów pogańskich, praktykowana zgodnie z tradycją głównie przez ludność wiejską.

Oto, co pisze kasztelan miński Krzysztof Zawisza o zaślubinach piastunki jego dzieci:

„W Rohotnej ceremonie wiejskie haniebnie śmieszne i cudne odprawiać kazałem przed sobą w pokoju, z którychem się naśmiał i nacieszył. Wyprawiali prawdziwe intermedium”.

Przysłowia:

„Co to za wesele, co go tylko dwa dni”

„Co to ,za wesele co ludzi niewiele”

„Zbytek się szkodzie równa”

„Zbytek miary nie ma”

Napisane na podstawie:

1. Jan Stanisław Bystroń „Dzieje obyczajów w dawnej Polsce wiek XVI-XVIII”, wydanie trzecie Państwowy Instytut Wydawniczy tom drugi 2.

2. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom trzeci

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/obrzedy-weselne-czyli-jak-zaslubiny-w-polsce-szlacheckiej-obchodzono/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/postrzyzyny-czyli-jak-slowianie-swym-synom-imiona-nadawali/ http://www.porady-wesele.pl/inne/postrzyzyny-czyli-jak-slowianie-swym-synom-imiona-nadawali/#comments Mon, 28 Mar 2011 11:31:00 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=540 Po kilku, czasem siedmiu latach po narodzeniu dziecka, świętowano uroczystość nadania imienia chłopcu zwaną postrzyżynami. Obcinano mu włosy, paląc je jako ofiarę bogom lub pieczołowicie chowając. Wystawna uczta, w licznym gronie gości, kończyła się nadaniem imienia przez najdostojniejszego z nich.

Była to więc pierwotna forma (typowo świecka) dzisiejszej kościelnej uroczystości ochrzczenia dziecka. Przypuszcza się, że obrzęd ten (gdyż dotyczył wyłącznie chłopców), miał symbolizować dorastanie i wyjście chłopca spod matczynej opieki. Kronikarz Gall Anonim pisał: „Popiel miał dwu synów i razem obu strzygł. Chrobry (…)włosy postrzyżynowe Mieszka do Rzymu odesłał, niby papieżowi syna przypisując“.

Zwyczaj postrzyżyn został przyjęty i poświęcony przez kościół chrześcijański. Uznawano więc, że postrzyżyny były pierwszym obrzędem związanym z osiągnięciem przez chłopca dojrzałości i zdolności do wspólnej pracy. Na Ukrainie i Białorusi w pierwszą rocznicę urodzin postrzygano również dziewczynki, a dokonywały tego akuszerki lub „kmoszki”.

O uroczystości postrzyżyn św. Wacława mówi legenda słowiańska.

„Urosło pacholę, że można było ująć włosy. I wezwał książę Wrocisław biskupa i gdy odśpiewali mszę… postawił biskup pacholę i przed ołtarzem i błogosławił je i inni księża je postrzygli.“

Przysłowia:

„Chrzest przyjmuj wodą, ślub polewaj wódką, a śmierć płakaniem”

„Chrzciny bez ojca, to jakby grzech bez odpuszczenia”

Napisano na podstawie:

1. Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2. Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom pierwszy

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/postrzyzyny-czyli-jak-slowianie-swym-synom-imiona-nadawali/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/o-%e2%80%9erodzie-i-%e2%80%9erodzanicy-czyli-jak-przed-tysiacem-lat-bostwa-sprawowaly-piecze-nad-poczetym-dziecieciem/ http://www.porady-wesele.pl/inne/o-%e2%80%9erodzie-i-%e2%80%9erodzanicy-czyli-jak-przed-tysiacem-lat-bostwa-sprawowaly-piecze-nad-poczetym-dziecieciem/#comments Mon, 28 Mar 2011 11:28:54 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=538 Łoże małżeńskie po obrzędzie zaślubin poświęcał prasłowiański czarownik i wróżbiarz „Żerzec” odganiając złe moce od żenimy i jej męża. Polecał ich opiece bóstw: „Rodzie” oraz „Rodzanicom” czuwającym nad kobietą brzemienną i położnicą.

Żerzec prosił również o łaski „Dadźboga“. Wszystkim tym bóstwom, od których zależał los przyszłego potomstwa, składano obiaty, ser, chleb i miód. Po urodzeniu, ojciec na znak uznania go, brał dziecko na ręce. Jako jego pan mógł decydować o losie ( np. sprzedać do niewoli).

Okresowi połogu towarzyszyły najrozmaitsze gusła i zabobonne zwyczaje. Dla odstraszenia duchów dawano wszędzie, a szczególnie do łoża siekiery i noże. Położnica, jako nieczysta, była początkowo odosobniona - leżała w osobnym pomieszczeniu lub chałupie. Następnie za pomocą ofiar składanych dla bóstw Rodu i Rodzanic i Fej czuwających nad kobietą okresie połogu musiała wraz dzieckiem zostać oczyszczona. Jednym z rytualnych pokarmów była kasza.

Wierzono, że gdy noworodek umrze, zostaje pożarty przez wilki, toteż dla ochrony przed nimi dawano dzieciom bardzo nieładne imiona: niemój, niełaskarz. Miały one zmylić „złe duchy”. „Nieprzyjazne moce” zwodzono też pozorną sprzedażą dziecka. Najbardziej odstraszały je jednak: wycie psów i pianie kogutów oraz mocne zapachy: czosnku lub dzikiego bzu oraz sól. Dla ochrony palono też nocą światło Dopiero po narodzinach syna niewiasta stawała się żoną.

Przysłowia:

„Niewiasta z kości stworzona”

„Niewieście milczeć przystoi”

Napisano na podstawie:

1.Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2.Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom drugi.

Podawano czarne kury, gdyż miały one znaczenie obrzędowe, kasza natomiast była zwyczajowa potrawą poświęconą Rodzanicom - Fejom, opiekującym się kobietą brzemienną i położnicą. Stoły były bardzo niskie i jedząc siadano na kożuchach, później używano ław i krzeseł. Siadano przy nich oczywiście wedle wieku i czci, książęta prawdopodobnie na podwyższonym miejscu. Bogatsi ścielili ławy drogimi wschodnimi kobiercami.

Mięso obiat mogło być spożyte dopiero po oddaniu z niego bożkom krwi i tłuszczu, a ucztę-pir rozpoczynano jedzeniem bydła domowego. Od tej nazwy pochodzi tradycyjne ciasto piróg. Innym obrzędowymi potrawami były kołacze - korowaje, okrągłe bochenki robione z ciasta zaczynionego kwasem lub drożdżami. Jadano też pieczone na ognisku, w popiele mączne placki. Dodatkami były surowe lub warzone jarzyny: groch, soczewica czy rzepa.

Jako naczynia służyły pierwotnie wysuszone, wydrążone w środku dynie, później na ich wzór lepione gliniane misy. Znano też i spożywano wiele gatunków jadalnych grzybów.

Nazwa uczty prasłowiańskiej pir wywodzi się od picia, bowiem napoje były najważniejszym jej elementem. Należało do nich „pi-wo” wyrabiane ze słodu zbożowego, potem zaczęto chmielić piwo i miód. Warzono miód z wodą i zostawiano na kilkanaście dni do zakiśnięcia. Słowianie pijali też wina przywożone z krajów bałkańskich. Wiosną spożywano oskołę brzozową. Naczynia na napoje stanowiły rogi tura lub byka, później wyroby z gliny, rzadko puchary szklane. Używano też łyżek, ale często do mis sięgano, palcami.

Przysłowia:

„Będzie tam uczta, bo już stoły ławami ponakrywane”

„Krótkie uczty dają długie życie”

„Na ucztę nie bądź pierwszym ani ostatnim”

Napisano na podstawie:

1.Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2.Julian Krzyżanowski; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom trzeci.

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9eobiaty-czyli-jak-przed-tysiacem-lat-na-weselach-ucztowano/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/igrcy-i-skomrochy-czyli-jak-slowianie-na-weselach-tancowali-i-muzykowali/ http://www.porady-wesele.pl/inne/igrcy-i-skomrochy-czyli-jak-slowianie-na-weselach-tancowali-i-muzykowali/#comments Mon, 28 Mar 2011 11:21:47 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=531 Tańce w czasach pogańskich związane były z praktykami magicznymi. Były one dwojakiego rodzaju: rytualne tańce obrzędowe, poświęcone bóstwom wody, ognia, związane z porami roku, mające wyprosić płody, deszcz czy słońce.

Były również i tańce wykonywane dla samej zabawy, często przy okazji świąt poświęconych bóstwom: skakanie młodych przez ogniska w noc Kupały i wspólną zabawę. Dziewczęta śpiewały i tańczyły najczęściej w koło, chłopcy próbowali się do niego wbić, często je obdarowując i częstując. W języku prasłowiańskim tańce nazywano pląsami, co oznaczało klaskanie - w dłonie lub uderzanie się po biodrach. Były one przeważnie mimiczne, wyobrażały pewne czynności.

Podobnie wyglądał weselny, rytualny obrzęd bronienia panny młodej przez druhny przed atakiem pana młodego. Jego drużyna napierała, próbując wykraść oblubienicę, dziewczęta uciekały, chroniły ją przed napastnikami.

U pierwotnych ludów taniec połączony z muzyką polegał na poruszaniu się w takt hałaśliwie wybijanego rytmu. Śpiew to początkowo głośne powtarzanie wykrzykników, później prostych słów, aż wreszcie krótkich refrenów.

Przed wiekami obchodzono w Polsce wesela bardzo hucznie, tańce i śpiewy trwały kilka dni. Pierwszymi muzykami przygrywającymi gościom byli tzw. igrcy. Grali oni na różnych instrumentach: piszczałkach wyrabianych z drzewa i kości, gęślach czyli kilku strunach napiętych na deskach. Oczywiście nie były one smyczkowe, struny poruszano palcami. Bardzo starym instrumentem był również róg tura lub wołu oraz długa trąba. Bębny wykonywano natomiast ze skóry objętej obręczą.

Aby zabawić gości na weselach igrcy, prócz gry na instrumentach przedstawiali najrozmaitsze sztuczki, wygłaszali często swawolne teksty i wiersze. Często nazywani byli też oni „wiłami” lub „skomrochami“. Właśnie ci „dudarze” i „piszczkowie” swym muzykowaniem i „facecjami rozmaitymi” urozmaicali zabawy w dawnej Polsce. Wędrowali po całym kraju, pokazując przeróżne figle i grając głównie na weselach, za swe występy zbierali hojne datki.

Przysłowia:

„A cóż to za grajek, co go nie słychać”

„Dałem ci trzy grosze, byś mi grał po trosze, a ty grajku śpisz”

„Jaki grajek, taka muzyka”

„Nie każdy zagra, co nadyma dudy”

„Jak dudy grają, tak skaczą”

Napisane na podstawie:

1. Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2. Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom pierwszy.

W okresie wczesnego średniowiecza pewnym zmianom uległa ludowa obrzędowość, do której wprowadzono nowe elementy. Pogański zwyczaj postrzyżyn panny młodej nabrał innego znaczenia Dawniej palono włosy, jako ofiarę składaną bogom. W średniowieczu oznaczały porzucenie jednego rodu i wejścia do nowego, pod władzę męża. Czasem zwyczaj tłumaczono, jako ofiarę złożoną bóstwom domowym, opuszczanego przez dziewczynę dawnego “ołtarza domowego”. Palono więc jej włosy na domowym ognisku lub puszczano z wodą. Podcinanie włosów było jednak konieczne z powodu zwyczaju związanego ze zmianą stroju kobiecego - oczepin. Mężatki nosiły bowiem na głowach czepki, pod którymi chowały włosy; dokonanie obrzędu oczepin wymagało obcięcia dziewczęcych warkoczy.

Nowym elementem ludowych obrzędów była „rózga weselna“, gałąź lub czasem laska ubierana w świeczki, wstążki i jabłka. Przypisywano jej różne znaczenia; miała symbolizować drzewa z rajskiego ogrodu jako drzewa życia, symbol płodności. Uważano ją za symbol potwierdzający umowę ślubną, narzeczony wykupuje różdżkę narzeczonej jako zakład, że dochowa ona przysięgi. Jego różdżka to znak, że i on dochowa zobowiązania. Najprawdopodobniejsza jest jednak wersja, że różdżka weselna była tylko jednym z elementów dekoracyjnych weselnej uczty. Pięknie przystrojona, często wtykana w weselny korowaj stanowiła ozdobę stołu.

Na niektórych terenach, na weselach wdowich różdżki nie były stosowane, co stanowiło wyróżnienie dla dziewczęcego ślubu.

Przysłowia:

„Na cudzy korowaj gemby nie rozdziawiaj”

„Sam Bóg ciasto na korowaj miesi, najświętsza Panna go świeci, anieli wodę noszą”

„Dostać dziouchę pod czepiec”

Napisano na podstawie:

1. Zespół Redakcyjny pod kierunkiem Juliana Krzyżanowskiego, „Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r., tom drugi

Przed ucztą odbywał się zwyczaj zwany posagiem (pociągiem). Panna młoda szła, sięgając za mężem ręką, po czym wspólnie siadali na skórze zwierzęcia odwróconej włosem do góry. W czasie, gdy młodzi siedzieli na „posagu”, rodzice ogłaszali wysokość „darowizny” przygotowanej dla córki jako wyrównanie „wiana” wniesionego przez kawalera.

Po uczcie, przy śpiewach następowały rytualne rozpleciny, oczepiny, pożegnanie rodziny i przybycie do domu męża. Tu dokonywano szeregu najrozmaitszych guseł i obrzędów mających uchronić młodych przed złymi duchami i spowodować zesłanie łaski boskiej. Obrzędem mającym polecić niewiastę bogom domowego ogniska, było posypanie jej ziarnem, będącym symbolem płodności. Dla odwrócenia uroku zasłaniano i otulano młodych. Bóstwu składano też ofiarę z włosów nadpalonych młodym. Kobieta była przenoszona przez próg domostwa, by jako „nieznana” przechodząc nie obraziła duchów domowych-przodków. Symbolem oczyszczenia było przechodzenie młodych przez ogień oraz kropienie ich wodą. Wiązanie rąk i wspólne spożywanie pokarmów miało zapewnić nierozłączność. Poleceniu niewiasty łasce bogów służyć miało rytualne obchodzenie przez nią stołu, ogniska a nawet kupy śmieci; innym zwyczajem było sadzanie na jej łonie chłopczyka. Panna młoda przebierała się, by nie zostać rozpoznaną przez duchy. Rytuał trzaskania z bata i pędzenia z nowo zaślubioną kobietą na wozie, służyć miał odstraszeniu złych mocy.

Nad całością tego wieloczłonowego, skomplikowanego rytuału i prawidłowym przebiegiem obrzędów czuwał swat, zwany też starostą lub marszałkiem.

Przysłowia:

„Choćby była jako gwiazda, bez posagu za nic każda”

„Nie zawadzi, wszystko dobry posag zagładzi”

„Bez wianka (wiana) panna, bez śniegu sanna nic nie warta”

Napisane na podstawie:

1.Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2.Julian Krzyżanowski; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom trzeci

Był to duży postęp w porównywaniu z wiekami poprzednimi. Mieszko I wziął ślub z zakonnicą, Chrobry rzucił dwie żony, ale już Krzywousty żeniąc się ze spokrewnioną z nim ruską księżniczką udał się do Rzymu, by otrzymać zgodę na zawarcie małżeństwa. W późniejszym okresie ustanowiono zapowiedzi - trzy przez trzy tygodnie przed wyznaczonym terminem ślubu. Zwyczaj ten był niechętnie przyjmowany jeszcze do XV w.

Podczas uroczystości zaślubin nie było mszy, ceremonia odbywała się przed drzwiami kościoła. Ksiądz nakładał młodym pierścionki, wiązał ich ręce stułą, wypowiadając przy tym formuły w języku polskim. Następnie całował pana młodego, ten z kolei swą nowo poślubioną kobietę. Ceremonię kończyło błogosławieństwo udzielone nowożeńcom. W późniejszym okresie wymagano obecności księdza nawet na uroczystości zaręczyn, nadając również i im kościelną formę.

Były jednak tereny, głównie na Rusi, gdzie symbolem zawartego związku było huczne wesele. Jeśli para „wieńczana” (zaślubiana) w cerkwi nie urządziła wystawnej uczty, nie była uważana za przez lud za małżeństwo. Jeśli mąż lub żona zmarła, żyjącą osobę uważano za pannę lub kawalera, nie za wdową czy wdowcem. Zwyczaj ten był bardzo mocno zakorzeniony i przetrwał do XVIII w.

Na ziemiach zamieszkałych przez Słowian, również praktykowany był dawny zwyczaj udzielania ślubów przez swata, co kościół potępiał i karał „anatematem” czyli klątwą (wyłączeniem ze społeczności chrześcijańskiej).

Panowie bardzo dostojnie obchodzili uroczystości swych zaślubin. Połączone one były bardzo często z poświęceniem nowo wybudowanego kościoła. Ludność wiejska przywykła do ludowych obrzędów początkowo niechętna była nowo przyjętemu zwyczajowi. Kościoły były też często bardzo oddalone, co utrudniało dotarcie do nich nowożeńcom. Z czasem chrześcijańska forma udzielania ślubów przyjęła się na terytorium całej ówczesnej Polski.

Przysłowia:

„Ślub przyniewolony - grzech nieprzebacony”

„Gdy prędkie śluby, posagu zguby”

„Wtedy na kwiaty, kiedy ksco, wtedy za mąż, kiedy chco”

Napisano na podstawie:

1.Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2.Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom trzeci.

Orszaki towarzyszące kawalerowi to gotowe do odparcia ataku grupy mężczyzn. Na drużynę prowadzącą na Morawy pannę na zaślubiny (prawdopodobnie ze Świętopełkiem), Niemcy zrobili zasadzkę , odbijając ponad 600 koni. „Drużono” młodemu więc najczęściej zbrojnie, aż z czasem słowa „drużba“, „drużko” stały się określeniami związanymi wyłącznie z weselem. Na wzór orszaku pana młodego, rówieśnice przyszłej mężatki tworzyły jej orszak, a same nazywane były „druhnami” lub „drużkami“.

Grupy te miały też inne zadanie. Orszak pana młodego w symboliczny sposób „uprowadzał” lub „kupował” pannę młodą, „druhny” zaś nie chcąc stracić współtowarzyszki zabaw odbijały napaść kawalera. Opór i „umyczka” panny młodej były uzasadnione jej obawami przed nowym życiem i zerwaniem z dziewczęcymi zabawami i zajęciami. Próbowano więc wyśmiać pana młodego, nie wpuszczano go do domu, oszukiwano podstawiając w miejsce dziewczyny druhnę albo babę.

„Swaćba” była doskonałą okazją do zabawy i psot, wyłudzenia darów od drużyny młodego. Przeciągano uroczystość, by przedłużyć chwile beztroski panny młodej przed nieznanym losem w domu świekry. Zwyczajom tym, dla podkreślenia doniosłości chwili towarzyszyły przemowy swata pouczającego młodych. Wszyscy uczestnicy byli oczywiście sowicie obdarowywani tzw. cienkimi płatami (dziś w obyczajowości ludowej ręczniki) oraz raczeni poczęstunkiem.

Przysłowia:

„Drużba ciężka służba”

„Ni w druhny, ni w swachy”

„Drużba, drużba, u diobła twoja służba;żynich mo niewiaste, a ty płótno w kapsie”

Napisano na podstawie:

1. Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2. Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom pierwszy

Rodzice musieli dać za córkę wyprawę, tak więc ubożyła ona rodzinny dom. Chowano ją więc i utrzymywano dla obcych ludzi, ojciec nie miał więc z dziewczyny pożytku. Była ona raczej ciężarem, którego chętnie się pozbywano, ponadto przez ten związek bratano się z inną rodziną. Małżeństwa kojarzono więc na zasadzie przyjacielskiej umowy, nie Kumyczką (uprowadzeniem), co było w tych czasach potępiane.

Jeśli szczep napadał na drugi, grabiąc zabiera także kobiety, które były jego niewolnicami. Związki mężczyzn z tymi niewiastami nie były małżeństwem. Była to rzeczywiście „umyczka” za którą czekał krwawy odwet. Zdarzały się też porwania kobiet z sąsiedztwa, lecz jej rodzina organizowała pościg i okrutnie karała porywacza. Czasem organizowano uprowadzenia pozorne organizowane przez młodych, gdy umowa między rodzinami z jakiejś przyczyny nie mogła dojść do skutku lub nie było środków na zrobienie wesela.

Postacią pełniącą najważniejszą rolę w obrzędach weselnych w czasach pogańskich była osoba znana, ciesząca się szacunkiem „swój” człowiek czyli „swat“. Inne prasłowiańskie określenia związane z tradycją namawiania panny kawalerowi to „swaćba” oraz „swacić“. Człowiek ten doprowadzał do spowinowacenia rodzin, czyli je “przyswajał”. Mówiono też na niego „dziewosnęb” od słowa snuć, słowo to jest pochodzenia aryjskiego. “Swacić”, przekształcone w średniowieczu na „swatać” to natomiast stare określenie słowiańskie. Później „swaćba”, jako główna osoba w ślubnym ceremoniale nazywany był starostą lub marszałkiem. Swat doprowadzał do zawarcia umowy między rodzinami. Niemcy dokonywali tego na zebraniu wiecowym (mahl - wiec), przyjęło się więc u nas określenie „mał-żona” jako „na wiecu” uroczyście zaślubiona.

Umowa małżeńska, była ważnym momentem w obrzędzie weselnym, otoczona więc była wieloma praktykami i symbolami, mającymi odpędzić złe wpływy, a spowodować przychylność tych dobrych. Po jej dokonaniu następowały zrękowiny czyli zmówiny. Dziewosnęb swatał pannę za kawalera, łącząc ręce młodych i obdzielając ich chlebem i serem. Prawdopodobnie ogłaszał przy tym za jaką cenę „kupił” dziewczynę, czyli jakie wnosił wiano pan młody. Wiano bowiem to inaczej cena za żonę. Wkładem zaś panny młodej do małżeństwa był tzw. posag, którego wielkość rodzice wyjawiali dopiero przed ucztą weselną .

Swat czy dziewosnęb był dawniej „urzędnikiem stanu” zawierającym małżeństwa, co w późniejszych czasach było karane przez kościół, uważający, iż dokonać tego może tylko kapłan. Swaty były więc odpowiednikiem dzisiejszej świeckiej uroczystości zaślubin.

Przysłowia:

„Swat- sobaczy brat”

„Nie wyjeżdżaj przed swaty” /nie uprzedzaj tych, którzy lepiej wiedzą od ciebie”

„W późnym wieku diabeł swatał”

„Na każdym weselu swat, na każdej stypie brat”

„Kiedy się swatał czwórką koni latał, a gdy ożenił, czapką buty łatał”

„Swatów odprawa, chłopcu żal, pannie zabawa”

Napisane na podstawie:

1.Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2.Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom trzeci

]]> http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9esnebienie-czyli-jak-%e2%80%9eprzyswajano-rodziny-za-pierwszych-piastow/feed/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9ezenima-czyli-jak-slowianie-zony-%e2%80%9enapedzali/ http://www.porady-wesele.pl/inne/%e2%80%9ezenima-czyli-jak-slowianie-zony-%e2%80%9enapedzali/#comments Mon, 28 Mar 2011 10:26:18 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=499 Małżeństwa przed tysiącem lat były monogamiczne, jedynie bogaci książęta posiadali kilka żon. Żenimą, nazywano kobietę zamężną, z którą żenił się mężczyzna. On ją za sobą wiódł, ona wychodziła „za mąż”, czyli postępowała za mężem. Dziewczęta bardzo wcześnie stawały się „żenimami” (w wieku 14-15 lat). Dwudziestoletnia kobietę uważano już za starą pannę, co utrzymało się do schyłku XVII w.

Mąż miał pozycję dominującą, o byle przewinienie „napędzał” swą żonę. Biada jej jeśli w czymś mu nie dogodziła. Szczególnie surowo karał wiarołomną żonę, często trwale ją okaleczał. Dlatego rzewny płacz  dziewczęcia przy pożegnaniu z domem rodzinnym był w pełni uzasadniony. Często tęskniła za nim nie wytrzymując strasznego traktowania przez męża. Związki takie kończyły się czasem tragicznie, kobiety brały od bab-wieszczyc trujące grzyby i zioła i podawały je okrutnikom.

Porodzenie syna oznaczające wstąpienie w kobietę duchów przodków, czyniły z niej dopiero człowieka. Wcześniej bowiem była niewiastą, nieznaną (od wieść, zwiastować). Miała ona milczeć, niczym ktoś obcy , by nie obrazić duchów. W późniejszych czasach niewiastę nazywano też „białą głową” lub „białką“, gdyż głowę owiniętą miała chustą w tym kolorze. Dziewczęta nosiły pod wiankiem „prostowłosy” lub splecione w „kosy”.

W małżeństwach książęcych, panował okrutny obyczaj składania bogu w ofierze jednej z żon, by w „nawi” czyli w zaświecie służyła swemu panu.

Przysłowia:

„Zła żonka jak jędzonka”

„I mądry mąż zgłupieje przy złej żonie”

„Dla spornej żony drugi nie chciał wniść do nieba”

Napisane na podstawie:

1.Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy

2.Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom trzeci.

Małżeństwo przed tysiącem lat było podobnie jak i dziś rodzajem przyjacielskiej umowy. Obydwie rodziny wnosiły dobra materialne: wiano - kawaler, posag - panna. Było ono monogamiczne, ale w bogatych książęcych rodzinach spotykamy się z wielożeństwem.

Mieszko I miał podobno aż siedem żon, słowiański książę Somo dwanaście, a książę pomorski kilka żon i dwadzieścia cztery „popaśnice”. Były one czymś w rodzaju konkubin, pełniących w związku rolę drugorzędną. Najważniejszą kobietą była pierwsza- zaślubiona uroczyście czyli „małżona“. Potomstwo „popaśnic” nie miało też praw do dziedziczenia majątku po ojcu. Bolesław Chrobry jako jedyny syn Dobrawy uważał się za prawowitego następcę Mieszka I, dlatego „popędził” swą macochę i przyrodnich braci. Dopiero przyjęcie chrześcijaństwa przez Polskę dawało uprawnienia również synom Mieszka I z drugiego małżeństwa.

Przysłowia:

„Dobra żona zarobi posag doma”
„dobra żona sługa doma”
„Miły mi brat i swat, ale milsza żona”
„Nic po wienie, gdy niecnota w żenie”

Napisano na podstawie:

1.Aleksander Brukner; Dzieje kultury polskiej; Książka i wiedza 1957; tom pierwszy
2.Julian Krzyżanowski ; Nowa księga przysłów polskich i wyrażeń przysłowiowych polskich; Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1972r; tom trzeci

Opiszę te zachowania na podstawie ślubu prawosławnego, jako ceremoniału bardziej wyrazistego pod kątem rytuałów i zachowań wszystkich uczestników. Nie mniej prawidłowe zachowania nie stanowi jakiegoś wyjątku w przypadku kościoła rzymsko-katolickiego. Udział wszystkich uczestników w ceremoniale ortodoksyjnym jest bardziej dynamiczny niż w przypadku ślubów katolickich, co nastręcza wiele kłopotów, szczególnie dla osób uczestniczących w nim po raz pierwszy.

Na początku było słowo.

Zwracajmy się do księży prawosławnych, po prostu: księże, ojcze lub batiuszka. Często widzę, że ktoś chce coś przekazać lub o coś zapytać, a nie wie jak zwrócić się do księdza prawosławnego. Jeżeli chcemy być poprawni, można spytać księdza przed ślubem o jakieś szczególne warunki realizacji filmu, jednakże nie zdarzyło się mi, abym usłyszał od Nich jakiekolwiek uwagi ograniczające moją pracę. Wystarczy dostosować się do porad, które przedstawię poniżej.

Przemieszczanie się podczas ślubu.

Świątynia podzielona jest na „przedsionek” - pritwor - część zachodnia świątyni. Nawę główną, gdzie przebywają wierni (w tym przypadku zaproszeni goście), oraz gdzie stoi - anałojczyk - stolik, na którym znajduje się ikona, zazwyczaj przedstawiająca patrona świątyni lub scenę związaną z aktualnie obchodzonym świętem. Dalej mamy ikonostas z Rajskimi dwierami, które to rozdzielają część nawy od prezerbiterium - ołtarza, jest to część ostania najbardziej wysunięta na wschód światyni. Ałtar jest miejscem najświętszym i najważniejszym. Należy tu wskazać (nie rozpisując się nad genezą), że wchodzić do prezbiterium mogą tylko mężczyźni. Dlaczego o tym piszę? Ta malutka wiedza jest potrzebna do dalszego opisu. Jak już wspomniałem, najważniejsi są nowożeńcy i wokół nich odbywa się cały ceremoniał ślubu. Charakterystyczne jest tu również to, że nabożeństwo jest poświęcone im, nie jest to boska liturgia, która celebrowana jest na co dzień. Nawet w samym montażu, któremu później poddaje materiał, mam ogromne skrupuły, co i kiedy ciąć, ponieważ praktycznie każdy gest, każda modlitwa jest poświęcona tym dwóm osobom. Tu należy wtrącić, że film z wesela to w głównej mierze reportaż i powtórzyć można wiele, ale na pewno nie ceremoniał ślubu.

Zaręczyny.

Jeden z moich kolegów fotografów, powiedział mi kiedyś ciekawą rzecz: „stałem w cerkwi przy tych ikonach i na Nich czekałem…” W taki właśnie sposób, kolega nie uwiecznił ceremoniału zaręczyn, które w cerkwi są aktem sakralnym i odbywa się przed Bogiem, przy wejściu do nawy głównej. Następuje tam założenie obrączek przez księdza na palce pary młodej. Z tego co zauważyłem odbiega się od tradycji i obrączki zakładane są w końcowej fazie ceremoniału zaręczyn przez samych nowożeńców. Należy zwrócić uwagę na gesty prowadzącego księdza, aby nic nam nie uciekło. Zasadą jest dla wszelkiej maści video i foto nagrywaczy, że nie stajemy między księdzem a ołtarzem, a już na pewno nie między księdzem, a młodą parą. W pośpiechu i dynamicznym przebiegu ceremonii wielu o tym nie wie lub zapomina. Przemieszczamy się zawsze z tyłu pary i świadków lub w przejściu między świecznikami, a ołtarzem.

Ślub.

Chór, śpiewa. Sam chór to dla mnie osobiście temat na inne rozważania, ale zaznaczę tu, że popełnia grzech śmiertelny ten kto zapomni o chórze. Słyszę to często podczas oglądania tak zmontowanych filmów, gdzie śpiew chóru został tak pocięty, że od razu słychać, że osoba która to montowała nie ma zielonego pojęcia, co przekazywał chór swoim śpiewem. Ślub prawosławny nie był by tym czym jest, gdyby nie śpiew chórzystów. Dlatego jestem przeszczęśliwy kiedy widzę scholę uczestniczącą w ślubie kościelnym - coś pięknego. Na fali tego śpiewu, para młoda wraz z swymi świadkami, a jest ich dwie pary przechodzi bliżej ołtarza, a konkretnie do ikony, która leży na wspomnianym stoliku, po środku cerkwi. Tu odbędzie się większość ceremoniału, a więc: modlitwy w intencji nowożeńców, czytanie listu apostolskiego, ewangelii - tu można zrobić dużo przebitek samej świątyni (a na pewno będzie co filmować: freski, ikony, blask świec, itp.). Tu również następuje nałożenie tzw. koron, jako symbolu królestwa niebieskiego i duchowej mocy jaką osiągają w tym czasie nowożeńcy. Wypicie wspólnie z jednego naczynia, wina - nie eucharystia jak wielu sądzi - to symbol przyszłego, małżeńskiego stołu. W tym momencie wspomnieć należy o roli świadków - szczególnie panów: zazwyczaj wyposażeni są w białe rękawiczki, które zakładają przed samym trzymaniem koron nad głowami pary młodej. Tak, tak te czynności są ogromny zaszczytem, bo para młoda, nie wybiera byle kogo do spełnienia tego zadania. Dla mnie, to czas kiedy należy być dość czujnym. W tym czasie dzieją się często „wesołe historie”, oczywiście widoczne dla wprawnego oka operatora kamery. Po wypiciu wina, ksiądz (batiuszka - „ojczulek”), zawiązuje białą chustą lub tylko okrywa prawe dłonie pary młodej, jako symbol ich więzi i intonuje pieśń, którą podejmuje chór (a starsi goście się budzą :)). Chór śpiewa, a ksiądz i nowożeńcy oraz dwaj świadkowie z koronami nad głowami pary młodej obchodzą trzykrotnie anałojczyk z świecznikami. Dla kamerzysty i fotografa, to kolejny element, gdzie można się wykaz pokazują mistycyzm tej części ślubu, o ile zrozumie, że nie jest to tylko „chodzenie” pary młodej, tylko symbol ich drogi przez życie razem z Bogiem.

Błogosławieństwo i zakończenie.

Jeden z kamerzystów, mówi do fotografa: „(…) w cerkwi to trzeba za nimi się nabiegać (…)!” Po przekazaniu koron dla księdza młoda para, już sama podejdzie najbliżej ołtarza, pod wcześniej wspomniane Rajskie dwiery, gdzie ksiądz wypowie słowa błogosławieństwa po raz pierwszy dla nowożeńców, kończąc je słowami mnohaja leta (sto lat!). Tu również należy śledzić gesty księdza prowadzącego, są bardzo symboliczne i filmowe (np. błogosławieństwo krzyżem). Po tym chór zaśpiewa Mnohaja lita i pieśń Maryjną i tak kończy się oficjalny ceremoniał ślubu prawosławnego. Dalej następują życzenia dla nowożeńców: księży i, samym sobie, po tym zależnie od tradycji parafii jak i rodziny, następuje również ważny dla dokumentu-reportażu moment: żona przenosi butonierkę (ozdobę) z lewej na prawą klapę ubioru - dając tym do zrozumienia, że kawaler stał się jej mężem. Należy tu wspomnieć, że wszystko co dzieje się podczas wesel prawosławnych przed ślubem w cerkwi jest tak rożne, jak rożne są zwyczaje poszczególnych rodzin, miejscowości czy parafii i nie można zastosować tu żadnej zasady. Przykładem jest tu spotkanie przed ślubem pary młodej. W jednym z felietonów znalazłem informacje, że pary małżeństw ortodoksyjnych spotykają się w dniu ślubu dopiero przed cerkwią - nie zgadzam się z tym, że jest to jakąś zasadą.

Centrum - to młoda para.

Wszyscy stoimy jakby w mistycznym kręgu wokół dwóch osób. To przyszli małżonkowie, dalej stoją świadkowie, księża oraz goście, a sama świątynia i śpiew chóru jest jakby duchowymi ramionami Boga, który wszystkich obejmuje podczas ceremonii ślubu.
Jak sami czytacie, nigdzie nie ma tu operatora kamery (w mojej postaci jest jeszcze wirtualny reżyser zdjęć i montażysta) - właśnie taką filozofie mojej pracy chciałem przekazać w tym tekście.

Nie chodzi tylko o nagranie Mnohaja lita.
Czy będzie to mistyczna atmosfera w kościele albo cerkwi. Czy wzruszenie podczas życzeń. Szaleństwo balu weselnego: super muzyki, plejady kolorów i dobrej zabawy. Wyjątków nie ma, bez wyczucia chwili nie da się zrealizować dobrego materiału!

Autor tekstu: Janusz - Białystok
www.filmy-wesele.pl/kamerzysta_slubny_janusz_bialystok_f280.html

Kosmetyczne przygotowania do ślubu warto rozpocząć minimum miesiąc wcześniej od wizyty w gabinecie kosmetycznym i oczyszczeniu twarzy. Można także skusić się na zabieg mikrodermabrazji, który głęboko złuszczy naskórek, a co za tym idzie sprawi, że skóra będzie jaśniejsza i jędrniejsza.

Na około tydzień - 4 dni przed ślubem przeprowadzamy depilację i regulujemy brwi. W przeddzień ślubu wykonujemy natomiast manicure. Na tak ważną okazję można także przedłużyć paznokcie i ozdobić je w subtelne, eleganckie wzory. Wszelkie zabiegi kosmetyczne lepiej powierzyć na tę okazję doświadczonej kosmetyczce i wszelkie eksperymenty na własną rękę odłożyć na później.

Osobiście odradzam przedślubne seanse w solarium, a jeśli już to dopuszczalna jest tylko delikatna opalenizna. Na zdjęciach bowiem lepiej wychodzi twarz nieopalona, a trzeba pamiętać, że w tym dniu jak w rzadko którym będziemy pod “obstrzałem” aparatu fotograficznego.

Makijaż ślubny musi być więc wykonany głownie z myślą o fotografii, ale także będzie makijażem korygującym i o przedłużonej trwałości. Musi pozostać w niezmienionej formie na twarzy Panny Młodej przez długie godziny ceremonii ślubnej i przyjęcia.

Także zrobienie makijażu warto powierzyć profesjonalistce - dysponuje ona profesjonalnymi, niedostępnymi w perfumerii kosmetykami do makijażu, które gwarantują jego dobrą jakość i trwałość.

Minimum tydzień wcześniej przed datą ślubu należy przeprowadzić próbny makijaż i przetestować na sobie jego trwałość, a zarazem określić wraz z makijażystką swój osobisty gust wykonania makijażu itp. Ten makijaż jest zbyt ważny by robić go „w ciemno”, dopiero w dniu ślubu!
Makijaż należy rozpocząć od nałożenia specjalnej fiolki z substancją głęboko nawilżającą. Jeśli skóra tego potrzebuje można nałożyć też krem liftingujący.

Podkład powinien być dokładnie w kolorze skóry Panny Młodej lub o ton jaśniejszym gdyż po upływie paru godzin na skórze kolor ma tendencję do ciemnienia. Najlepsze będą profesjonalne podkłady w sztyfcie, długo utrzymujące się na skórze. Rezygnujemy z podkładów w formie fluidu, które nie są zbyt trwałe, ani matujące. Podkład musi być bardzo dokładnie zmatowiony sypkim pudrem, gdyż nawet małe obszary błyszczącej skóry bardzo szybko wychwytywane są przez flesz aparatu, a później nieestetycznie wyglądają na zdjęciach.
Z tego powodu też nie używamy perłowych lub opalizujących cieni, ani różu, wykluczamy brokat i świetliste drobinki - wszystkie te elementy nie lubią się z aparatem fotograficznym. Jedynie usta mogą delikatnie błyszczeć w makijażu ślubnym, bowiem ich połysk nie jest źle widziany na fotografiach.

Cienie do oczu powinny być więc matowe w kolorach w ciepłej tonacji, która kontrastuje, a zarazem niweluje ostre, chłodne światło flesza i oświetlenia w studiu fotograficznym. Dobrze widziane więc będą: naturalne brązy i beże, brzoskwinia, ciepło różowy itp. Także róż do policzków wybieramy w ciepłej tonacji brzoskwini, różu itp.

Rzęsy malujemy koniecznie wodoodporną maskarą, by wyeliminować ryzyko pojawienia się czarnych otoczek wokół oczu, gdy pojawią się łzy wzruszenia. Na tę okazję można też założyć sztuczne rzęsy, które pięknie komponują się z delikatnym makijażem oka, a także ładnie wychodzą na zdjęciach.
Na koniec makijażu należy spryskać twarz specjalnym utrwalaczem, dzięki któremu jeszcze bardziej przedłużymy trwałość makijażu ślubnego.

Podsumowując, makijaż ślubny powinien być świeży, w ciepłej tonacji, trwały i matowy.
Dobrze wykonany makijaż to najlepsza gwarancja szampańskiej zabawy i znakomitego samopoczucia na własnym ślubie.

Anna Łyczko Borghi, Portal We-Dwoje.pl

Wbrew pozorom taki układ ma zalety zarówno dla pary, która się na niego decyduje, jak i dla fotografa. Choć nie otrzymuje on pieniędzy za wykonaną pracę, zyskuje zdjęcia, które może umieścić w swoim portfolio i które będą świadczyły o jego umiejętnościach. Wielu fotografów, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z fotografią ślubną, decyduje się na takie rozwiązanie. Nic dziwnego - nie mogąc zaprezentować swojego doświadczenia w zakresie ślubnej fotografii, trudno byłoby im zdobyć zaufanie klientów. Tym z kolei zależy, aby pamiątkowe zdjęcia z tak ważnej uroczystości były wykonane profesjonalnie, dlatego wybierają fotografów, których umiejętności mogą ocenić oglądając ich dotychczasowe dokonania - nawet jeśli opłata za ich usługi to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych.

Czy warto wobec tego skorzystać z usług niedoświadczonego fotografa, nawet jeśli oferuje swoje usługi za darmo? Tak, ale w pewnych konkretnych sytuacjach. Najkorzystniejsza z nich to ta, kiedy para młoda ma już wynajętego profesjonalnego fotografa, który zagwarantuje im zdjęcia odpowiedniej jakości. W takim przypadku można umówić się z drugim fotografem na sesję plenerową w innym dniu. Oprócz kilku godzin czasu nic to nie kosztuje, a efekty mogą być zaskakująco udane. Bywa, że bardziej udane niż te wynikłe z sesji z profesjonalistą - tego jednak nie da się przewidzieć.

Druga sytuacja to ta, kiedy parze młodej zależy na obniżeniu kosztów wesela. Jest to dość ryzykowne, ale lepiej zaryzykować i mieć mniej lub bardziej udane zdjęcia na pamiątkę, niż nie mieć ich wcale.
Umawiając się na bezpłatną sesję zdjęciową trzeba pamiętać o tym, by wcześniej ustalić jasne warunki: w jakiej formie para otrzyma później zdjęcia (zwykle w formie cyfrowej, na płycie CD), w jaki sposób zostaną wykorzystane przez fotografa i czy rzeczywiście układ ten nie pociąga za sobą żadnych kosztów (niektórzy fotografowie domagają się zwrotu kosztów dojazdu na sesję).

Urszula Skowrońska, Portal We-Dwoje.pl

Absolutnymi hitami weselnymi ostatniego sezonu są piosenki „Od dziś” Paulli oraz „Soft” Video i Anny Wyszkoni. Do największych dziejowych pomyłek w zakresie pierwszego tańca należy natomiast piosenka „Windą do nieba” zespołu 2+1, którą niektórzy lekkomyślnie uznają za odpowiednią ze względu na słowa refrenu („Już mi niosą suknię z welonem, już Cyganie czekają z muzyką, koń do taktu zamiata ogonem, Mendelsohnem stukają kopyta…”), nie wsłuchując się w zwrotki („Mój piękny panie, ja go nie kocham, taka jest prawda. Pan główną rolę gra w każdym śnie. Ale dziewczyna przez świat nie może iść całkiem sama…”).
Poniżej podajemy listę najpopularniejszych piosenek wybieranych na pierwszy taniec weselny, a także trochę mniej popularnych, ale zdecydowanie wartych uwagi.

Polska klasyka:

Grzegorz Tomczak “Niebieska piosenka”
Seweryn Krajewski „Wielka miłość”
Lady Pank „Zawsze tam gdzie Ty”
Farba „Chcę tu zostać”
Czerwone Gitary „Słowo jedyne Ty”
Eleni „Tylko w Twoich dłoniach”
Zbigniew Wodecki „Oczarowanie”
Anna Jantar „Moje jedyne marzenie” (znane też jako „Przetańczyć z Tobą chcę całą noc”)
Kancelarya „Zabiorę Cię właśnie tam” (ostatnio bardzo spopularyzowana przez serial „39 i pół” i wykonanie Tomasza Karolaka)
Krzysztof Krawczyk „Bo jesteś Ty”
Kayah i Kiljański „Prócz Ciebie nic”

Inne propozycje polskie:

Joanna Zagdańska „Rękawiczki”
Universe „W perły zmienić deszcz”
Sumptuastic „Kołyskanka”
Borysewicz i Kukiz „Jeśli tylko chcesz”
Kindla „Z kimś takim jak Ty”
Krzysztof Krawczyk „Tylko Ty, tylko ja”
Krzysztof Krawczyk „Preludium weselne”
Olga Szomańska i Przemysław Branny „Niech mówią, że to nie jest miłość”
Skaldowie „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”
Justyna i Piotr „Ty i ja” (na melodię „Ci sara” Al Bano i Romina Power)
Varius Manx „Dziękuję”
Pectus „To co chciałbym Ci dać”
Beata Bartelik „Sen na pogodne dni”
Natalia Kukulska „Zakochani”
Natalia Kukulska i Piasek „Jesteś blisko mnie”
Stachursky „Z każdym Twym oddechem”
Ziyo „Magiczne słowa”
Sławek Uniatowski „Kocham Cię”
Karolina Kozak „Razem zestarzejmy się”
Katarzyna Skrzynecka i Robert Janowski „Ten którego kocham”

Zagraniczna klasyka:

Leonard Cohen „Dance me to the end of love”
Elton John “Can you feel the love tonight”
Wet Wet Wet “Love is all around”
Frank Sinatra “Strangers in the night”
Metallica “Nothing else matters”
Bill Medley & Jennifer Wernes “(I’ve had) The time of my life” (piosenka z filmu “Dirty Dancing”)

Inne propozycje zagraniczne:

Barbra Streisand “Woman in love”
Bryan Adams & Barbra Streisand “I Finally Found”
Bryan Adams “Everything I do (I do it for you)”
Bryan Adams “Heaven”
Andrea Bocelli & Laura Pausini “Vivo Per Lei”
Glenn Medeiros “Nothing’s gonna change my love for you”
Jennifer Rush “The power of love”
Rod Stewart “When I need you”
Rod Stewart “Have I told you lately (that I love you)”
Richard Marx “Right here waiting”
Foreigner “I want to know what love is”
Whitney Houston “I will always love you”
Whitney Houston “I have nothing”
Michael Bolton “When a man loves a woman”
Celine Dion “I love you”
Celine Dion “Because you loved me”
Bon Jovi “Always”
Bon Jovi “Thank you for loving me”
Peter Cetera “Forever tonight”
All 4 One “I swear”
Savage Garden “Truly madly deeply”
Scorpions “You and I”
Bee Gees “How deep is your love”
Goo Goo Dolls “Iris”
Shania Twain “You’re still the one”

Wybierając piosenkę obcojęzyczną, warto zdecydować się na odtworzenie jej z płyty cd, jeśli nie jesteście pewni, czy Wasz zespół weselny wykona ją w sposób zbliżony do oryginału.

Polecamy stronę: Wesele - Pierwszy taniec - piosenki tam można znaleźć pełną listą utworów wraz z nagraniami!

Urszula Skowrońska, Portal We-Dwoje.pl

Jak przebiegają nauki?

Zajęcia mogą mieć charakter spotkań cotygodniowych, trwających łącznie przez dwa lub trzy miesiące, lub weekendowych - przypominających nieco zjazdy na studiach zaocznych. Coraz częściej można się spotkać także z naukami przedmałżeńskimi skróconymi do 4 dni, podczas których uczestnicy realizują cały materiał.
Nauki pół roku wcześniej

O przygotowaniu do nauk, podobnie jak do ślubu należy pomyśleć znacznie wcześniej. Kurs najlepiej zacząć z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem. Może się także okazać, że odbywanie szkolenia nie jest w ogóle konieczne. Warunkiem jest posiadanie odpowiedniego zaświadczenia z religii z ostatniej klasa szkoły średniej. Jeśli takim zaświadczeniem dysponujemy, warto przedstawić je w parafii w której chcemy brać ślub i spytać, czy zwolni nas ono z konieczności odbycia nauk. Przeważnie okazuje się, że takie zaświadczenie jest honorowane. Bardzo ważne jest jednak, aby oboje narzeczonych podsiadało wspomniany dokument. W przypadku jego braku narzeczeni zobowiązani będą do odbycia szkolenia. Opłata za kurs waha się w granicach 50 złotych. Zdecydowanie droższe są te ekspresowe, wyjazdowe, trwające kilka dni.

Pogadanka na temat moralności

Kurs przedmałżeński ma charakter luźnych rozmów między prowadzącym, a uczestnikami kursu. Tematyka jest oczywiście związana z małżeństwem, wiarą i wzajemnymi relacjami narzeczonych. Omawiane są także aspekty przygotowania do życia w rodzinie, co wzbudza największe kontrowersje i staje się konfrontacją codziennego życia z pobożnością. Odpowiednie podejście do kursantów, możliwość dyskusji i wymiany poglądów, niewątpliwie mają wpływ na ogólne wrażenia i ocenę nauk przedmałżeńskich.

Wartość przysięgi małżeńskiej

Zasadniczo kurs pełni rolę przygotowania narzeczonych do małżeństwa, uświadomienie obowiązków jakie przyjmą na siebie w chwili złożenia przysięgi i zarysowania różnych sytuacji, z jakimi przyjdzie im się zetknąć w czasie wspólnego życia. Odpowiednie podejście do realizacji tego celu może sprawić, że nauki przedmałżeńskie będą kojarzyć nam się raczej z rozważaniami na temat małżeństwa, niż z wbijaniem do głowy regułek. W praktyce bywa jednak różnie, niemniej jednak pewnym optymizmem napawa fakt, że w ostatnich latach coraz łatwiej znaleźć osoby, dla których nauki przedmałżeńskie były ciekawym i wartościowym doświadczeniem. Widać zatem, że trudne tematy można realizować w ciekawy sposób i co najważniejsze zmobilizować narzeczonych do refleksji nad własnym związkiem i swoją wiarą. W pewnym sensie nauki zastępują wizytę w poradni małżeńskiej, która pozwala na wnikliwsze poznanie wzajemnych priorytetów i oczekiwań względem wspólnego życia na dobre i złe.

Przygotowanie do bierzmowania w trakcie

Jeśli jakimś sposobem nie udało nam się uzyskać sakramentu bierzmowania, możemy przygotować się do niego podczas nauk przedmałżeńskich. Najlepiej zapytać wprost czy prowadzący zechciałby poświęcić czas na indywidualne przygotowanie. Zazwyczaj taka prośba nie spotyka się z odmową - realizujemy po prostu dodatkowy program nauk i kończymy je indywidualną rozmową z prowadzącym, który sprawdza naszą wiedzę i gotowość do przyjęcia dodatkowego sakramentu.

Na zakończenie

Po zakończeniu realizacji programu jesteśmy gotowi do przedłożenia stosownych zaświadczeń w parafii. Ich rolę pełnią specjalne książeczki, w których osoba prowadząca nauki zaznaczała realizowane podczas kursu tematy. Odbycie kursu równoważne jest z obecnością na zajęciach. Z zaświadczeniami udajemy się do parafii i informujemy o odbyciu nauk przedmałżeńskich.

Misja spełniona

Najważniejszym celem nauk jest uświadomienie narzeczonym wagi zawieranego sakramentu, bo ślub kościelny to nie tylko biała suknia, welon i czerwony dywan, po którym przyjdzie nam stąpać. To przede wszystkim chęć bycia razem i budowania partnerskich relacji.

Karolina Wojciechowska, Portal We-Dwoje.pl

Kwiaty to nieodłączny element na weselu. Każda panna młoda ma mniej lub bardziej skromniejszą wiązankę ślubną. Oprócz tego aby pokazać jak bardzo wyjątkowy jest ten dzień, dekorujemy także kościół, samochód którym jedziemy do ślubu oraz salę weselną. Cała aranżacja jest idealnie dopasowana i wszystkie elementy współgrają ze sobą. Kwiaty sa uzupełnieniem i jednocześnie bardzo ważnym elementem na naszej ceremonii oraz na weselu.

Wiązanka dla Panny Młodej

Wybierając wiązankę ślubną, należy wziąć pod uwagę urodę Panny Młodej, budowę jej ciała oraz krój i kolor sukni do ślubu. Od stylistyki sukni zależy także, jakie będą dodatki do kwiatów. Ważną wskazówką są preferencje kwiatowe Panny Młodej - jakie kwiaty lubi, a z jakimi będzie się czuć źle.
Mając powyższe warunki na uwadze, możemy dopasować kolorystykę i charakter wiązanki ślubnej. Określając bukiet, należy znaleźć odpowiedni styl - może to być wiązanka okrągła, fantazyjna, nowoczesna lub nie przybierająca formy bukietu: wachlarz, rożek, torebka, kwietna parasolka itp. W doborze koloru kwiatów ważne jest, aby zdecydować się na jeden przewodni kolor i nie więcej niż dwa kolory uzupełniające - ta zasada dotyczy przede wszystkim wiązanek okrągłych. Uzupełnieniem wiązanki jest odpowiednio dobrana zieleń. Dla odważnych Pań ciekawym dodatkiem może być biżuteria floralna, wykonana specjalnie do kreacji, w formie kolczyków, diademu, kolii lub bransolety na rękę. Efektowna biżuteria może doskonale zastąpić bukiet ślubny. Warto pamiętać o tym, że w niektórych okresach roku wymarzone kwiaty mogą być niedostępne, nawet, jeśli pochodzą z importu.

Przypinka dla Pana Młodego

Powinna być dopasowana stylem do wiązanki Panny Młodej. Dobiera się ją kolorystycznie do garnituru lub smokingu. Do ciemnych barw okrycia odpowiednim będzie dobór jasnych kwiatów i zieleni. Ciekawym rozwiązaniem jest wplecenie powtórzonego elementu z biżuterii Panny Młodej np.: koloru lub faktury. Przypinka wykonana jest tak, by kwiaty na czas uroczystości były świeże i wyglądały okazale.

Kwiaty dla świadków i rodziców

Dla świadków dobieramy kwiaty użyte w wiązance Panny Młodej, ale w mniej wyszukanej oprawie. Dla Pani świadek będzie to mniejszy niż wiązanka ślubna bukiet; ważne, aby korespondował z jej strojem. Dobrze też prezentuje się mały bukiecik w formie przypinki na rękę. Świadkowi mężczyźnie dobiera się przypinkę do garnituru według zasad jak u Pana Młodego.
Można kwiatami podziękować Rodzicom za trud wychowania i dar życia. Najlepiej uczynić to za pomocą bukietów ich ulubionych kwiatów.

Sala weselna

Przy dekoracji sali weselnej należy dopasować kolor kwiatów do wnętrza i charakteru sali. W zabytkowych wnętrzach sprawdzają się tradycyjne bukiety lub kwiatowe girlandy, w nowoczesnych - kompozycje niestandardowe o fantazyjnym charakterze.
Aby wzmocnić uroczysty charakter ceremonii weselnej, wykonuje się dekoracje na stoły - bukiety lub kompozycje, dla podkreślenia miejsca Pary Młodych bukiet przed Nimi jest okazalszy.
Pewnego rodzaju tłem może być kompozycja za plecami Państwa Młodych nadająca sali odświętnego charakteru, zwłaszcza, jeśli ślub wypada w dniach Świąt Bożego Narodzenia lub Wielkiej Nocy. Innym odpowiednim miejscem na dekoracje jest wejście do sali weselnej, wyjście na taras lub do ogrodu przy budynku, gdzie odbywa się wesele. Do koloru kwiatów i charakteru wystroju dobiera się świece na stoły, zawsze w porozumieniu z właścicielami sali lub firmą cateringową. Wszystko razem ma tworzyć spójną wonną całość w harmonii kolorów.

Dekoracja Kościoła

Warto dowiedzieć się, czy i w jakim zakresie dekoracja ślubna jest wykonywana przez siostry zakonne. W dniu, kiedy jest wiele ślubów można podzielić koszt zakupu kwiatów i wykonanie spójnej dekoracji zlecić obsłudze kościoła. Punktami, gdzie zazwyczaj pojawiają się kwiaty są: ołtarz główny, klęczniki, ławki w nawie głównej, dodatkowo ołtarze boczne. Idealnym rozwiązaniem jest skomponowanie takiej dekoracji na klęczniki np.: w formie girlandy, którą umieszcza się zaraz przed uroczystością i po niej przenosi do sali weselnej jako ozdobę na stół przed Młodymi.

Kwiaty na samochód

Zawsze trzeba wziąć pod uwagę kolor, w jakim występuje auto i do niego dopasować kwiaty. Możliwości udekorowania samochodu jest wiele. Od symbolicznych przypinek przy klamkach (2 lub 4 sztuki) i większych takich kwiatowych ozdób np.: w formie wianka, po dekoracje na przednią część samochodu lud dach. Niekiedy dopełnienie stanowi mały dekor na tylnej szybie. Ciekawy efekt można uzyskać, dekorując girlandami przednią i tylną szybę.

Praca z florystą

Wszystkie dekoracje florystyczne należy zlecić dużo wcześniej. Najlepiej pierwszy kontakt zainicjować najpóźniej miesiąc przed uroczystością, rezerwując termin wykonania wystroju. Praca nad przygotowaniem dekoracji przebiega etapami od zorientowania się w upodobaniach Młodych i możliwości realizacji ich wizji do finalnego dopracowania wszystkich szczegółów i zamówienia kwiatów. Najlepiej odbyć 2 lub 3 spotkania w kwiaciarni lub z florystą. Ostatecznym terminem zakończenia etapu przygotowań koncepcji powinny być 2 tygodnie przed ślubem.
Uwaga! W przypadku zamówienia obejmującego dekorację sali lub kościoła konieczne jest obejrzenie wnętrz przez wykonującego zlecenie.

Paweł Fierdorowicz florysta /dekorator
www.flordekoration.pl

Zanim organizatorzy zaczną zastanawiać się nad posadzeniem gości, muszą najpierw ustalić, gdzie będzie siedzieć młoda para. Takie miejsce znajduje się często przodem do drzwi wejściowych. Ustalenie miejsca honorowego jest podstawą do myślenia nad miejscami dla pozostałych zaproszonych osób.

Dla kogo honorowy stół?

 
Oczywiście przy stole honorowym siedzieć będą nowi małżonkowie. Siedzą oni na środku stołu. Zgodnie z pewnymi zasadami, obok panny młodej siada ojciec i matka pana młodego, natomiast obok pana młodego ojciec i matka panny młodej, a także drużba z partnerką. Przy stole siedzieć mogą również świadkowie, dziadkowie oraz rodzeństwo. Wszystko zależy od tego, ile osób zmieści się przy stole honorowym. Jeśli na wesele zaproszony jest dodatkowy gość, np. ksiądz, również dla niego musi znaleźć się miejsce honorowe. Zaraz obok stołu honorowego siada najbliższa rodzina pana młodego i panny młodej.
 

Dwie osie podziału gości

 
Dla organizatorów proponujemy wybrać jedną z dwóch osi podziału gości:
 

1) My - Tamci
2) Młodzi - Starzy
 

W przypadku pierwszej z osi, chodzi o posadzenie członków dwóch rodzin w przeciwległych częściach sali. Zalet takiego podziału na pewno jest wiele, jednak są również też wady. Pierwszą zaletą są niekończące się tematy do rozmowy, których nie brakuje z uwagi na długą znajomość pomiędzy uczestnikami imprezy. Goście wiedzą, czym ich ?sąsiedzi” zajmują się na co dzień, znają ich zainteresowania. Dlatego mogą porozmawiać o tematach codziennych, napić się razem za zdrowie najbliższych. Wadą jest natomiast brak integracji z resztą gości i ewentualne znudzenie oglądaniem całą noc tych samych twarzy, które widzimy na co dzień w domu, pracy, czy na różnych zabawach.
 
Jeśli chodzi o drugą oś podziału, sytuacja wygląda całkowicie odwrotnie. W jednej części sali posadzeni zostają starsi goście, a po przeciwnej młodzi. Podobnie jak w pierwszym przypadku, są zalety i wady takiego posunięcia. Do zalet znowu możemy zapisać wiele tematów do rozmów. Młodzi zazwyczaj szybciej się integrują, a pozbawieni towarzystwa ciotek i wujków, odprężają się i co najważniejsze - dobrze się bawią. Istnieje jednak ryzyko odbioru takiego podziału przez osoby, które są w ?średnim wieku”. Czy do starych możemy zaliczyć osoby po pięćdziesiątce, czy może starsze? Jak się poczuje dana osoba, która jej zdaniem powinna siedzieć po przeciwnej stronie sali? I wreszcie ostatnia wada, którą może być brak porozumienia. Starsze osoby nie nawiązują tak szybko znajomości jak ludzie młodzi. Mogą pojawić się pewne grupy przy stołach, ludzie zamiast rozmawiać ze wszystkimi, będą bazować na rozmowie z tymi, których już znają.
 

Zasady usadzania gości

 
Jeśli organizatorzy zdecydują się na jedną z osi podziału gości, muszą pamiętać o kilku bardzo ważnych zasadach. Nie mogą sadzać obok siebie następujących osób:
 

a) byłych małżonków
b) teściowych przy zięciach
c) odwiecznych wrogów
d) ludzi odmiennych poglądów

 
Jeśli chodzi o dwie pierwsze zasady, organizatorzy wesela z reguły znają gości na tyle, iż mogą te punkty zrealizować bez większego problemu. Natomiast kłopoty zaczynają się przy realizacji trzeciej z zasad, która zakrawa już o wtrącanie się w życie prywatne zaproszonych gości. Z drugiej jednak strony posadzenie danego gościa obok osoby, z którą nie rozmawia kilka lub kilkanaście lat, może zostać odebrane przez tych gości jako pewna złośliwość. Ostatnia zasada może zostać potraktowana jako pewien dodatek, ponieważ trudno ocenić, jakie poglądy ma dany uczestnik imprezy. Chodzi głównie o skrajne przypadki, np. sadzania obok siebie polityków innych opcji, samorządowców odmiennych ugrupowań czy zagorzałych katolików z ateistami itp.
 

Wizytówki na stołach

 
Jak poinformować gości, iż mają siedzieć w tym rzędzie przy tym właśnie stoliku? Otóż najlepszą formą takiej informacji mogą być ustawione karteczki przy stołach z imieniem i nazwiskiem każdej osoby. Wtedy organizatorzy unikną zamieszania, jakie zapewne wytworzyłoby się przy słownym zapraszaniu gości do konkretnego stolika. Ewentualnie zaraz przy wejściu na salę powinno stać kilku organizatorów, którzy pomogą szczególnie starszym osobom odnaleźć swoje miejsce przy stole.
 

Autor: Grzegorz Wieczorek

Młodzi, a także wszyscy goście uczestniczący w tym jakże podniosłym momencie, muszą pamiętać, że przekraczając próg kościelny, wchodzą do mieszkania samego Boga. Często zapominają o tym, że kościół nie jest miejscem do rozpoczynania towarzyskich rozmów.

Szlogi, bramy, zapory

Nim jednak młodzi staną na ślubnym kobiercu, czeka ich przejazd z domu do kościoła. Dzieje się to zaraz po błogosławieństwie, które otrzymują od swoich rodziców. Warto pamiętać, iż do kościoła młodzi powinni udać się co najmniej na godzinę przed rozpoczęciem liturgii. Dlaczego tak wcześnie? Otóż na miejscu, a dokładniej w zakrystii, świadkowie muszą podpisać jeszcze stosowne dokumenty. Natomiast w drodze do kościoła na młodych oraz gości zapewne czekać będą sąsiedzi, znajomi, przyjaciele, którzy nie zostali zaproszeni na uroczystość. Przejazd przez popularną szlogę, zaporę, czy bramę weselną zajmuje nawet do 5 minut, a takich ?niespodzianek” zwykle jest więcej! Dlatego młodzi powinni przygotować kilka ?fantów” dla napotkanych osób. Takimi fantami mogą być pieniądze, słodycze czy alkohol dla starszych osób.

Kiedy i z kim wejść do kościoła?

Kiedy wreszcie kierowca weselny przywiezie młodych pod samą bramę kościelną, pan młody wraz ze swoją wybrankę czekają na placu kościelnym na wszystkich gości. Zwykle goście wchodzą do kościoła, czekając na uroczyste rozpoczęcie liturgii. Młodzi mogą zdecydować się na następujące warianty wejść do kościoła:

- młodzi sami wchodzą do kościoła
- pan młody czeka przy ołtarzu, a panna młoda prowadzona jest przez swojego ojca
- panna młoda odprowadzana jest przez swojego ojca, a tuż za nimi idzie pan młody ze swoją matką

Z pośród trzech wymienionych wariantów, obecnie najczęściej stosowany jest ten pierwszy. Uwaga skupia się wówczas na głównych aktorach sobotniego ?przedstawienia”. W przypadku wyboru drugiego wariantu, pan młody może poczuć się urażony, gdyż cała uwaga skupia się wtedy na jego wybrance, a on niejako jest odstawiony na boczny tor. Wybór trzeciego wariantu sprawia, iż uwagą zostają objęci przyszli małżonkowie, a także jeden z ich rodziców.

Najważniejszy moment - przysięga

Zdecydowanie najważniejszym i niezwykle długo oczekiwanym momentem dla młodej pary jest przysięga małżeńska, która zawiera się w słowach:
Ja …(imię pana młodego) biorę Ciebie…(imię panny młodej) za żonę i ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz to że Cię nie opuszczę aż do śmierci.
Tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci.

Następnie te same słowa powtarza panna młoda. Słowa przysięgi małżeńskiej są niejako źródłem szczęścia dla przyszłych małżonków. Młodzi ślubują sobie trwanie w związku opartym na miłości, wierności i uczciwości małżeńskiej. Nowożeńcy stwierdzają, iż pojmują definicję związku małżeńskiego, który przyjmują jako nierozerwalny bez względu na różnorakie okoliczności.

Czego nie robić podczas mszy ślubnej?

Msza święta to niejako sprawdzian naszych manier, dobrego wychowania. Podczas jej trwania, szczególnie w czasie tak podniosłej uroczystości, jaką jest ślub kościelny, wychodzą wszystkie uchybienia. Czego zatem nie wolno robić podczas mszy?

a) poprawiać co chwilę welonu - zwykle dotyczy to świadkowej, która stojąc blisko panny młodej wychyla się, aby poprawić jej wolon

b) prowadzić życie towarzyskiego - ten zarzut kierujemy pod adresem gości. Zwykle osoby spotykają się od przysłowiowego święta. Dlatego nim rozpocznie się msza święta, lub podczas kazania prowadzi się rozmowy towarzyskie ze znajomymi. W kościele powinniśmy się skupić na modlitwie do Boga. Natomiast na wszelakie rozmowy o codzienności goście będą mieli całą noc

c) demonstrować swoje uczucia - dotyczy głównie młodej pary. Wyjątek stanowi czas po przysiędze małżeńskiej, gdzie młodzi, jeśli nakazuje taki zwyczaj w danym kościele, mogą się pocałować. W pozostałych sytuacjach radzimy, aby młoda para zdołała przez tę godzinę skupić się tylko i wyłącznie na liturgii

d) pozwalać dziecku na wszystko - jeśli goście weselni zabierają ze sobą do kościoła swoje małe pociechy, muszą pamiętać, aby nie biegały one po kościele lub rozmawiały z innymi dziećmi, co spowoduje rozproszenie młodej pary, a także pozostałych zaproszonych osób

e) uczestniczyć we mszy na zewnątrz kościoła - wyjątek stanowi np. wyjście z płaczącym dzieckiem, czy złe samopoczucie. W pozostałych przypadkach radzimy, aby uczestniczyć w liturgii w środku, gdyż w przeciwnym wypadku młodzi mogą odebrać to jako odrzucenie modlitwy w ich intencji

f) nie wyłączyć telefonu, trzymać ręce w kieszeni, żuć gumę - te punkty dotyczą wszystkich zebranych na tej podniosłej uroczystości. Są to elementy dobrego wychowania, które szczególnie muszą być przestrzegane w kościele.

Autor: Grzegorz Wieczorek

Młodzi pragną, aby ich pierwszy taniec nie był jedynie bezsensownym, kilkuminutowym kręceniem się w kółko w jednym miejscu. Pragną, aby swoim pierwszym wyjściem na parkiet zadziwić zaproszonych gości.

Przedmałżeńskie lekcje tańca

Aby dobrze przygotować się do pierwszego tańca, jak również kolejnych, młodzi decydują się jeden z dwóch sposobów:

• zapisanie się do szkoły tańca
• wypożyczenie płyt DVD z kursem tańca.

Częściej młodzi decydują się jednak na zapisanie do szkoły tańca. Oczywiście nie trzeba wziąć wszystkich lekcji tańca, wystarczy skorzystać z zaledwie kilku, aby nauczyć się podstawowych kroków w rytm wybranej wcześniej piosenki, a następnie nauczyć się układu, który później można ćwiczyć w domu. Koszt jednej lekcji z profesjonalnym instruktorem zamyka się w kwocie około 25 zł. Aby dobrze nauczyć się danego układu, potrzebne jest około 5 godzin nauki. Dlatego koszt całego, skróconego kursu tańca wyniesie parę młodą blisko 250 zł. Druga formą nauki jest wypożyczenie płyt DVD i poznanie tajników tańca towarzyskiego na własną rękę. Z jednej strony jest to na pewno oszczędność, a z drugiej ryzyko. Bowiem płyta na pewno nie zastąpi człowieka, który od kilkunastu lat uczy profesjonalnego tańca.

Symbolika pierwszego tańca

Dlaczego ten pierwszy taniec jest aż tak istotny? Ponieważ oprócz zaprezentowania się przed zaproszonymi gośćmi, taniec młodych jest symbolem nierozerwalnego związku małżeńskiego, jaki będą tworzyć nowi małżonkowie. Zwykle młodzi tańczą na środku sali, a goście tworzą wokół nich duży krąg. Zaraz po zakończeniu tańca, zgodnie z tradycją, młodzi unoszeni się na krzesłach przez zaproszonych gości (wyłącznie panów) i następuje ?powietrzne całowanie”.

Jaką wybrać piosenkę?

Wybór piosenki na pierwszy taniec jest niezwykle trudny. Zwykle młodzi wybierają taki utwór, który kojarzy im się z poznaniem czy pierwszym pocałunkiem. Utwór ten musi przypominać młodym o pierwszych chwilach razem. Piosenka ma pomóc pokonać stres, który zapewne towarzyszył będzie młodym na początku wesela. Niektóre młode pary wybierają standardowe utwory, inni kierują się ku oryginalności. Największy wybór piosenek na pierwszy taniec dostępnych jest na stronie Pierwszy taniec - wesele. Poniżej przedstawiamy nasze 20 propozycji piosenek na pierwszy taniec:

1. Lady Pank - ?Zawsze tam gdzie ty”
2. Seweryn Krajewski - ?Wielka miłość”
3. Krzysztof Krawczyk - ?Bo jesteś Ty”
4. Wilki - ?O miłości”
5. Natalia Kukulska - ?Zakochani”
6. Karolina Kozak - ?Razem zestarzejmy się”
7. Stachursky - ?Zostańmy razem”
8. Grzegorz Tomczak - ?Niebieska Piosenka”
9. Dwa Plus Jeden - ?Windą do nieba”
10. Bajm - ?Być z Tobą”
11. Piotr Rubik - ?Psalm dla Ciebie”
12. Farba - ?Chcę tu zostać”
13. Anna Jantar - ?Przetańczyć z Tobą chcę”
14. Krzysztof Kiliański - ?Prócz Ciebie nic”
15. Krzysztof Krawczyk - ?Weselne Preludium”
16. Paulla - ?Od dziś”
17. Kayah - ?Prócz ciebie nic”
18. Irena Jarocka - ?Wymyśliłam Cię”
19. Marek Grechuta - ?Będziesz moją panią”
20. Piotr Szczepanik - ?Kochać”
 

Dekoracja tworząca nastrój

Oprócz wyboru piosenki na pierwszy taniec, bardzo ważna jest dekoracja, która zarazem tworzy odpowiedni nastrój. Oto nasze dwie propozycje na oryginalną dekorację:

1. Ułożenie na środku sali koła lub serca z kwiatów, które zrobione będą z bibuły lub z balonów w kształcie serc. Młodzi tańczą wewnątrz tego serca. Taka sceneria będzie na pewno niesamowitym przeżyciem młodej pary, jak również wszystkich zaproszonych gości weselnych

2. Kolejnym pomysłem mogą być spadające balony z sufitu w momencie rozpoczęcia przez młodych pierwszego tańca. Ten element zapewne uświetni i jeszcze bardziej wzmocni symbolikę pierwszego tańca

Pomysłów jest zapewne o wiele więcej. Jednak wszystko zależy osób odpowiedzialnych za stworzenie podniosłej atmosfery podczas pierwszego tańca.

Oryginalny pomysł na pierwszy taniec

Niektóre pary chcą, aby już pierwszym wyjściem na parkiet oszołomić przybyłych gości. Dlatego decydują się na niepowtarzalny taniec, który na długo wejdzie do pamięci zebranych na sali weselnej. Takim oryginalnym pomysłem może być połączenie dwóch utworów. Pierwszy z nich miałby charakter wyciszenia. Dzięki temu młodzi wsłuchani w słowa o miłości i wierności przez te kilkadziesiąt sekund mogliby wspomnieć pierwsze chwile przeżyte razem, pierwszy pocałunek, wspólną wyprawę. Natomiast drugi utwór stanowiłby niejako początek wielkiej zabawy, która będzie odbywała się przez całą noc. Wszystko jednak zależy od pomysłowości młodej pary.

Autor: Grzegorz Wieczorek

Oryginalny ślub i wesele można zaplanować według własnego pomysłu. Jeśli jednak młodzi wraz z organizatorami wesela nie mają pomysłów, wówczas mogą zatrudnić odpowiednią firmę. W sieci ogłasza się mnóstwo firm pragnących zaplanować oryginalny ślub i wesele: ?Macie własne marzenie o idealnym ślubie? Nie wiecie jak zrealizować oryginalne pomysły? A może nie macie pomysłu na wyjątkowy ślub i wesele? Wystarczy zadzwonić pod numer…? - tak wygląda najczęstsza forma ogłoszeń firm specjalizujących się w tej branży.

Ślub na łonie natury ?

Ślub na łonie natury jest nie tyle oryginalnym pomysłem, co bardzo kontrowersyjnym. Na tyle kontrowersyjnym, że dzieli również samych księży. - Moi znajomi mają zamiar niedługo wziąć ślub. Chcieli wziąć go nie w kościele, ale na łonie natury. Jeden ksiądz odpowiedział im, że mogą tylko w kościele, lecz nie wyjaśnił dlaczego. Natomiast drugi powiedział, że mógłby udzielić im ślubu na łonie natury, ale nie są z jego parafii - pisze jedna internautka.
Z jednej strony ślub na łonie natury może spowodować, iż ten podniosły sakrament święty straci swoją wysoką rangę. Z drugiej jednak strony, zwolennicy takiego ślubu argumentują, iż msze święte w kościele katolickim z różnych okazji także odbywają się na świeżym powietrzu. Tak naprawdę wszystko zależy od decyzji proboszcza, który udziela sakramentu małżeństwa.
 

Oryginalne miejsca, gdzie można wziąć ślub:

• w ogrodzie z masą pięknych kwiatów
• w górach
• na promie pasażerskim
• na jachcie
• w zamku
• pod ziemią

Jeśli chodzi o sprawy poza kościelne, minusem ślubów w plenerze może być zła pogoda. Co prawda młodzi z księdzem i ministrantami stać będą pod zadaszeniem, jednak goście na pewno nie będą szczęśliwi, jeśli na ślubie swoich znajomych będą musieli stać pod parasolami.

Nietypowe miejsca

Dzień ślubu i wesela to przede wszystkim dzień pary młodej, dla której ma on być wyjątkowy i jedyny w swoim rodzaju. Poniżej przedstawiamy pięć nietypowych miejsc, gdzie może odbyć się wielkie weselisko:

1. Jezioro - zamiast suto zastawionych stołów i pięknie udekorowanej sali weselnej, zabawa przenosi się nad jezioro. Na miejscu można rozpalić ognisko, włączyć muzykę i rozpocząć noc szaleństw

2. Statek - jest to propozycja szczególnie na okres letni. Na statku są trzy główne miejsca: restauracja, gdzie gościom podaje się posiłki, bufet, a więc miejsce serwowania przekąsek i napojów oraz pokład, czyli miejsce, gdzie można potańczyć

3. Ogród - podobnie jak ślub, również wesele można zorganizować w ogrodzie. Na wypadek deszczu można zarezerwować przenośne namioty

4. Hotel - ten pomysł sprawdza się szczególnie wtedy, gdy wielu gości przyjeżdża z różnych zakątków kraju. Wtedy po wielkim szaleństwie w sali hotelowej mogą udać się do pokojów i spokojnie rano odjechać do własnych mieszkań

5. Zamek - wesele można zorganizować w zamku, w stylu dawnych bali szlacheckich. Również zaproszenia można napisać w starym stylu na papierze czerpanym, zalakować specjalnym lakiem przybitym pieczęcią, z miejscem i datą uroczystości.

Oczepiny czy karaoke?

Jeśli jednak młodzi zdecydują się na wesele w tradycyjnej sali, nie znaczy to wcale, że będzie tradycyjnie i nudno. My proponujemy młodej parze bardzo innowacyjny sposób, zastępujący tradycyjne oczepiny. Mianowicie chodzi o karaoke, podczas którego wszyscy goście będą się znakomicie bawić. Na samym początku młodzi państwo wspólnie śpiewają utwór, a następnie po kolei wyznaczają osoby do śpiewania. Wszyscy się świetnie bawią - część gości śpiewa, część klaska, a jeszcze inni tańczą w rytm muzyki. Bardzo często karaoke przynosi dużo śmiechu i wprawia gości w znakomity nastrój.

Jak uniknąć konfliktu pokoleń?

 

Jak doskonale wiemy, każde pokolenie ma swoje gusta muzyczne i inaczej wyobraża sobie wesele. Najmłodsi nie wiedzą, czym są oczepiny, a starsi nie wyobrażają sobie bez nich przyjęcia. Jak przy organizacji oryginalnego wesela uniknąć konfliktu pokoleń? Odpowiedź jest prosta - należy przeplatać oryginalne weselne z tradycyjnym, tak, aby wszyscy byli zadowoleni. Często młodzi decydują się na wynajęcie wodzireja, który sprawi, że zarówno młodsze, jak i starsze pokolenie będzie się doskonale bawić. Zabawę na parkiecie i za stołami organizuje wodzirej, który próbuje zachęcić wszystkich do wspólnej zabawy. Najpierw do głosu może dopuścić ludzi starszych, którzy przez pewien czas organizują staropolską, tradycyjną biesiadę z akordeonami i tamburynem. Następnie śpiewają tradycyjne przyśpiewki, a młodzi sukcesywnie jest powtarzają. Kolejno do głosu dochodzi młodsza część gości weselnych. Organizują na przykład wspomniane wyżej karaoke, do którego zapraszają starsze pokolenie. Dzięki temu wszyscy dobrze się bawią i unikają niepotrzebnych konflików.

O tym, jak będzie wyglądało wesele, powinni zadecydować przede wszystkim państwo młodzi. Oczywiście mogą poradzić się rodziców, przyjaciół i znajomych, jednak do nich powinna należeć ostateczna decyzja. To jest ich wielki wieczór, który powinni przeżyć tak, jak go sobie kiedyś wymarzyli.

Autor: Grzegorz Wieczorek

Po raz pierwszy młodzi udają się do księdza najpóźniej pół roku przed planowanym ślubem. Czas ten nie powinien zostać przekroczony, gdyż później planowany termin ślubu może być już zajęty.

Pierwsza wizyta

Datę i godzinę pierwszej wizyty najlepiej ustalić z księdzem po któreś z niedzielnych mszy świętych. Wtedy duszpasterz danej parafii, w której młodzi pragną wziąć ślub powie, w który dzień mogą do niego zawitać przyszli małżonkowie. Podczas pierwszej wizyty ksiądz na pewno będzie pytał młodych o sprawy prywatne, np. jakie ukończyli szkoły, czym obecnie się zajmują, czy planują mieć dzieci itd. Jest to wizyta, podczas której ksiądz musi dobrze poznać ludzi, którym udzieli sakramentu małżeństwa. Następnie ksiądz powie o wszystkich formalnościach, jakich muszą dopełnić młodzi ludzie. Jeśli w danej parafii organizowane są kursy przedmałżeńskie, wówczas zapewne już na pierwszej wizycie ksiądz powie o planowanym terminie ich rozpoczęcia. Natomiast w przypadku organizacji kursów w sąsiedniej parafii, proboszcz musi dowiedzieć się, kiedy ma być pierwszy kurs. Podczas pierwszego spotkania z księdzem młodzi mogą zarezerwować już datę ślubu. Natomiast wśród wymaganych dokumentów, z którymi młodzi muszą przyjść do księdza na drugą wizytę, są:

1. Dowody osobiste
2. Metryki chrztu z zawartą informacją o przyjęciu sakramentu bierzmowania

Protokół przedślubny

Na kolejną wizytę u księdza młodzi udają się na około 3 miesiące przed wyznaczoną już datą ślubu. Podczas tego spotkania spisany zostanie protokół przedślubny. Jest to protokół sporządzony na podstawie rozmów kanoniczno-duszpasterskich prowadzonych z narzeczonymi przez kapłana przed zawarciem małżeństwa. Dlatego młodzi muszą przygotować się na wiele pytań dotyczących ich stosunku do wiary oraz przyszłego życia małżeńskiego. Przykładowe pytania:

• Czy zdaje sobie sprawę, że zgodne pożycie w małżeństwie jest zagrożone z powodu różnic w sprawach najbardziej wewnętrznych, czego z racji zaangażowania uczuciowego się nie dostrzega?
• Czy zgodzi się na postępowanie wbrew prawu Bożemu, czyli na życie grzeszne dla zachowania wspólnoty w małżeństwie?
• Jak postąpi w wypadkach konfliktowych, gdy żadna ze stron nie będzie chciała ustąpić, np. w sprawach moralnych i religijnego wychowania dzieci?
• Czy dopuszcza rozejście się czy separację w wypadku trudności w małżeństwie?
• Czy wewnętrznie zgadza się z nauką Kościoła co do nierozerwalności i wierności? Jeżeli nie, dlaczego?
• Czy narzeczeni sami dobrowolnie podjęli decyzję zawarcia małżeństwa?

Zaraz po spisaniu protokołu przedślubnego, młodzi powinni udać się do obowiązkowej spowiedzi. Dodatkowo zwiększa się liczba potrzebnych dokumentów o:

1. Świadectwa nauki religii
2. Zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego o braku jakichkolwiek okoliczności, które mogą wykluczyć zawarcie sakramentu małżeństwa

Zapowiedzi przedślubne

W krótkim czasie po drugiej wizycie u księdza, w gablocie parafialnej pojawi się zapowiedź o ślubie. Ewentualnie taka zapowiedź zostanie odczytana, wszystko zależy od zwyczajów parafialnych. Bardzo ważną kwestią jest dostarczenie zapowiedzi do innej parafii, z której pochodzi jedna ze stron państwa młodych. Taki dokument wystawi młodym ksiądz z parafii, w której dojdzie do sakramentu małżeństwa. Po wygłoszeniu lub powieszeniu informacji w gablocie, tym razem ksiądz drugiej parafii wystawia zaświadczenie, iż ta formalność została wypełniona.

Ostatnia wizyta u księdza - dokumenty i opłaty

Podczas ostatniej wizyty u księdza, a więc około tydzień przez zawarciem sakramentu małżeństwa, parze młodej towarzyszą również świadkowie. Świadkowie zabierają ze sobą jedynie dowód osobisty. Świadkowie mogą również być zapytani przez miejscowego księdza o ich stosunku do wiary katolickiej. Wszystko zależy od przekonań danego duszpasterza. Młodzi przynoszą natomiast kolejne dokumenty w postaci:

1. Zaświadczenia ukończenia nauk przedmałżeńskich wraz z informacją o odbyciu spotkań w poradni małżeńskiej
2. Jeśli dana osoba pochodzi z innej parafii, niezbędne jest potwierdzenie o wygłoszeniu tam niedzielnych zapowiedzi przedślubnych

Jeśli chodzi o opłaty ślubne, najlepiej to uczynić na ostatnim spotkaniu, kiedy wszystko jest już zapięte na ostatni guzik.

Przykładowy cennik opłat kościelnych za ślub oraz dokumenty:

1. Wypisanie wszystkich potrzebnych dokumentów z kościoła - 100 zł
2. Zapowiedzi - 100 zł
3. Ślub - 200-600 zł

Zwykle księża używają stwierdzenia ?co łaska”. Jednak w niektórych parafiach jest cennik, co pozwala na uniknięcie krępujących pytań i odpowiedzi. Jeśli chodzi o sam ślub, pieniądze młodzi dają nie tylko księdzu, lecz również organiście, kościelnemu i ministrantom. Zwykle kościelny i organista ?kosztują” od 50 do 100 zł, natomiast kwota przeznaczona dla ministrantów zależy tylko od organizatorów wesela.

Małżeństwo mieszane a kościół

Bywają przypadki, gdy jedna ze stron jest osobą niewierzącą lub wyznaje inną wiarę niż katolicką. Czy wówczas może dojść do sakramentu małżeństwa? Na to pytanie odpowiada ksiądz Andrzej Maćkowski, w książce: ?Aktualna dyscyplina Kościoła wobec małżeństwa mieszanych i im podobnych”:

“Ja raczej nie spotkałem się z takim przypadkiem, aby ludzie, którzy nie wyznają wiary Kościoła i mają do Niego negatywny stosunek, prosili o pobłogosławienie ich związku małżeńskiego. Jednocześnie trzeba dodać, że wszyscy, którzy się zwrócą do Kościoła o taki akt nie będą odrzuceni i co więcej mają prawo do katechezy na temat małżeństwa. Natomiast jeśli chodzi o tak zwane małżeństwa mieszane, gdzie jedna strona nie jest katolicka lub nawet niewierząca, to w takim przypadku po odpowiednim czasie przygotowań Kościół błogosławi takie małżeństwa. Jakie są warunki? Tak naprawdę, myślę, że jeden - odrobina dobrej woli, aby poddać się temu przygotowaniu.”

Autor: Grzegorz Wieczorek

]]> http://www.porady-wesele.pl/slub/wizytacje-u-ksiedza/feed/ http://www.porady-wesele.pl/slub/czy-przeniesc-ja-przez-prog-%e2%80%93-tradycje-weselne/ http://www.porady-wesele.pl/slub/czy-przeniesc-ja-przez-prog-%e2%80%93-tradycje-weselne/#comments Fri, 19 Jun 2009 17:48:22 +0000 paweL http://www.porady-wesele.pl/?p=226 Dla jednych jest to tradycja, dla innych zabobon. Jednak tak naprawdę trudno wyobrazić sobie dzisiejszego przyjęcia weselnego bez staropolskich zwyczajów. Chociaż tak naprawdę wszystko zaczyna się jeszcze przed wejściem na salę, a kończą bardzo, bardzo późno w nocy. Nie da się ukryć, że wybrane zabawy mają wielu wrogów…

Zaraz po wyjściu z kościoła młoda para obsypywana jest monetami, które mają symbolizować dobrobyt w ich przyszłym życiu. Często jest to tak naprawdę pierwsza zabawa weselna, gdyż, jak głosi tradycja, kto uzbiera więcej monet, będzie zarządzał domowym budżetem.

Czego życzyć młodej parze?

Bardzo rozpowszechniona w polskiej obyczajowości jest tradycja składania życzeń. Nawet osoby przeciwne ciągłemu podtrzymywaniu tradycji są zgodni: bez tego nie może odbyć się żadna uroczystość, tym bardziej ta najbardziej podniosła, jaką niewątpliwie jest ślub. Młodzi przyjmują życzenia na placu kościelnym lub na sali weselnej. Jak nakazuje tradycja, musi być zachowana przy tym odpowiednia kolejność. Zatem najpierw do młodych państwa podchodzą świadkowie, następnie rodzice, dziadkowie, krewni, przyjaciele, znajomi, sąsiedzi. Goście mogą życzyć dosłownie wszystkiego: zdrowia, szczęścia, powodzenia na nowej drodze życia, dostatku, potomstwa, wsparcia od najbliższych, miłości. Niezależnie od miejsca składania życzeń, również podczas przejazdu do domu weselnego narzucana jest odpowiednia kolejność. Spod kościoła najpierw wyruszają rodzice państwa młodych, następnie nowożeńcy, a potem reszta gości weselnych.

Tradycyjny początek wesela

Zgodnie ze staropolskim obyczajem, jeszcze przed wejściem na salę weselną, młodzi witani są przez swoich rodziców chlebem i solą. W niektórych regionach do powitania używa się także kieliszka wódki. Jednak częściej stosuje się mimo wszystko ten pierwszy wariant. Pani młoda i pan młody odrywają z bochenka chleba mały kawałek, a następnie posypują szczyptą soli i konsumują. Kolejnym etapem jest wypicie napoju z kieliszka i wyrzucenie ich za siebie przez prawe ramię. Jak głosi tradycja, jeśli szkło się rozbije, wówczas w rodzinie zapanuje szczęście. Jeśli jednak kieliszek nie zostanie uszkodzony, wówczas świadek wesela powinien go rozbić nogą. Następnie pan młody przenosi swoją wybrankę przez prób sali weselnej. Wejście następuje przy uroczystym powitaniu młodych oraz wszystkich gości przez wynajętą orkiestrę, która grać będzie przez całą noc. Zanim wszyscy usiądą do stołów, wszyscy zebrani otrzymują kieliszek szampana i wznoszą toast za zdrowie i szczęście młodej pary.

Tradycje wykorzystywane dzisiaj

Do dnia dzisiejszego przetrwało wiele tradycyjnych zabaw. Poniżej przedstawiamy dziesięć najpopularniejszych zabaw weselnych wraz z krótkim opisem.

1. Pociąg - jest to jedna z najpopularniejszych zabaw ślubnych. W rolę maszynisty wciela się najczęściej panna młoda, który prowadzi gości ustawionych w wagonikach jeden za drugim. Goście co jakiś czas dojeżdżają do danego kraju, gdzie muszą odtańczyć narodowy taniec, np. w Wiedniu walca, a w Pradze poleczkę.

2. Sznurek z ubrań - goście składają ubrania, a wygrywa ten uczestnik, którego długość spleconego z ubrań sznurka będzie jak najdłuższa

3. Zabawa w baloniki - pary muszą w jak najszybszym czasie napompować swój balonik za pomocą pompki do pompowania materacy. Panowie mogą jedynie trzymać pompkę, natomiast panie pompują balonik aż do jego pęknięcia.

4. Jabłko Adama - panie trzymają sznurek, do którego przywiązane jest jabłko. Natomiast zadaniem panów jest zjedzenie jabłka. Wygrywa para, która najszybciej wykona to ćwiczenie.

5. Sport na wesoło - pary, które zgłosiły się do zabawy, muszą zaprezentować dyscypliny sportowe w tańcu towarzyskim, np. łyżwiarstwo figurowe czy skoki narciarskie. W zabawie mogą wziąć udział również goście weselni siedzący przy stołach, którzy odgadują, jakie dyscypliny prezentują uczestnicy zabawy

6. Jezioro Łabędzi - zabawa dla panów, którzy zdejmują marynarki i podwijają spodnie do kolan, a następnie tańczą Jezioro Łabędzi. O zwycięstwie decydują brawa gości, jakie otrzymają poszczególne osoby startujące w konkursie

7. Wałek - bardzo popularna zabawa ślubna, w której często występują wszyscy goście, tworzący wielkie kółko. Podczas tańca przekazują sobie nawzajem wałek, który trzymają między kolanami. Jeśli wałek upadnie, dana osoba siada przy stole i kończy uczestnictwo w tej zabawie

8. Zabawa w kotka i myszkę - celem zabawy jest dotarcie pana młodego do młodej pani, która jest w środku koła, jaki stworzyły inne panie. Pan młody musi próbować różnych sposobów, aby wreszcie znaleźć sposób na dotarcie do swojej wybranki

9. Pocałunek - Goście weselni wraz z młodą parą tworzą wielki krąg. Para młoda stoi koło siebie. Zabawę rozpoczyna pan młody, który całuje osobę, po przeciwnej stronie, aniżeli stoi jego wybranka. Następnie według kolejności całują się kolejne osoby. Wreszcie zabawę kończy młoda pani, która pocałuje swojego męża.

10. Ciasteczka - zabawa tuż po oczepinach, w której biorą udział trzy pary: mąż z nowo poślubioną żoną, świadkowie oraz młoda para, która została wyłoniona w trakcie oczepin. Kobiety kładą się na krzesłach ustawionych w rzędzie. Na ich brzuchach lub dekoltach znajdują się ciastka, które partnerzy muszą zjeść bez pomocy rąk.

Kulminacja zabaw - oczepiny

Oczepiny to kulminacyjna zabawa każdego wesela, niezależnie od tego, czy goście bawią się w domu, wynajętym lokalu bądź wielkiej sali. Nazwa pochodzi od czepca - dawnego nakrycia młodych pań. Podobnie jak dziś, kiedyś oczepiny również odbywały się o północy. Oczepiny kojarzone są obecnie z organizowanymi przy tej okazji licznymi konkursami. Najpierw panna młoda rzuca za siebie welon, a panny tańcząc w rytm granej muzyki, starają się go złapać. Jak głosi tradycja, ta panna, która złapie welon, w niedługim czasie wyjdzie za maż. Podobnie wygląda zabawa, w której uczestniczą panowie. Pan młody rzuca muszkę, a kawalerowie starają się ją złapać. Ze zwycięzców wyłania się nowa para młoda, która następnie musi ze sobą zatańczyć.

Dzieci dziękują rodzicom

Kolejnym punktem tradycyjnego wesela są podziękowania młodej pary, kierowane do swoich rodziców. Młodzi z osobna dziękują za trud wychowania przez te wszystkie lata, za miłość, troskę, a także za pomoc w organizacji wesela. Jest to moment, który rodzice pamiętają szczególnie. Dlatego oprócz życzeń warto postarać się o drobny upominek dla rodziców, np. piękne kwiaty. Po złożeniu życzeń powinien nastąpić taniec rodziców i dzieci. Zwykle para ślubna tańczy razem, natomiast ojciec pana młodego zaprasza do tańca matkę panny młodej, a ojciec panny młodej matkę pana młodego.

Autor artykułu: Grzegorz Wieczorek

Na pewno odradzamy w tę noc organizację wieczoru panieńskiego lub kawalerskiego. To na pewno nie wpłynie na dobrze na kondycję przyszłych małżonków w dniu uroczystości ślubno-weselnej. Cóż z tego, że młodzi zapomną o stresie, skoro następnego dnia będą przemęczeni i nie do życia. Natomiast trzeba znaleźć taki sposób, dzięki któremu pani młoda i pan młody w dniu ślubu będą tryskać humorem, a stres zostanie odsunięty na boczny tor. Jak prezentujemy poniżej, takich sposobów jest kilka.

Warunek duchowy

Zanim przejdziemy do metod radzenia sobie ze stresem, młodzi muszą pamiętać o spełnieniu warunku duchowego, a więc udania się dzień przed ślubem do sakramentu spowiedzi świętej. Oczywiście spowiedź jest obowiązkowa i bez jej przyjęcia do ślubu w ogóle nie dojdzie. Jednak zachęcamy młodych, aby poszli do spowiedzi nie pod przymusem, jednak z własnej, dobrej woli. Ta spowiedź ma oczyścić duszę pani młodej i pana młodego. Ma przygotować do tej najważniejszej uroczystości w życiu każdego człowieka. O spowiedzi generalnej małżonków pisze ksiądz Andrzej Ziółkowski, wykładowca teologii pastoralnej PAT i w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy: ?Małżeństwo nie może zaczynać się w grzechu. Spowiedź narzeczeńska nie może być lakoniczna, ot taka sobie, naprędce, przed samym ślubem, w długiej kolejce. Dlatego proponuje się narzeczonym dwie spowiedzi: pierwszą - generalną, z całego życia lub od ostatniej spowiedzi generalnej i drugą - przed samym ślubem. Później, już jako małżonkowie, nie mogą w chwilach słabości “wyrzucać sobie” dawnych grzechów. Doświadczenie mówi, że nie wszyscy narzeczeni stosują się do tych wskazań. Życie weryfikuje takie zaniedbania.”

Sposoby na walkę ze stresem

Istnieje wiele sposobów na walkę ze stresem. My przytaczamy te, które naszym zdaniem sprawią, iż młodzi poczują się w dniu ślubu wypoczęci i pełni energii:

1. Gimnastyka - jest najprostszym sposobem na pozbycie się napięcia. Ruch sprawia, że krew krąży szybciej, dzięki czemu usuwa z organizmu nadmiar adrenaliny i hormonów stresu, które są wytwarzane w chwilach zdenerwowania. Gimnastykę najlepiej uprawiać na świeżym powietrzu lub w pomieszczeniu dobrze przewietrzonym

2. Pobyt z bliskimi - czasem pobyt z bliskimi zastępuje wszelakie lekarstwa. Ale należy pamiętać, iż muszą być to osoby najbliższe naszemu sercu. Osoby, przy których czujemy się bezpiecznie, swobodnie. Czujemy się wtedy potrzebni i bardziej dowartościowani

3. Dobra muzyka - nie podpowiadamy, jaka ma być muzyka, bowiem wszystko zależy od własnych upodobań. Niektóre osoby relaksują się przy spokojnych rytmach, inni puszczają radio na ?full” i dzięki temu odreagowują napięcie. Jedno jest pewne - dzięki muzyce możemy zapomnieć o sprawach, które w danej chwili nas niepokoją lub czujemy przed nimi niepotrzebny strach

4. Cisza - niektóre osoby, aby się zupełnie uspokoić, potrzebują wyciszenia. Na nic zdają się spotkania ze znajomymi czy słuchanie muzyki. Dla nich najważniejszy jest spokój. Bardzo skutecznym sposobem na takie wyciszenie jest rytmiczny, głęboki oddech.

Powyższe metody można zastosować na kilka dni przed ślubem, gdyż już wtedy pojawiają się pewne objawy stresu.

Jak przespać noc przedślubną?

Wreszcie nadchodzi godzina wieczorna. Zachęcamy młodych do wypełnienia czterech punktów, zanim położą się do łóżka i będą na siłę próbować zasnąć:

1. Kolacja - bardzo ważne jest, aby kolacja była zjedzona nie później niż dwie godziny przed pójściem spać. Jako jedzenie polecamy lekkostrawny posiłek, np. chleb, mleko, ser żółty.

2. Ruch - po zjedzeniu kolacji zapraszamy na krótki, półgodzinny spacer, chociażby wokół domu. Taki spacer pozwoli się dotlenić, przez co dana osoba szybciej zaśnie

3. Kąpiel - zaraz po spacerze przyszły małżonek powinien wziąć relaksacyjną kąpiel. Woda nie powinna być zbyt gorąca, gdyż zbyt wysoka temperatura może podnieść ciśnienie, przez co będą większe kłopoty z zaśnięciem. A przecież skutek ma być zupełnie odwrotny

4. Łóżko - Po smacznej i lekkostrawnej kolacji, krótkim spacerze i relaksacyjnej kąpieli, można wreszcie udać się do łóżka. Również tam powinno nastąpić zupełne wyciszenie. Najlepiej oddychać spokojnie wciągając powietrze nosem i wydmuchując ustami.

5. Wyjście awaryjne - jeśli nasze powyższe metody zawiodą, nie warto na siłę próbować zasnąć, chowając głowę pod poduszkę czy otwierając okna. Wtedy należy wstać, zaparzyć sobie zioła, najlepiej rumianek czy melisę. Po wypiciu naparu i przeczytaniu jakieś dobrej gazety, należy udać się do łóżka i próbować spokojnie zasnąć.

Autor tekstu: Grzegorz Wieczorek

Wybór sukni ślubnej dla młodej pani czy garnituru dla młodego pana jest nie lada problemem. Dlatego młodzi muszą co najmniej pięć miesięcy wcześniej rozpocząć poszukiwania własnego stroju. Zanim to jednak nastąpi, młodzi decydują się, czy ich strój będzie szyty, kupiony lub może wypożyczony. W przypadku ewentualnego zajścia w ciążę panny młodej, wówczas kupno bądź szycie stroju powinno zostać odłożone na ostatnią możliwą chwilę, gdyż podczas ślubu i wesela strój może nie pasować na przyszłą mężatkę.

Strój a sylwetka

Niezwykle istotną kwestią przy wyborze stroju weselnego dla pani młodej i pana młodego jest dopasowanie go do wzrostu, figury, urody, a także gustu. Panom polecamy trzy typu ubioru na ślubno-weselną uroczystość:

1. Garnitur - musi dobrze leżeć na sylwetce. Może być jedno lub dwurzędowy, z kamizelką lub bez. Marynarka ma sięgać kilka centymetrów poniżej pasa, natomiast zakończenie rękawów powinno być na nadgarstkach. Spodnie mogą być marszczone lub proste, a nogawka powinna spoczywać lekko na bucie

2. Smoking - niektórzy twierdzą, że smoking jest strojem bardziej eleganckim od garnituru. Składa się z czarnej lub białej marynarki, czarnych spodni, białej koszuli, ozdobnego pasa oraz muszki w jednolitym kolorze. W przypadku, gdy spodnie są czarne, marynarka do smokingu może być biała. Polecanymi butami do smokingu są lakierki.

3. Frak - jest rodzajem marynarki, zakładanym tylko na najbardziej podniosłe uroczystości, takie jak ślub. Cechą charakterystyczną fraku są długie poły. Frak nie jest z przodu zapinany. Do fraka nosi się spodnie bez mankietów. Ważnym elementem stroju jest biała kamizelka oraz usztywniona biała koszula z zagiętym kołnierzykiem. Dodatek może stanowić biała muszka.

Również strój panny młodej musi być niepowtarzalny. Suknia powinna zostać dopasowana nie tylko do wzrostu i budowy ciała, ale także do karnacji. Do stroju dołączane są liczne dodatki, takie jak:

• welon
• rękawiczki i torebka
• buty
• podwiązka
• biżuteria.

Suknia szyta czy kupiona ?

Odpowiedź na to pytanie zależy głównie od pieniędzy przeznaczonych na zakup sukni ślubnej. Suknię można nabyć na cztery sposoby:

• kupić nową
• kupić używaną
• wypożyczyć
• uszyć.

Ceny nowych sukni ślubnych wahają się w granicach 1500-4000 zł i jest to najdroższa z przytoczonych możliwości forma nabycia sukni ślubnej. Zdecydowanie taniej wychodzi kupno sukni używanej, za która zapłacimy od tysiąca do dwóch tysięcy złotych. Suknię również można wypożyczyć. Wypożyczenie sukni stanowi zwykle 50 proc. kosztów nowego stroju. Zdecydowanie najtańsze jest uszycie sukni ślubnej przez znajomą krawcową. Najtańsze w tym przypadku nie znaczy najgorsze. Wręcz przeciwnie. Zdecydowanie najmniejsza cena nie jest jedyną zaletą szycia sukni. Na pewno taką korzyścią jest niepowtarzalność sukni i idealne dopasowanie do figury panny młodej. Decydując się na suknię według własnego projektu, dobieramy każdy detal tak, jak tego chcemy. Szycie takiej sukni warto zaplanować pół roku wcześniej. Koszt uszycia sukni jest bardzo różny i zależny od samej krawcowej. Jednak średnio wynosi on 500 zł. Można także kupić suknie ślubną używaną - możemy to zrobić w komisach lub poprzez stronę internetową - np. serwis www.suknie-wesele.pl .

Strój na ślub cywilny i kościelny

Jeśli młodzi decydują się na ślub cywilny i kościelny osobno, wówczas jest to dodatkowy problem związany z doborem odpowiedniego stroju. Bowiem inaczej ubierają się młodzi na ślub cywilny, a inaczej na kościelny. Ubiór na ślub cywilny również powinien być elegancki. Bywają również wyjątki, kiedy to panny młode decydują się wziąć ślub cywilny w tradycyjnej sukni ślubnej, w której występują w kościele podczas przysięgi małżeńskiej. Jednak najczęściej jest to jakaś inna, równie piękna kreacja. Mniej problemów mają panowie, którzy zarówno w czasie ślubu cywilnego, jak i kościelnego, występują w modnym i eleganckim garniturze lub innym stroju.

Ślub i przyjęcie czyli dwie kreacje

 Obecnie bardzo wiele kobiet decyduje się na dwie kreacje - na ślub i wesele. Inne znowu w przypadku organizacji dwudniowego wesela, co obecnie stanowi rzadkość, jedynie w pierwszy dzień zakładają suknię ślubną. Jeśli kreacja jest na swój sposób wyzywająca, wówczas osobny strój na uroczystość ślubną jest nawet wskazany, gdyż w kościele nie powinno prezentować się nadzwyczaj nowocześnie. Młodzi powinni być ubrani elegancko, ale zarazem skromnie. Ta zasada dotyczy także wszystkich zaproszonych gości weselnych. Zdecydowanie mniejszy problem w ubiorze mają mężczyźni. Zwykle nie muszą kupować garnituru, gdyż w szafie mają ich kilka sztuk. Natomiast często decydują się na zakup nowej koszuli bądź krawata. Jeśli jednak młody pan chce kupić sobie nowy garnitur, wówczas nie będzie miał z tym zapewne żadnego problemu. Młodzi muszą pamiętać, że ich ubiór stanowi niejako oprawę całego wesela.

Sprzedaż sukni ślubnej

Wiele osób zastanawia się nad tym czy zachować suknię ślubą czy sprzedać. Niewątpliwie jest to pamiątka po ślubie i to piękna, jednak jak się okazuje dość rzadko oglądana i prawie nigdy później nie noszona. Sprzedać suknię można w wielu komisach sukni ślubnych w Polsce - patrz komisy-lista. Można także skorzystać ze strony internetowej np. suknie ślubne - www

Autor tekstu: Grzegorz Wieczorek

Internet, który stał się narzędziem wymiany wszystkich możliwych informacji, na dobre wpisał się również w tradycje ślubno-weselne. Zakładanie strony ślubnej jest niezwykle popularne. Powstało wiele stron umożliwiających młodym założenie własnej strony. My polecamy stronę www.galeria-wesele.pl , gdzie własną stronę młodzi założą dosłownie w 5 minut! Strona ślubna jest centralnym punktem, gdzie znajomi i rodzina mogą otrzymać odpowiedzi na wszelkie interesujące ich zagadnienia.

Zakładanie strony - koszty

 
Aby założyć stronę ślubną, wystarczy wejść na stronę Strony ślubne - www.galeria-wesele.pl , kliknąć w zakładkę “Załóż stronę za darmo w 5 minut”, a następnie wypełnić załączony formularz. W formularzu wybieramy pakiet, podajemy szczegółowe dane do swojego przyszłego konta oraz informacje dotyczące pary młodej (imię, nazwisko, miejscowość, w której odbędzie się ślub, a także datę ślubu). Młodzi mają do wyboru trzy pakiety. Oto szczegóły:

W czasie zakładania strony ślubnej, użytkownik jest zobowiązany do podania prawdziwych i aktualnych danych podczas rejestracji. Młode pary powinny wykorzystać stronę tylko i wyłącznie do przekazywania informacji ślubnych. Zabrania się natomiast publikowania jakichkolwiek treści obraźliwych, zamieszczania reklam, a także materiałów, do których dana osoba nie posiada praw autorskich. Strony ślubne są utrzymywane w internecie przez 18 miesięcy.

Korzyści strony ślubnej

Planowanie i organizowanie uroczystości ślubno-weselnej sprawia, że młodzi nie mają czasu, a także ochoty na udzielanie wszystkim tych samych informacji o ślubie. Właśnie strona ślubna to miejsce przeznaczone do publikowania ważnych informacji, dat czy zamieszczania różnych zdjęć. Informacje zamieszczane na stronie pozwalają uniknąć odpowiadania na te same pytania. Ponadto dzięki stronie ślubnej można:

• poinformować o dacie i miejscu ślubu
• poznać szczegółowo pannę młodą i pana młodego
• uzyskać szczegóły historii znajomości i zaręczyn
• otrzymać dodatkowe wiadomości na temat dojazdu oraz noclegu
• przeczytać dodatkowe informacje o planowanej uroczystości oraz ewentualnych, dodatkowych atrakcjach
• pozostawić w księdze gości jakąś wiadomość dla nowożeńców
• zapoznać się z listą prezentów.

Kiedy założyć stronę ślubną?

Stronę ślubną najczęściej zakłada się tuż po ogłoszeniu daty ślubu. Wtedy to młodzi od samego początku publikują aktualne informacje z przebiegu przygotowań do uroczystości ślubno-weselnej. Goście weselni z zaciekawieniem czytają wszystkie informacje i nie nękają młodych setkami często niepotrzebnych pytań. Jeśli młodzi wcześniej nie wiedzieli o możliwości założenia takiej strony lub nie mieli na to czasu, wówczas mogą to zrobić nawet kilka dni przed ślubem. Para młoda ma wtedy pewność, że wszyscy zainteresowani będą posiadali te same, aktualne wiadomości. Młodzi oszczędzają dzięki temu czas na odbieranie niepotrzebnych telefonów z różnymi zapytaniami na kilka godzin przed rozpoczęciem uroczystości

Strona (po) ślubna

Strona ślubna nie wygasa zaraz po uroczystości. Wręcz przeciwnie. Wielu młodych aktualizuje stronę także po ślubie. Dzięki temu wszystkie osoby, które nie były zaproszone na ślub, lub z różnych względów się na nim nie pojawiły, mogą w zaciszu domowym zapoznać się ze zdjęciami z tej przepięknej uroczystości, które będą zamieszczone w galerii na stronie weselnej. Jeśli młodzi zdecydują się na założenie strony korzystając z pakietu ?gold”, wówczas mogą również zamieścić krótkie filmiki z uroczystości. Może to być akt ślubowania, jak również krótkie fragmenty zabawy na sali weselnej.

Oferta stron ślubnych skierowana jest nie tylko do osób, które planują swoja uroczystość zaślubin. Własna strona to także idealny pomysł dla par, które ślub już miały. Dzięki temu wspomnienia związane z zaślubinami oraz weselem odżyją! Wszystko za sprawą zdjęć oraz filmów, które można zamieszczać na własnej stronie. To tylko niektóre z możliwości jakie oferuje serwis.

Przykładowe strony ślubne: 
- http://www.marta-bartek.galeria-wesele.pl
- http://www.karolina-przemyslaw.stronyslubne.eu
- http://www.best.wesele2012.pl
- http://www.joanna_wysocka-grzegorz_sitko.galeria-wesele.pl
- http://www.malgorzata-marcin.stronyslubne.eu  

 
Autor artykułu: Grzegorz Wieczorek

 Takiemu spotkaniu na pewno będzie towarzyszyła pewna obawa i stres. Dlatego zachęcamy do skorzystania z naszych porad jak uniknąć stresu .Najważniejsze jest oczywiście zachowanie spokoju, gdyż ewentualne zdenerwowanie na pewno nie wpłynie na naszą dobrą kondycję podczas rozmowy z jej lub jego rodzicami.

Poznanie przed czy po zaręczynach?

Kwestia czasu poznania się z rodzicami drugiej ze stron jest trudna do zdefiniowania. Jedni chodzą ze sobą kilka tygodni lub miesięcy i już zapraszają partnera do swojego domu, gdzie następuje poznanie z rodzicami. Inni spotykają się tylko i wyłącznie poza własnym domem, a przedstawienie rodzicom drugiej połówki następuje dopiero po zaręczynach. Tak naprawdę jest to decyzja młodych ludzi i ich rodzicom odradzamy naleganie dotyczące poznania chłopaka czy dziewczyny swojego dziecka. Kiedy przyjdzie odpowiedni czas, na pewno sami poinformują o przyjściu drugiej połówki do swojego domu. Jednak z reguły to dziewczyna pierwsza zaprasza chłopaka do swojego domu. Chłopak czyni to nieco później.

Jak się ubrać?

Ubiór mężczyzny na poznanie z rodzicami swojej wybranki powinien być oczywiście elegancki. Jednak to, w czym iść, jest uwarunkowane dwoma czynnikami, mianowicie:

• oczekiwaniem przyszłych teściów
• czasem

Decyzję o tym, czy mężczyzna powinien ubrać marynarkę, czy może coś bardziej luźniejszego, sam zainteresowany powinien ustalić to wspólnie ze swoją dziewczyną. To ona zna bardzo dobrze swoich rodziców i będzie lepiej wiedziała, jaki ubiór jest bardziej stosowny. Ubiór jest również zależy od czasu. Trudno jest bowiem ubrać marynarkę w środku lata w samo południe. Wówczas najlepiej włożyć eleganckie spodnie oraz ładną, przewiewną koszulę. Garnitur jest bardziej wskazany w porze zimowej, gdzie nie ma obawy przed nadmiernym poceniem się.

Najważniejsze pierwsze wrażenie

Niewątpliwie to chłopak ma zdecydowanie trudniejsze zadanie poznania się z rodzicami dziewczyny. Musi się dobrze przygotować do rozmowy, ale także zaopatrzyć się w kilka niezbędnych ?fantów”. Natomiast dziewczyna również musi ładnie wyglądać, jednak nie musi martwić się o zakup jakichkolwiek drobiazgów. Podczas pierwszej wizyty u dziewczyny chłopak powinien kupić:

1. Kwiaty dla teściowej -najlepiej czerwone róże. Odradzamy inny kolor, ponieważ jeśli teściowa jest przesądna, w przypadku kupna róż np. żółtych, od razu skojarzy to z kolorem symbolizującym zdradę. Warto kupić około pięciu róż i poprosić o zrobienie z niej wiązanki wraz z dodaniem innych elementów ozdobnych.

2. Słodycze dla dziewczyny - jeśli kupujemy kwiaty dla teściowej, nie warto powtarzać tego samego upominku w przypadku swojej dziewczyny. Można kupić np. jakieś dobre słodycze, ewentualnie ładnego, pluszowego misia

3. Wódka dla teścia - jednak przed zakupem tego ?towaru” należy dowiedzieć się od dziewczyny, czy jej ojciec nie jest przypadkiem abstynentem lub ma jakieś problemy z alkoholem. Jeśli nie, wówczas wskazany jest zakup wódki, oczywiście nie byle jakiej

4. Wino dla pań - kobiety zwykle nie lubią wódki, dlatego mężczyzna powinien kupić dla nich jakieś dobre wino czerwone

O co zapytają przyszli teściowie?

Mężczyzna musi przygotować się do tego, że rodzice jego dziewczyny będą zadawać mu pytania, często natury osobistej. Oto przykładowe pytania, jakich może spodziewać się przyszły małżonek:

• Czym zajmuje się na co dzień.
• Jaką skończył szkołę.
• Czy posiada samochód.
• Jakie ma plany na przyszłość.
• Czym zajmują się jego rodzice.
• Czy ma rodzeństwo.

Mężczyzna powinien pomyśleć nad odpowiedziami, aby potem nie zastanawiał się zbyt długo. Rodzice mogą zadawać również pytania ogólne, dotyczące przyszłego zięcia, jak i swojej córki:

• kiedy planują ślub
• kto bardziej nalegał na to spotkanie
• czy chcą mieć potomstwo
• czy myśleli już, gdzie zamieszkają po ślubie
   

Jak sprawić, aby przyszli teściowie cię polubili?

Sprawa na pewno nie jest prosta, ponieważ składa się na nią kilka warunków. Najważniejsze to oczywiście bycie sobą. Poniżej przedstawiamy cztery kroki do zyskania uznania w oczach teściów:

1. Przygotowania. Zanim mężczyzna odwiedzi rodziców swojej wybranki, powinien:

a) udać się do fryzjera
b) doprowadzić do ładu swoje paznokcie
c) zasięgnąć informacji o rodzicach swojej dziewczyny. Wiedza na temat poglądów oraz zainteresowań przyszłych teściów może zadecydować o podejmowaniu tematów podczas wspólnej rozmowy
d) kupić prezent, o czym wspominaliśmy wyżej

2. Przedstawienie. Podczas przedstawienia się, mężczyzna powinien patrzyć prosto w oczy jej rodzicom i pierwszy wyciągnąć rękę na powitanie. Warto pamiętać o mocnym uścisku dłoni (należy nie przesadzać), który obrazuje pewność siebie i zdecydowanie

3. Dobre wychowanie. Chłopak powinien odpowiadać na wszystkie zadanie przed jej rodziców pytania, bez jakiegokolwiek wykręcania się. Również powinny zostać zachowane podstawowe zasady dżentelmeńskie, typu otwieranie drzwi kobietom, odsuwanie krzesła, kiedy chcą usiąść itp.

4. Podziękowanie. Kiedy mężczyzna będzie wychodził, powinien podziękować rodzicom za miłe ugoszczenie.

Autor artykułu: Grzegorz Wieczorek

Bardzo wielu ludzi ma kłopot z decyzją, który fotograf i kamerzysta byłby najlepszy. Źródłem poszukiwań tych fachowców może być prasa, internet oraz rozmowa ze znajomymi. Również na targach ślubnych prezentowane są różne oferty na wykonanie zdjęć bądź zrobienie filmu z ślubu i wesela. Poszukiwania fotografa i kamerzysty należy rozpocząć rok przed planowaną uroczystością, ponieważ później może im brakować wolnych terminów. Średnio w serwisie www.fotograf-wesele.pl terminy rezerwowane są pięć miesięcy przed planowaną datą ślubu, a zdarza się, że nawet dwa lata wcześniej. Oczywiście nie zawsze długi termin rezerwacji świadczy o tym, że mamy do czynienia z człowiekiem niezastąpionym - więc nie warto panikować.

Kryteria wyboru fotografa i kamerzysty

 

Zdecydowanie radzimy, aby młodzi zdecydowali się na wybór danego fotografa dopiero po obejrzeniu zdjęć kilku par z ich sesji fotograficznej. Dzięki temu zabiegowi, młoda para będzie przekonana o słuszności tego, a nie innego wyboru. Z tej okazji zachęcamy Państwa do odwiedzenia portalu www.fotograf-wesele.pl . Prezentowane są tam zdjęcia i oferty najlepszych fotografów ślubnych. Jest również dostępny wgląd w zdjęcia wykonane przez fotografów. Kolejnym kryterium przy wyborze fotografa może być opinia innych osób. Na podanej wyżej stronie młodzi mogą zobaczyć obiektywne oceny i opinie na temat fotografów napisane przez młode pary.

Podobnie sytuacja ma się przy wyborze kamerzysty. Dobrze jest zobaczyć kilka nagrań z uroczystości innych młodych par. Tutaj zapraszamy na strony www.filmy-wesele.pl Młodzi powinni dowiedzieć się, jakim kamerzysta dysponuje sprzętem. Należy pamiętać, że profesjonalny kamerzysta powinien dysponować dobrej jakości kamerą cyfrową oraz specjalistycznym oświetleniem, a także komputerem przystosowanym do celów montażowych. Młodzi mogą również zapytać, czy istnieje możliwość nagrywania wesela przez dwie osoby. Oczywiście wiąże się to z większymi kosztami, lecz dzięki temu kamerzysta dysponuje dwoma ujęciami tej samej sytuacji, co daje automatycznie większe możliwości podczas montażu.

Oczekiwania młodej pary

 

Zanim młodzi wybiorą się na spotkanie z fotografem i kamerzystą, muszą zastanowić się, jakie mają oczekiwania co do pracy tych osób na uroczystości ślubnej.

Czego oczekują młodzi od fotografa?

• zrobienia wyjątkowej sesji ślubnej
• kreatywności i elastyczności fotografa
• zdjęć odzwierciedlających emocje i uczucia.

Wraz z pojawianiem się coraz to doskonalszych elementów techniki, wymagania młodych par odnośnie sesji fotograficznej są bardziej wygórowane, aniżeli jeszcze kilka lat temu. Nie wystarczają już zdjęcia wykonywane w schludnie przygotowanym studiu fotograficznym. Młodzi oczekują, aby ta sesja była czymś niepowtarzalnym, a ujęcia na fotografiach przedstawiały ich stan emocjonalny w najważniejszym dla nich momencie życia. Dlatego zaplanowanie nietypowych scenerii leży w gestii samego fotografa. Młodzi mogą oczekiwać sesji w górach, nad jeziorem czy nadmorskich wydmach. Jeśli młoda para zamiast tradycyjnej sesji zdjęciowej wybierze tę bardziej innowacyjną, wówczas radzimy, aby odbyła się nie w ten sam dzień co ślub. Należy pamiętać, iż sesja w plenerze, zakładając, że zostanie wykonane ok. 30 zdjęć, potrwa mniej więcej pięć godzin. Zatem przeznaczenie takiego odcinka czasu w dniu wesela nie byłoby dobrze odebrane przez zaproszonych gości.

Czego młodzi oczekują od kamerzysty?

• dynamicznego, pozbawionego monotonii filmu
• ujęcia na filmie wszystkich najważniejszych momentów ślubu i wesela
• obecności od początku do końca na uroczystościach weselnych.

Na spotkaniu z kamerzystą niezbędne jest pytanie, do której godziny pozostanie on na weselu. Zwykle bywa tak, że kamerzysta opuszcza salę weselną tuż po oczepinach, rezygnując z wykonania ciekawych ujęć z ostatnich godzin uroczystości. Jeśli młodzi pragną, aby kamerzysta był do samego końca, musi te kwestię uzgodnić już na pierwszym spotkaniu.  Młodzi oczekują, iż na filmie zawarte będą wszystkie najważniejsze momenty ślubne i weselne.

Wybór zdjęć do albumu

Kwestia wyboru zdjęć do albumu jest podzielona. Decydując się na wynajęcie profesjonalnego fotografa, wiele młodych par wychodzi z założenia, iż dokona on najbardziej trafnego wyboru najlepszych fotografii. Fotograf wykonując zdjęcia, ma już w głowie pewien zarys wizji tego, jak będą wyglądały w albumie. Ponadto może pochwalić się zapewne sporym doświadczeniem, wie, jakie zdjęcia są kluczowe do przedstawienia historii ślubu młodej pary. Kolejnym argumentem przemawiającym za dokonaniem wyboru zdjęć przez fotografa jest czas. Otóż fotograf nie będzie musiał się zastanawiać z innymi osobami, które zdjęcia odrzucić, a które zostawić. Zwykle fotografowie po dokonaniu wyboru, album ślubny przedstawiają do akceptacji młodej parze, z możliwością wprowadzenia zmian. Jeśli młodzi chcą we dwoje wybrać zdjęcia do albumu, wówczas niezbędne jest poinformowanie o tym fotografa jeszcze przed ślubem.

Ile zapłacimy?

Trudno jednoznacznie określić kwotę za wykonanie zdjęć podczas uroczystości ślubnych, a także za film ze ślubu i wesela. Koszty wynajęcia fotografa wahają się od tysiąca do czterech tysięcy złotych. Podobnie ma się rzecz z filmowaniem. Jak można się przekonać na stronie www.filmy-wesele.pl , kamerzyści za swoje usługi biorą średnio 1,5 tysiąca złotych.
Niektórzy uważają, iż niektórzy fotografowie ?kasują” za dużo pieniędzy. Wszystko jest jednak uzależnionego od warsztatu, jaki posiada dany fachowiec, sprzętu oraz ilości pracy nad danym zleceniem.
Należy pamiętać, że samo wykonanie zdjęć z pełnego dnia, a więc przygotowań, uroczystości ślubnych, wesela oraz fotografii w plenerze, zajmuje około 15 godzin. Do tego należy doliczyć dwie godziny na przygotowanie sprzętu, kolejne cztery godziny na wstępną selekcję zdjęć, kilka godzin na korektę zdjęć oddawanych na płycie czy wypalanie płyt. Średnio fotografowi zajmuje to czas około 40 godzin. 

Autor tekstu: Grzegorz Wieczorek

Obecnie młodzi nie muszą zawierać ślubu w najbliższym Urzędzie Stanu Cywilnego - mogą to zrobić w dowolnym urzędzie w kraju. Mimo coraz bardziej popularnego ślubu konkordatowego, jeszcze dużo par decyduje się na zawarcie małżeństwa w dwóch odrębnych formach.

Kiedy zgłosić się do USC?

Jak w każdym urzędzie, tak również w Urzędzie Stanu Cywilnego, nie podlegające żadnym dyskusjom są terminy, których należy przestrzegać. Nawet jeden dzień spóźnienia może spowodować, iż uroczystość zawarcia małżeństwa przeciągnie się w czasie. Dlatego młoda para do USC musi zgłosić się najpóźniej miesiąc przed planowanym ślubem. Jeśli młodzi planują ślub w okresie świątecznym, zalecane jest zgłoszenie się do USC na dwa miesiące przed uroczystością. Właśnie w tym okresie jest najwięcej chętnych młodych par do zawarcia związku małżeńskiego. Na tym spotkaniu konieczna jest obecność obojga małżonków. Zupełnie inaczej wygląda sprawa obecności świadków w USC - powinni oni pojawić się tam dopiero 30 minut przed wyznaczoną godziną zawarcia związku małżeńskiego, kiedy to po okazaniu dowodu tożsamości podpisują stosowne dokumenty.

Cel wizyty w USC

Bardzo często przyszli małżonkowie nie są zorientowani, jaki jest cel ich główny wizyty w USC. Otóż młodzi powinni pamiętać, iż na tym spotkaniu będą wypełniać specjalne oświadczenie, w którym zapewnią o braku jakichkolwiek przeszkód do zawarcia małżeństwa. Młodzi przed udaniem się do urzędu powinni wspólnie zastanowić się, jakie nazwiska będą oni nosić po ślubie oraz ich dzieci. Właśnie to będzie jedno z głównych pytań, na które muszą odpowiedzieć na miejscu.

Jakie zabrać dokumenty?

Aby uniknąć kilkakrotnego donoszenia niezbędnych dokumentów, warto zapoznać się z poniższą tabelką, w której nakreślamy, jakie dokumenty powinni zabrać młodzi do USC.

Obecny stan	Wymagane dokumenty
Panna / Kawaler	1. Dowód osobisty2. Skrócony odpis aktu urodzenia
Rozwódka/Rozwiedziony	1. Dowód osobisty2. Skrócony odpis aktu urodzenia3.Skrócony odpis aktu małżeństwa z adnotacją o rozwodzie
Wdowa/Wdowiec	1. Dowód osobisty2. Skrócony odpis aktu urodzenia3. Skrócony odpis aktu zgonu poprzedniego małżonka

Należy pamiętać, iż odpisy aktu urodzenia młodzi mogą pobrać jedynie w urzędzie właściwym do miejsca zamieszkania. Jeśli pan młody lub panna młoda po ślubie zmieni miejsce zamieszkania, może poprosić dany urząd o przesłanie odpisu do urzędu w danej miejscowości. 

Jeśli chodzi o koszty ślubu cywilnego, są one jedynie symboliczne. Młodzi powinni uiścić opłatę skarbową w wysokości 80 zł. W przypadku, gdy ślub zostanie zawarty w urzędzie w innej miejscowości aniżeli miejsce zamieszkania, młodzi zapłacą także 20 zł za skrócony odpis aktu urodzenia. Można również zamówić oprawę muzyczną ceremonii, za którą trzeba zapłacić ok. 100 zł. Zatem wydatek za uroczystość ślubu cywilnego zamyka się w kwocie ok. 200 zł. 

Uroczystość

Zawarcie sakramentu małżeństwa następuje w obecności kierownika USC i dwóch pełnoletnich świadków. Poniżej opisujemy punkt po punkcie czynności, jakie następują podczas samej uroczystości:

• Mowa urzędnika o roli małżeństwa jako podstawowej komórki społeczeństwa.
• Urzędnik pyta narzeczonych, czy uczynią wszystko, aby ich małżeństwo było trwałe i szczęśliwe.
• Nakładanie obrączek.
• Podpisanie aktu małżeństwa przez młodych, świadków i kierownika USC.
• Życzenia dla młodej pary przekazane przez urzędnika, świadków, rodziców młodych oraz pozostałych zgromadzonych gości na tej uroczystości.

Jeśli młodzi decydują się wziąć osobno ślub cywilny i kościelny, zwykle po uroczystości cywilnej udają się do kościoła w miejscowości, gdzie mieszka panna młoda. Jeśli jednak poprzestają na ślubie cywilnym, wówczas warto zapytać wcześniej kierownika USC, czy jest możliwe wzniesienie toastu lub mały poczęstunek w któreś z sal USC.

Kto decyduje się na ślub cywilny?

W dzisiejszych czasach bardzo dużo par decyduje się na ślub konkordatowy, który jest połączeniem ślubu cywilnego i kościelnego. Jednak jeśli pan młody lub panna młoda nie spełniają dostatecznych wymogów, wówczas najpierw biorą ślub cywilny, a po jakimś czasie kościelny.  

O to, dlaczego młodzi decydują się jedynie na taki ślub, zapytaliśmy kierownika jednego z Urzędów Stanu Cywilnego:

- Pierwszym głównym wyznacznikiem jest wiara. Jeśli ktoś z młodych nie jest katolikiem, a co za tym idzie nie wierzy w Boga, wówczas decyduje się na ślub cywilny. Często bywa tak, że ktoś z młodych nie przystąpił do bierzmowania, a w skrajnych przypadkach nie został nawet ochrzczony, ale pragnie wziąć również ślub kościelny. Wówczas decyduje się najpierw na ślub cywilny, a następnie po spełnieniu odpowiednich wymogów, składa przysięgę przed Bogiem. Istnieją również przypadki, w których jedna z osób jest niewierząca, natomiast jej partner wierzy w Boga. Wówczas istnieje możliwość przysięgi przed Bogiem wierzącego partnera, natomiast osoba niewierząca nie wypowiada słów przysięgi w kościele. Tak samo jest w przypadku rozwodników, którzy mogą ponownie zawrzeć związek małżeński w USC, bowiem kościół nie akceptuje rozwodów.

Autor tekstu: Grzegorz Wieczorek

Po latach chodzenia ze sobą nastaje długo oczekiwany moment oświadczyn. Sytuacja stresująca głównie dla pana młodego, który musi sprawić, aby ta chwila była najpiękniejszym momentem w życiu swojej wybranki. Pojawia się wtedy zasadniczy problem. Mianowicie młodzi panowie zastanawiają się nad miejscem tej ?uroczystości”. W restauracji przy świecach, w towarzystwie przyszłych teściów, a może nad jeziorem? Poniżej przedstawiamy tradycyjne oraz oryginalne metody oświadczyn.

Kiedy się oświadczyć?

Na tytułowe pytanie nigdzie nie znajdziemy jednoznacznej odpowiedzi. Myśl o planowaniu wspólnego życia pojawia się w głowie każdego mężczyzny w różnym czasie. Sztuką jest wybrać odpowiedni moment, aby oświadczyć się swojej przyszłej żonie. W chwili oświadczyn młody pan musi odpowiedzieć na kilka niezbędnych pytań:

- Czy chcę z nią spędzić resztę swojego życia?
- Czy jestem pewny swojej decyzji?
- Czy jestem przygotowany mentalnie i finansowo do założenia rodziny?
- Czy ta decyzja nie jest podjęta pod naciskiem innych osób?

Jeśli na trzy pierwsze odpowiedzi przyszły małżonek odpowie ?tak”, a także z pewnością stwierdzi, że ta decyzja jest podjęta tylko przez niego, może śmiało przystępować do uroczystości oświadczyn. Bardzo ważne jest trzecie pytanie. Bowiem oprócz mentalnego nastawienia do przyszłego życia, bardzo ważna jest kwestia finansów. Przyszły młody pan powinien zapewnić żonie oraz swoim dzieciom godziwe życie. Nie wypada więc, aby w chwili oświadczyn był człowiekiem bezrobotnym, bez jakichkolwiek perspektyw na przyszłość.

Oświadczyny a zaręczyny

Wielu ludzi sądzi, że zaręczyny i oświadczyny są tym samym. Okazuje się jednak, że takie osoby są w błędzie. Oświadczyny są pierwszym punktem w drodze do przysięgi przed Bogiem. Młody pan, zwykle w jakimś cichym i spokojnym miejscu, oświadcza się młodej pani, prosząc ją o rękę. W tym samym dniu lub w innym, wcześniej ustalonym terminie, pan młody wraz ze swoją wybranką powinien udać się do przyszłych teściów i poprosić o wyrażenie zgody na ślub, bądź też tylko poinformować o oświadczynach. Następnie w obecności rodziców panny młodej wręcza swojej ukochanej zaręczynowy pierścionek. Od tego momentu, aż do ślubu, młodzi wstępują w związek narzeczeństwa. Zatem główną różnicą pomiędzy oświadczynami i zaręczynami jest kontekst tych uroczystości. Oświadczyny są z reguły ważniejsze, gdyż dotyczą tylko i wyłącznie przyszłych małżonków. Natomiast zaręczyny odbywają się w obecności przyszłych teściów pana młodego i są bardziej elementem tradycji.

Tradycyjna metoda oświadczyn

Pomimo zachodzących zmian w mentalności współczesnych ludzi, w wielu sytuacjach nadal główną rolę odgrywa tradycja. Często młodzi panowie korzystają z tradycyjnych form oświadczyn. Poniżej opisujemy krok po kroku tradycyjną formę oświadczyn młodego pana:

- wybranie cichego i spokojnego miejsca
- wręczenie młodej pani kwiatków
- uklęknięcie na jedno kolano
- poproszenie o rękę ukochanej wybranki

Tradycyjne oświadczyny mogą odbywać się w domu panny lub pana młodego. Równie dobrze narzeczony może zabrać wybrankę do restauracji, gdzie po kolacji przy świecach rozpocznie ceremonię oświadczyn.

Przykłady nietypowych oświadczyn

Większość mężczyzn pragnie, aby ich kobiety moment oświadczyn zapamiętały na całe życie. Dlatego szukają oryginalnego sposobu na przeżycie tej podniosłej chwili. Dla nich oświadczyny mają być nie tylko wyrecytowaniem ?oklepanych” słów, ale towarzyszyć ma im dreszczyk emocji, romantyzmu i oryginalności. Przedstawiamy zatem pięć sposobów na jedynie w swoim rodzaju oświadczyny:

1. Sposób imprezowy
Ta forma oświadczyn musi być przygotowana odpowiednio wcześnie i ustalona z szefem danej dyskoteki. Młody pan zabiera swoją wybrankę na imprezę, a podczas szaleńczego tańca na telebimie pojawia się napis ?Czy wyjdziesz za mnie?” . Wtedy mężczyzna bez słów wręcza ukochanej pierścionek i czeka na odpowiedź.

2.Sposób radiowy
Młody pan kilka dni wcześniej dzwoni do lokalnego radia z prośbą o nadanie komunikatu przez prowadzącego o danej godzinie. Następnie zasiada ze swoją wybranką w wygodnym fotelu, włącza radio i prowadzący zapowiada : ?Przerywamy audycję, by nadać specjalny komunikat….”. Taka forma oświadczyn może być dla panny młodej niesamowitym przeżyciem.

3.Sposób deszczowy
Jest to najbardziej romantyczny sposób na nietypowe oświadczyny. Podczas powrotu do domu, kiedy pada deszcz, pan młody ?przypadkowo” zapomina parasola z poprzedniego miejsca. Kiedy młodzi przemoczeni wracają do domów, mężczyzna przed progiem domu oświadcza się pannie młodej.

4. Sposób ekstremalny
Młody pan wybiera się z przyszłą żoną na wspinaczkę górską. Wreszcie po morderczym wyjściu na szczyt góry mężczyzna wyjmuje pierścionek i oświadcza się pannie młodej.

5.Sposób hazardzisty
Mężczyzna zaprasza wybrankę do kasyna. Następnie podczas rozgrywki pokerowej przerywa grę i w obecności innych graczy prosi ukochaną o rękę.
 

Autor tekstu: Grzegorz Wieczorek

Z zapisaniem się na nauki przedmałżeńskie nie należy zwlekać. Najlepiej zrobić to zaraz po zaplanowaniu daty ślubu. Młodzi muszą pamiętać, że nauki w poszczególnych parafiach odbywają się co jakiś czas i trwają z reguły około 3 miesiące. Dlatego odkładanie tego na ostatnią chwilę może sprawić, że trudno będzie na czas zdobyć ważny ?papierek” stwierdzający zaliczenie kursu i dopuszczający do zawarcia związku sakramentalnego.

Czy nauki są konieczne?

Jeśli młoda para bierze jedynie ślub cywilny, nie musi wtedy okazywać potwierdzenia odbycia nauk przedmałżeńskich. Natomiast w przypadku ślubu kościelnego i konkordatowego, zaliczenie takich nauk jest konieczne. Jednak istnieje jedna forma zwolnienia z kursu. Z tego zwolnienia mogą skorzystać pary, które przedstawią księdzu w parafii, gdzie będzie miała miejsce uroczystość kościelna, zaświadczenie o uczęszczaniu na lekcje religii w ostatniej klasie szkoły średniej. Po zapoznaniu się z takim zaświadczeniem proboszcz danej parafii powinien bez problemu zwolnić młodych od uczestnictwa w kursie. Jeśli dowód uczęszczania na religię pokaże sama panna młoda bez partnera i odwrotnie, wówczas zwolnienie z kursu nie jest możliwe. Takie zaświadczenie muszą posiadać zarówno panna, jak i pan młody.

Kiedy i gdzie można się zapisać?

 
Nauki przedmałżeńskie nie odbywają się w każdej parafii. Dotyczy to głównie małych miejscowości, gdzie parafian jest kilka tysięcy, dlatego na rozpoczęcie nauk trzeba by było czekać nawet kilka miesięcy. W tym przypadku nauki odbywają się w jednej z parafii w Dekanacie. Po informację, gdzie w najbliższym czasie odbywać się będą nauki przedmałżeńskie, młodzi powinni udać się do miejscowego proboszcza. Najlepiej zapoznać się z terminarzem nauk w sąsiednich parafiach i wybrać ten, który będzie im najbardziej odpowiadał. Młodzi mogą również zapytać swoich znajomych, w której parafii odbywali kurs przedmałżeńskich i czy są usatysfakcjonowani prowadzonymi tam naukami.

Czas zależy od księdza

W niektórych parafiach nauki trwają około 2 miesiące, w innych dłużej lub nieco krócej. Ten punkt jest bardzo luźny i zależy głównie od osoby prowadzącej nauki, a więc księdza bądź katechety. Są również takie parafie, w których nauki zawierają się jedynie w trzech spotkaniach. Jednak średnio kurs odbywa się od dwóch do trzech miesięcy, w każdy weekend po dwie godziny.

Istnieje również skrócona forma nauk przedmałżeńskich. Dotyczy to tych par, które chcą wziąć ?szybki ślub”. Nauki trwają wtedy zaledwie kilka dni i obejmują pełno wymiarowy materiał trzymiesięcznego kursu.
 

Czemu służy kurs i ile kosztuje?

W większości parafiach nauki są bezpłatne. Bywają wyjątki, kiedy to para musi zapłacić 100 zł. W przypadku przyspieszonego kursu, ta kwota może zostać podwojona. Często w młodych, udających się na pierwsze nauki przedmałżeńskie, rodzi się pewien niepokój. Czy ksiądz będzie zadawał jakieś pytania? Co będzie, jeśli źle odpowiem?- takie pytania zadają sobie przyszli małżonkowie. Jednak jak się później okazuje, obawy nie powinny mieć miejsca.

Kurs nie jest formą egzaminu. Wręcz przeciwnie - służy jak najlepszemu przygotowaniu przyszłych małżonków do wspólnego życia, opartego na miłości, wierności i uczciwości małżeńskiej. Księża prowadzący nauki uświadamiają młodym obowiązki, z jakimi przyjdzie im się zetknąć w chwili złożenia przysięgi przed Bogiem. Kurs ma wyzwolić w młodych refleksję nad przyszłym związkiem, a także swoją wiarą w Boga. Ksiądz prowadzący nauki musi robić wszystko, aby kolejne godziny nie były przysłowiową ?drogą przez mękę”. Aby zamiast wbijania do głowy regułek i zwykłych schematów, było rozważanie nad przyszłym małżeństwem oraz poruszanie przykładów zaczerpniętych z życia codziennego. Po zakończeniu kursu stosowne dokumenty należy przedłożyć w parafii, gdzie będzie miała miejsce uroczystość ślubna.
Jeśli panna młoda lub pan młody nie przyjął wcześniej sakramentu bierzmowania, może się do niego przygotować również podczas kursu. Wtedy osoba powinna podejść do księdza i poprosić o przygotowanie do przyjęcia dodatkowego sakramentu. Ksiądz w takiej sytuacji nie powinien odmówić i zapewne w indywidualnych rozmowach przygotuje przyszłego małżonka do sakramentu bierzmowania.
 

Tematy poruszane na naukach

Kurs przedmałżeński prowadzony jest w stylu grupy dyskusyjnej. Tematy dyskusji są ściśle związane ze związkiem małżeńskim. Przykładowe tematy poruszane podczas nauk przedmałżeńskich:

• Przeszkody do zawarcia związku małżeńskiego.
• Scenariusz liturgii sakramentu małżeństwa.
• Co zrobić, aby małżeństwo było harmonijne.
• Przyczyny rozpadów małżeństwa.
• Spotkanie z psychologiem: rozwiązywanie konfliktu w relacjach.

 
Na wykłady często zapraszani są ?fachowcy” z zewnątrz. Księża decydują się na takie rozwiązanie, które oprócz zawodowej porady, urozmaici program nauk. Dlatego często na kurs zapraszani są psychologowie, opowiadający o sposobach rozwiązywania konfliktu w rodzinie, o psychice dziecka oraz o radzeniu sobie ze stresem w trudnych sytuacjach życiowych. Niektórzy księża wymagają również, aby młodzi, oprócz odbycia nauk, udali się na wizytę do poradni przedmałżeńskiej. Wysłuchają tam informacji m.in. na temat naturalnych metod zachodzenia w ciążę.
 

Autor tekstu: Grzegorz Wieczorek

Zanim goście zaczną się zastanawiać nad kupnem prezentu dla młodej pary, najpierw muszą przeznaczyć na to odpowiednią kwotę. Zwykle świadkowie odkładają więcej, goście nieco mniej. Jest to jednak niepisana zasada. Następnie trzeba zdecydować się na kupno danego prezentu. Należy pamiętać, że upominek może może nie być dostępny od razu i trzeba będzie poczekać jakiś czas na realizację jego zakupu. Dlatego wszystkich gości weselnych przestrzegamy przed odkładaniem tego na ostatnią chwilę.

Młodzi tworzą listę prezentów

Tworzenie listy prezentów staje się coraz bardziej popularne. Młodzi przygotowują listę upominków w różnych cenach. Zwykle na liście znajduje się więcej pozycji, niż zaproszonych gości. Wszystko po to, aby goście mieli szansę wyboru. Listę prezentów zwykle przygotowuje panna młoda, która następnie wręcza ją świadkowej. Przy zapraszaniu gości na uroczystość i otrzymaniu standardowego pytania: ?jaki prezent was zadowala”, młodzi informują, iż u świadkowej wesela znajduje się lista prezentów. Jeśli takie pytanie nie padnie, wtedy przyszli małżonkowie sami powinni poinformować o istnieniu takiej listy.
Każdy pomysł ma jednak swoje pozytywne i negatywne aspekty. Oto one:

Plusy listy prezentów

1. Młodzi dostają tylko to, co jest im potrzebne
2. Goście nie muszą zastanawiać się, co kupić
3. Dany prezent nie będzie powtórzony

Minusy listy prezentów:

1. Trudno sprawić młodym niespodziankę, gdyż każdego prezentu z listy już się spodziewają
2. Narzucenie kupna danego prezentu może nie spodobać się gościom, którzy być może mają swoją oryginalną koncepcję

Tworzenie listy prezentów zależne jest tylko i wyłącznie od młodej pary. Lista prezentów wydaje się być niezbędna przy zaproszeniu sporej liczby gości, gdyż dublowanie się danego upominku jest nieuniknione. Natomiast przy zaproszeniu jedynie najbliższej rodziny, takie zagrożenie automatycznie znika.

Co kupują świadkowie?

Oprócz licznych obowiązków świadków weselnych, którzy są niejako odpowiedzialni za dopilnowanie wszelakich szczegółów podczas uroczystości ślubno-weselnych, powinni oni także postarać się o kupno niepowtarzalnego prezentu. Poniżej przedstawiamy świadkom proponowaną listę prezentów wraz ze średnimi cenami:

• - Serwis kawowy (dla 6 osób - 21 części) - 1600 zł
• - Serwis obiadowy (dla 6 osób - 16 części) - 2800 zł
• - komplet garnków (5 sztuk) - 2500 zł
• - komplet pościeli - 600 zł
• - sprzęt AGD - 500-3000 zł
• - sprzęt RTV - 1000 - 3000 zł
• - zestaw kina domowego - 800-2000 zł

 

Niektórzy świadkowie, zamiast zakupu prezentu, decydują się na wręczenie przysłowiowej koperty. Większość mimo wszystko decyduje się na zakup praktycznego prezentu. Wartość zakupu uzależniona jest od majętności świadków. Bardziej zamożni mogą pozwolić sobie na wydawanie astronomicznych kwot. Jednak świadkowie muszą pamiętać, że czasem od wydanej kwoty na prezent, ważniejsze jest jego zastosowanie w życiu codziennym przyszłych małżonków.

Jak spełnić oczekiwania młodych?

Przede wszystkim młoda para oczekuje, iż otrzymane prezenty nie będą się dublowały. Dlatego przyszli małżonkowie często tworzą listę prezentów dla gości, o której wspominamy na wstępie. Poniżej w punktach wypisaliśmy główne punkty, o których muszą pamiętać goście przy zakupie prezentu:

• Prezent nie musi być drogi. Ważne jest to, aby miał praktyczne zastosowanie.
• Jeśli nie ma pomysłu na zakup prezentu, nie trzeba od razu decydować się na wręczenie koperty. Warto w tej sprawie porozmawiać z rodzicami przyszłych małżonków o zainteresowaniach i oczekiwaniach ich dzieci co do prezentów.
• W przypadku, jeśli przygotowana zostanie lista prezentów, warto jak najszybciej wybrać z niej jeden z upominków. Dzięki temu goście mają pewność, że nikt ich nie ubiegnie, a młodzi będą się cieszyć z otrzymanego podarunku.
• Jeśli gościom wydaje się, że zakupiony prezent posiada zbyt niską wartość, można dodatkowo włożyć do koperty daną kwotę. Nie ma bowiem zakazu łączenia tych dwóch form podarunku.

Jeśli goście nie decydują się na zakup prezentu, zastanawiają się, ile pieniędzy włożyć do koperty. Kwota oczywiście nie jest jakąś pisaną regułą, jednak para średnio ofiaruje 400 zł.

Kiedy wręczamy prezent?
 

Po wyjściu z kościoła, goście weselni ustawiają się w kolejce do składania życzeń oraz wręczenia kwiatów świeżo upieczonym małżonkom. Najpierw do młodych podchodzą rodzice, a następnie dziadkowie i najbliższa rodzina. Dopiero później gratulacje składają pozostali goście weselni. Jeśli goście w ramach prezentu mają do wręczenia samą kopertę, mogą to zrobić zaraz przy kościele. Natomiast absolutnie nie wypada wręczać innego typu prezentów na placu kościelnym. Najlepiej ofiarować je młodej parze na dzień przed uroczystością zaślubin. Niektórzy decydują się wręczać prezenty na początku wesela, jednak szczerze to odradzamy. Młodzi będą tak przejęci uroczystością, że zaraz zapomną od kogo otrzymali dany prezent. Jeśli jednak goście zdecydują się na wręczenie prezentu na sali zabaw, powinni to zrobić po wzniesieniu pierwszego toastu za zdrowie młodej pary.

 Załącznik do pobrania: Lista prezentów

Autor: Grzegorz Wieczorek

Wieczory kawalerskie i panieńskie zwykle organizuje się na dwa tygodnie przed ślubem. Zatem, aby wszystko było zapięte na ostatni guzik, pierwsze wizje wieczorów powinny pojawiać się średnio na trzy miesiące przed uroczystością zaślubin. Choć są i takie pary, które zgodnie z tradycją bawią się na dzień przed ślubem. Jednak takie rozwiązanie szczerze odradzamy. Całonocna impreza na pewno nie wpłynie korzystnie na wygląd i nastrój uczestników podczas ślubu i wesela.

Bycie świadkiem na ślubie to bardzo poważna funkcja. Na świadków prosi się wyłącznie osoby bardzo bliskie sercu nowożeńców. Często młodej parze towarzyszy spory ból głowy przy tym wyborze. Podobnie jest z tworzeniem listy gości. Paradoksalnie, im jest ona dłuższa, tym trudniej zrezygnować z zapraszania kolejnych osób. Jakimi zatem kryteriami kierować się przy tych wyborach?

Jakich wybrać świadków?

Jeśli młodzi mają rodzeństwo, zwykle świadkiem pana młodego jest jego brat, a panny młodej - siostra. Jest to jednak niepisana zasada. Świadkami mogą być również znajomi, przyjaciele czy sąsiedzi. Ceremonia ślubu kościelnego wymaga, aby świadkowie byli pełnoletni. Natomiast decydując się na ślub kościelny, nowożeńcy muszą pamiętać, aby świadkowie mieli również przyjęty sakrament bierzmowania. Jakie zatem cechy ?ziemskie” powinien posiadać świadek ślubu? Na pewno powinna być to osoba odpowiedzialna, której w pewnym stopniu powierzymy organizację wesela, a także wieczoru panieńskiego czy kawalerskiego. Świadek musi zadbać o to, aby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Ponadto najlepiej wybierać świadków z okolic w której mieszkamy, gdyż będą potrzebni wspomnianej wcześniej pomocy. Trudno takiej pomocy oczekiwać w sytuacji, gdy świadek mieszka na drugim końcu kraju. Zwykle panna młoda wybiera na świadka kobietę, a pan młody mężczyznę, chociaż zdarzają się również przeciwne przypadki, które są dopuszczalne w religii katolickiej.

Tworzenie listy gości weselnych

Często różne wizje tworzenia listy gości weselnych powodują spory pomiędzy młodymi a ich rodzicami. Poniżej przedstawiamy trzy zasady, które powinny być pomocne przy tym trudnym wyborze:

• Zdrowy rozsądek. Nie zapraszać gości tylko z tego powodu, aby ?oddać” ich zaproszenie z przeszłości. Jeśli młodzi nie mają ochoty widzieć kogoś podczas ich najważniejszego dnia i nocy w życiu, należy z tego zrezygnować.

• Powiadomienie zamiast zaproszenia. Jeśli po długim zastanowieniu młodzi wraz z rodzicami doszli do wniosku, aby nie zapraszać danej bliskiej im rodziny, powinni ich powiadomić o wspaniałej nowinie i ewentualnie zaprosić na ślub. Więcej informacji o powiadomieniach poniżej.

• Lista rezerwowa. Jeśli nie jesteśmy pewni zaproszenia danych osób, należy ich umieścić na liście rezerwowej i wrócić do nich po zakończeniu tworzenia listy gości.

Kogo zaprosić, a kogo zawiadomić?

Przywoływany przez nas sposób zawiadamiania wybranych osób jest trochę skomplikowany i rodzi sporo kontrowersji. Bo tak naprawdę nie wiemy, czy dana osoba dobrze zinterpretuje zawiadomienie. Radzimy zatem, kogo młodzi powinni tylko powiadomić o uroczystości, kogo zaprosić na ślub, a kogo na ślub i wesele.

1. Jak zinterpretować zawiadomienie?

Zawiadomienia powinny mieć taki sam wygląd jak zwykłe zaproszenia. Zwykle problem polega na jego zinterpretowaniu. Czy goście, których się zawiadamia, powinni przyjść na uroczystość kościelną? To pytanie najpierw powinni zadać sobie przyszli małżonkowie. Jeśli odpowiedź będzie pozytywna, to powiadomienie należy wysłać na około miesiąc przed ślubem, z jednoczesnym zaznaczeniem o zaproszeniu na ślub. Jeśli jednak powiadomienie ma posiadać zaledwie charakter informacji, powinno być wysłane kilka dni po ślubie. Wtedy uniknie się pozostawienia gości na placu kościelnym i udania się bez nich na salę zabaw. Zwykle młodzi powiadamiają kolegów i koleżanki z pracy czy byłej szkoły, a także sąsiadów oraz dalszą rodzinę. Wszystko jednak zależy od wcześniejszych ustaleń zawartych pomiędzy zainteresowanymi rodzinami.

Przykład tekstu zawartego w powiadomieniu o ślubie:

Jan Kowalski i Agata Nowak
zawiadamiają o uroczystym podpisaniu Aktu Małżeństwa,
który nastąpi 17 marca 2009 r. w kościele p.w. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krakowie.

2. Kogo zaprosić na ślub i wesele?

Zwykle młodzi zapraszają na ślub osoby, z którymi utrzymują częsty kontakt. Wszystko jednak zależy od przeznaczonej kwoty pieniężnej na gości. Jeśli kwota jest dosyć niska, odbiega się od zapraszania sąsiadów czy rodziny, z którą młodzi nie widzieli się kilka lat. Natomiast przy większej kwocie można zdecydować się na ?odświeżenie” znajomości.

Jakie wybrać zaproszenia i co w nich napisać?

Zaproszenia ślubne są niejako wizytówką młodej pary. Obecnie jest bardzo dużo wzorów zaproszeń, mających charakter klasyczny i elegancki bądź odwrotnie - zabawny i żartobliwy. Biorąc pod uwagę powagę sytuacji, radzimy wybrać pierwszą formę zaproszeń. Mogę one przypominać wizytówki czy składane kartki. Również w wielu drukarniach istnieje możliwość zaprojektowania własnego wzoru zaproszenia. Jednak to wymaga poświęcenia swojego bardzo cennego czasu. Dlatego częściej młodzi decydują się na złożenie zamówienia w internecie, poprzez wybranie wzoru i tekstu zaproszenia. Właśnie nad tekstem często młodzi myślą najdłużej. W ostatnim czasie nowożeńcy decydują się także na wystosowanie prośby przybycia.

Poniżej przedstawiamy te informacje, które powinny pojawić się na zaproszeniu ślubnym:

• Imiona i nazwiska osób zapraszających
• Imiona i nazwiska osób zapraszanych
• Czas i miejsce ceremonii ślubnej
• Miejsce wesela
• Ewentualna prośba o potwierdzenie przybycia

Przykład tekstu zawartego w zaproszeniu na ślub i wesele:

Jan Kowalski i Agata Nowak wraz z rodzicami
mają zaszczyt zaprosić Sz.P. …… na uroczystość zawarcia Związku Małżeńskiego,
która odbędzie się 17 marca 2009r. w kościele p.w. Serca Najświętszej Maryi Panny w Krakowie.
Po uroczystości Zaślubin serdecznie zapraszamy na Przyjęcie Weselne,
które odbędzie się w restauracji ?Kamionka” w Krakowie.
 

Formy zapraszania na ślub i wesele
 

 Zaproszenie najlepiej przekazać osobiście, szczególnie najbliższym członkom rodziny i przyjaciołom. Pozostałym gościom zaproszenie można wysłać pocztą. Jeśli młodzi zdecydują się na tę pierwszą formę, powinni przed oficjalnym spotkaniem poinformować telefonicznie bądź osobiście danych gości o planowanej wizycie. Przede wszystkim przyszli małżonkowie na spotkanie muszą przeznaczyć około dwie godziny. Najpierw po przybyciu informują o aktualnych przygotowaniach do ślubu, a następnie przechodzą do meritum całej dyskusji, a więc zaproszenia. Po wręczeniu zaproszenia młodzi mogą w delikatnej formie zapytać się, czy goście wstępnie potwierdzają przybycie. Jeśli od razu wyrażą zgodę, bądź definitywnie odmówią - temat jest zamknięty. Natomiast często goście odpowiadają, że muszą to przemyśleć. Wtedy młodzi powinni poinformować, że do dwóch tygodni skontaktują się z nimi i będą oczekiwać konkretnej odpowiedzi. Zwykle zaprasza się gości na trzy miesiące przed ślubem. Termin ten jest bardzo ważny, gdyż później poszczególne osoby mogą mieć zaplanowany np. ważny wyjazd, który uniemożliwi im przyjście na uroczystość.

Podczas takiego spotkania młodzi muszą przygotować się na setki pytać ze strony przyszłych gości weselnych. Pytania mają z reguły charakter ogólny, np. ?ile gości będzie na weselu”, ale mogą być też osobiste, np. ?czy zdecydowanie się na ślub ma związek z zajściem w ciążę młodej pani”. Jeśli uważamy, że granice prywatności nie zostały naruszone w poszczególnych pytaniach, należy na nie odpowiadać. W przeciwnym wypadku najlepiej zastosować zwroty typu ?nie wiem”, ?trudno powiedzieć”, ?być może”. Natomiast nie należy unikać odpowiedzi bądź próbować zmienić temat. Wtedy może to być odebrane przez gości jako przejaw lekceważenia ich przez młodych.

Autor: Grzegorz Wieczorek

Załącznik: Lista gości

Zanim młodzi wraz z rodzicami przystąpią do sugerowanego przez nas podziału kosztów, najpierw powinni zastanowić się nad ustaleniem budżetu. Nie będziemy proponować, czy na uroczystości weselne przeznaczyć 20 czy 60 tysięcy. Kwota powinna być adekwatna do możliwości danych rodzin.

Co wpływa najbardziej na cenę?

Jeśli młoda para decyduje się tylko na ślub cywilny, koszty są zaledwie symboliczne. Przystępując do ślubu cywilnego wystarczy uiścić opłatę skarbową w wysokości ok. 80 zł. Ponadto młodzi mogą zdecydować się na oprawę muzyczną całej uroczystości, za którą zapłacą od 50 do 100 zł.

Zupełnie inaczej wygląda sprawa przy organizacji ślubu i wesela. Niezależnie od liczby zaproszonych gości tak samo przedstawiają się wydatki na tzw. akcesoria ślubne, a więc suknię ślubną, strój dla pana młodego, wynajęcie samochodu, obrączki, fotograf, zespół muzyczny itd.

Ile zapłacimy za ślub?

 
W poniższej tabelce przedstawiamy najniższą i najwyższą cenę danego ?gadżetu” ślubnego oraz średnią cenę, jaką zapłacimy za przygotowania do uroczystości ślubnej:

Jak wynika z tabeli, cena za organizację ślubu kościelnego wynosi średnio 11,500 zł.

Ślub i wesele na 60 osób

Średnia kwota za ślub i wesele - 60 osób

• 11,500 zł - ślub
• 60 zaproszeń x 6 zł sztuka = 360 zł
• średnia kwota przeznaczona na gościa weselnego - 140 zł . 140 zł x 60 (osób) = 8400 zł
• zakup alkoholu - jedna wódka 0,5 l na jedną osobę ; 60 (osób) x 20 zł= 1200 zł

Całość: 11,500 (ślub) + 360 (zaproszenia) + 8400 (wyżywienie gości) + 1200 (alkohol) = 21.460 zł

Podsumowując: ślub i wesele na 60 osób kosztuje średnio 21, 460 zł

Ślub i wesele na 120 osób

Średnia kwota za ślub i wesele - 120 osób

• 11,500 zł - ślub
• 120 zaproszeń x 6 zł sztuka = 720 zł
• średnia kwota przeznaczona na gościa weselnego - 140 zł. 140 x 120 (osób) = 16800 zł
• zakup alkoholu - jedna wódka 0,5 l na jedną osobę; 120 (osób) x 20 = 2400 zł za alkohol

Całość: 11,500 (ślub) + 720 (zaproszenia)+ 16800 (wyżywienie gości) + 2400 (alkohol) = 31.420 zł

Podsumowując: ślub i wesele na 120 osób kosztuje średnio 31, 420 zł

Kto za co płaci?

Podział wydatków jest jednym z trudniejszych elementów w przygotowaniach do ślubu. Do spotkania rodziców narzeczonych powinno dojść zaraz po zaręczynach. Zwykle obie rodziny dzielą się wydatkami na pół. Wydaje się, że takie rozwiązanie pozwala na uniknięcie ewentualnych sporów co do rozrzutności w wydatkach. Jest jeszcze drugie wyjście. Mianowicie chodzi o tradycyjny podział kosztów, który przedstawia się następująco: 

 
Jak i co negocjować ?
 

Przy bardzo dużych wydatkach na ślub i przyjęcie, każde zaoszczędzone pieniądze są na wagę złota. Dlatego często młodzi skłaniają się do zatrudnienia konsultanta ślubnego, który wyręcza ich w negocjacjach i podpisywaniu umów. Jeśli jednak przyszli małżonkowie sami podjęli trud zakupów akcesoriów ślubnych, mogą podjąć cztery próby negocjacyjne:

- Na pusty portfel - ?kupiłbym ten garnitur za 1000 zł, ale mam w portfelu jedynie 900 zł”

- Na lepszą ofertę - ?ten garnitur kosztuje u konkurencji 100 zł mniej. Czy sprzeda mi go pan za taką cenę”?

- Na później - ?proszę się zastanowić nad moją propozycją rabatu, wrócę do sklepu jutro”

- Na rezygnację - ?przemyślałem to i jednak nie stać mnie na wyłożenie tej kwoty na garnitur” - wówczas czekamy na reakcję sprzedawcy

Jeśli chodzi o akcesoria ślubne, bardzo łatwo można wynegocjować upust cenowy w butikach z ubraniami. Należy wtedy zastosować negocjację kreatywną: ?kupię ten garnitur pod warunkiem, że dodatkowo dostanę ten piękny krawat”. Zwykle sprzedawca przystaje na takie rozwiązanie. Podobnie ma się rzecz z butami czy biżuterią. Natomiast ciężko negocjować ceny jeśli chodzi o wynajęcie samochodu, gdyż z reguły kwoty pozostają niezmienne. Podobnie jak z usługami kamerzysty, fotografa czy zespołu muzycznego. Ciężko w tych przypadkach nastawiać się na cenowe upusty. Sami ustalamy jedynie kwotę zapłaty za Mszę Świętą. Zwykle darowizna waha się w granicach 300 złotych.

Biżuteria w modzie

Dopełnieniem całości stroju panny młodej jest elegancka biżuteria. Poniżej przedstawiamy krótką rozmowę z właścicielką jednego z salonów jubilerskich.

Jaki typ biżuterii jest najczęściej sprzedawany?
Oczywiście oprócz zakupu pierścionka zaręczynowego i obrączki, często młoda pani zaopatruje się w ozdobę dekoltu. Są to sznury pereł, brylanty bądź biżuteria wykonana z materiałów szlachetnych, takich jak złoto, srebro czy platyna.

Jakimi zasadami powinna kierować się młoda pani dokonując kupna takiej ozdoby?
Na pewno ozdoba musi współgrać z suknią panny młodej, jej fasonem i kolorem. Szczupłym i niskim dziewczynom zakłada się małe, skromne ozdoby i odwrotnie. Ozdoba powinna pasować również do fryzury i twarzy.

A jaką biżuterię zaproponowałaby Pani pannie młodej?
Moim zdaniem najpiękniej wyglądają jednak perły. Jeśli kogoś nie stać na kolię, zwykle wybiera samotną perłę na żyłce. Zdarzają się również przesądne panny młode, które nie chcą zakładać pereł w dniu ślubu, dlatego wybierają naszyjnik z brylantem.

 Załącznik do pobrania: Kosztorys przykładowy

Autor tekstu: Grzegorz Wieczorek

Po oświadczynach, do których pan młody przygotowywał się bardzo długi czas, przychodzi okres planowania dalszego życia. Nim jednak nastąpi moment przysięgi przed Bogiem, jeszcze wiele musi się wydarzyć. Począwszy od pierwszej wizyty u księdza, a skończywszy na ostatnim wolnym wieczorze w życiu.

W poniższej tabelce zawarliśmy te formalności i zadania, na które naszym zdaniem należy zwrócić szczególną uwagę.

Okres	Zakres czynności
Po zaręczynach	Powiadomienie krewnych. Wizyta u księdza. Nauki przedmałżeńskie. Wybór fotografa. Wybór sali bądź restauracji. Zamówienie kamerzysty. Wybór zespołu muzycznego.
Pół roku przed ślubem	Wybór świadków. Wybór sukni ślubnej. Zamówienie obrączek. Kupno zaproszeń. Zamówienie transportu ślubnego.
Trzy miesiące przed ślubem	Zatrudnienie kelnerek. Wybór menu weselnego. Wybór bukietu ślubnego.
Dwa miesiące przed ślubem	Rozwożenie lub wysyłanie zaproszeń na ślub. Akcesoria dla panny młodej, np. buty, welon. Spisanie w kancelarii parafialnej protokołu przedślubnego. Pierwsza spowiedź przyszłych małżonków.
Miesiąc przed ślubem	Ostatnie przymiarki sukni i garnituru Rozdzielenie zadań w przygotowaniach do uroczystości Organizacja wieczoru kawalerskiego i panieńskiego Zamówienie tortu weselnego

Ważne pierwsze rezerwacje
 

Młoda para zaraz po zaręczynach powinna udać się na wizytę do księdza, w celu zapisania się na nauki przedmałżeńskie oraz ustalenia wstępnej daty ślubu. Zwykle nauki trwają około 10 tygodni, w każdym tygodniu po jednej godzinie. Bardzo ważne jest również zamówienie fotografa, kamerzysty bądź zespołu muzycznego. Należy pamiętać, że każdy zespół muzyczny ma zapełniony terminarz, co najmniej na pół roku. Podobnie wygląda sprawa z wyborem sali bądź restauracji - należy to zrobić na około rok przed ślubem, gdyż później mogą być problemy z rezerwacją. Niezbędne jest także powiadomienie krewnych o decyzji. Odkładanie tego na ostatnią chwilę może wzbudzić wśród najbliższych poczucie próby odizolowania.

Świadkowie i zakupy
 

Średnio pół roku młodzi powinni zastanowić się nad wyborem świadków. Młoda para musi wcześnie dokonać wyboru, ponieważ powinna liczyć się również z odmową i próbą wyłonienia kolejnych kandydatów. W tym czasie panna młoda powinna wyruszyć na poszukiwanie sukni swoich marzeń. Czasem musi przymierzyć kilkanaście modeli, aby trafić na wymarzoną suknię, która będzie do niej pasowała, dlatego powinna to zrobić jak najszybciej. Podobnie jest z zakupem obrączek. Obecnie panuje przekonanie, że wystarczy wejść do sklepu i od ręki można kupić każdy towar. Po części jest to prawdą, lecz nie zawsze. Obrączki są produktami za wybór, których należy się wziąć odpowiednio wcześniej. Również jest to ostatnia pora na zamówienie transportu ślubnego. Potem dany termin może być już zarezerwowany!

Jeśli wesele będzie w restauracji, automatycznie znika problem z menu weselnym, które można bez problemu tam zamówić. Natomiast, jeżeli zabawa zostanie zorganizowana w sali czy w domu, należy najpóźniej trzy miesiące przed przyjęciem zamówić odpowiednie kelnerki lub kelnerów i ustalić wspólnie menu weselne. Jest to również czas na wybranie przez pannę młodą bukietu ślubnego. Zachęcamy przyszłe mężatki na spotkanie z florystyką, która pomoże dobrać bukiet do sukni.

Zapraszamy gości
 

Dwa miesiące przed ślubem to odpowiednia pora, aby zaprosić gości na wesele. Jedni robią to osobiście, inni drogą pocztową, a jeszcze inni za pomocą Internetu. Nie powinno się przekraczać tego terminu, gdyż potencjalni goście weselni później mogą mieć już zaplanowany weselny weekend. Dodatki ślubne są niezwykle ważnym elementem składającym się na wizerunek panny młodej. Czas najwyższy, aby na dwa miesiące przed zawarciem małżeństwa panna młoda zakupiła biżuterię, welon, buty czy bieliznę. Pierwszą spowiedź przedślubną należy odbyć po spisaniu specjalnego protokołu. Spowiedź powinna mieć potwierdzenie spowiednika na specjalnym formularzu. Czas pierwszej spowiedzi zależy w dużej mierze od księdza, jednak zwykle ma miejsce dwa miesiące przed ślubem.

Ostatnie decyzje
 

Ostatni moment na ewentualne poprawki strojów ślubnych upływa miesiąc przed uroczystością. Na późniejszą porę młodzi nie mogą sobie pozwolić. Jest to także odpowiedni czas na rozdzielenie zadań w przygotowaniach do uroczystości, a więc: zakupy, przygotowanie dokumentów, odbiór kwiatów, zamówienie tortu weselnego itp. W ciągu ostatniego miesiąca zachęcamy do zorganizowania wieczoru kawalerskiego i panieńskiego. Tej ?uroczystości” nie powinno się odkładać na ostatnią chwilę, ponieważ w ostatnich dniach czeka na młodych sporo pracy. Nie można zapomnieć również o zamówieniu tortu weselnego. Dla pewności należy tydzień przed ślubem zadzwonić do cukierni i zapytać, czy zamówienie nigdzie nie zginęło.

Sytuacje wyjątkowe
 

Polskie prawo przewiduje możliwość zawarcia tzw. szybkiego ślubu, choć jest to dosyć trudne i skomplikowane. W przypadku niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio życiu jednej ze stron, oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński mogą być złożone niezwłocznie przed kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego bez składania niezbędnych dokumentów. Podobne zasady dotyczą ślubu konkordatowego, o którym piszemy poniżej.

Czy należy spieszyć się ze ślubem w przypadku zajścia przyszłej młodej pani w ciążę? Zazwyczaj to presja rodziny decyduje o tym, żeby jednak szybko wziąć ślub, a nie czekać do rozwiązania. Jeśli młoda para nie spieszy się z organizacją ślubu, przyszła mężatka musi pamiętać, aby kupno sukni ślubnej zostawić niemalże na ostatnią chwilę. Ostatnią przymiarkę stroju młoda pani musi zrobić na kilka dni przed uroczystością - na wypadek, gdyby potrzebne były poprawki krawieckie.

Ślub a formalności
 

Najważniejszym z punktu prawa jest ślub cywilny. Młoda para, co najmniej na 31 dni przed planowaną datą zawarcia związku małżeńskiego udaje się razem do wybranego USC. W USC odpowiada na kilka formalnych pytań, by urzędnik stwierdził brak przeszkód do zawarcia związku małżeńskiego.

Coraz częściej pary decydują się jednak na ślub konkordatowy, który jest jednocześnie aktem prawnym i ceremonią kościelną. Wszystkie osoby wyznania rzymsko-katolickiego mogą wziąć ślub konkordatowy i uniknąć zbędnych formalności związanych ze ślubem cywilnym.

Po uroczystości, w ciągu pięciu dni od daty zawarcia małżeństwa, kościół przesyła dokumenty do USC, który jest w tej sytuacji odpowiedzialny za sporządzenie aktów ślubu.

Autor tekstu: Grzegorz Wieczorek